บทที่ 4

เพราะอย่างไรเสีย การออกนอกบ้านในครั้งนี้มันสูบเรี่ยวแรงของฉันไปมากมายมหาศาลเหลือเกิน หลังจากผ่านพ้นครั้งนี้ไปแล้ว ฉันอาจจะไม่มีปัญญาออกนอกประตูบ้านได้อีกเลยตลอดกาล

แต่ยังดีที่ตอนบ่ายโมงตรง ฉันได้รับโทรศัพท์จากหลี่ซือ โดยบอกว่าพวกเขากำลังลงมาจากตึกแล้ว

แม่ของฉันมีสีหน้าไม่พอใจเป็นอย่างมาก ฉันต้องคอยปรับความเข้าใจและเกลี้ยกล่อมท่านอยู่นานสองนาน ท่านถึงไม่ได้แสดงท่าทีผิดปกติออกมา

พอขึ้นรถมา ถังหว่านก็ยิ้มหวานพลางมองมาที่ฉัน

“ขอโทษนะหลินซวง เมื่อคืนหลี่ซือเอาแต่กวนฉันจนดึก เลยทำให้เช้านี้ฉันลุกจากเตียงไม่ไหวเลย”

ฝ่ามือบีบเข้าหากันแน่นขึ้นมาเล็กน้อยในทันใด

ส่วนหลี่ซือที่เพิ่งจะเก็บรถเข็นให้ฉันเสร็จและก้าวขึ้นมานั่งตรงเบาะคนขับ หลังจากปรายตามองฉันผ่านทางกระจกมองหลังแวบหนึ่งแล้ว เขาก็เอ่ยกับถังหว่านด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาห่างเหิน “เธอจะไปอธิบายให้ยัยนี่ฟังมากมายขนาดนั้นทำไมกัน”

ในอกขมปร่าอยู่เล็กน้อย แต่ฉันก็ยังคงโบกมือให้แม่ที่อยู่นอกรถอย่างสงบนิ่ง

หลี่ซือขับรถเร็วมาก จนรถโยกไปมาเสียฉันแทบอยากอาเจียน

ถึงกระนั้น ฉันก็ยังคงเลือกที่จะอดทนอดกลั้นเอาไว้เงียบๆ

ภาพนี้ทำให้ฉันนึกถึงเมื่อแปดปีก่อน สมัยนั้นหลังหลี่ซือสอบใบขับขี่ได้ เขามักแอบขับรถของพ่อพาฉันออกไปเที่ยวเสมอ เพราะรู้ว่าฉันเมารถ ทุกครั้งเขาเลยขับได้นิ่งและนุ่มนวลมาก

แต่ก่อนเวลาฉันนั่งรถแท็กซี่หรือรถเมล์ก็มักจะเมารถอยู่เป็นประจำ ทว่ายามที่ฉันได้นั่งรถของหลี่ซือ ฉันกลับไม่เคยเกิดอาการเมารถเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ดังนั้นตอนที่หลี่ซือเหยียบเบรกกะทันหันอีกครั้ง เพราะทรงตัวไม่อยู่ ฉันจึงกระแทกเข้ากับเบาะหลังอย่างแรง ถึงขั้นรู้สึกว่ากระเพาะปั่นป่วนจนแทบจะอาเจียนออกมา

สุดท้ายฉันก็กลั้นเสียงสะอื้นไว้ไม่ไหว

พอหลี่ซือได้ยินเสียงของฉัน เขาก็หัวเราะเยาะออกมาอีกครั้ง

“หลินซวง เธอคงไม่ได้คิดว่าฉันยังจะยอมโอนอ่อนผ่อนตามคอยเอาอกเอาใจเธอเหมือนอย่างเมื่อแปดปีก่อนหรอกใช่ไหม ที่ต้องพยายามไม่เปลี่ยนความเร็วรถ และไม่ยอมเหยียบเบรกน่ะ”

ฉันเอื้อมมือไปเช็ดหยาดน้ำตาตรงหางตาออกเงียบๆ จากนั้นจึงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ

“เปล่าหรอก ตอนนี้นายควรจะโอนอ่อนผ่อนตามคอยเอาใจถังหว่านต่างหาก เพราะเธอคือแฟนสาวของนายนะ”

หลี่ซือหัวเราะเยาะออกมาอีกครั้ง “เธอพูดถูกแล้ว”

หลังจากนั้น เขาก็เหยียบคันเร่งลงไปเต็มแรงอีกครั้งหนึ่ง

และร่างของฉันก็กระแทกเข้ากับพนักพิงเบาะหลังอย่างรุนแรงอีกครั้ง แผ่นหลังแสนเจ็บปวดเหลือเกิน

แต่ที่มุมปากของฉันกลับผุดรอยยิ้มออกมา

มีความเกลียดชังก็ดี อย่างน้อยตอนที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ ในใจของหลี่ซือ อย่างน้อยฉันก็ยังมีที่ยืนอยู่บ้างนิดหน่อย

หลังจากนั้นฉันก็ทรมานอยู่ได้ไม่นานนัก ก็มาถึงยังจุดหมายปลายทาง

ตอนลงจากรถ เป็นหลี่ซือที่เข้ามาอุ้มตัวฉันลงมา

ยามที่ได้กลับเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขาอีกครั้ง มีอยู่ชั่วแล่นหนึ่งที่ฉันเกือบจะกลั้นหยาดน้ำตาของตัวเองเอาไว้ไม่ไหว

แต่ยังดีที่หลังจากหลี่ซือรีบอุ้มฉันลงมาจากรถอย่างรวดเร็วแล้ว เขาก็รีบวางตัวฉันลงบนรถเข็นในทันที

กระทั่งเป็นเพราะความรังเกียจขยะแขยงในตัวฉัน ทันทีที่วางฉันลงบนรถเข็นเสร็จ เขาก็รีบเร่งบอกให้ถังหว่านหยิบทิชชูเปียกมาให้สองแผ่น แล้วลงมือเช็ดมือของตัวเองอย่างบ้าคลั่ง

ส่วนถังหว่านที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ทำสีหน้ากระอักกระอ่วนพลางเอ่ยอธิบายกับฉันว่า

“ขอโทษทีนะจ๊ะหลินซวง พอดีหลี่ซือเขาเป็นพวกรักสะอาดน่ะ นอกจากฉันแล้ว ถ้ามีผู้หญิงคนอื่นมาโดนตัวเขา เขาจะรู้สึกสะอิดสะเอียนขึ้นมาทันทีเลย”

เมื่อเห็นการกระทำของหลี่ซือ ฉันเพียงแค่ก้มหน้าลง พลางเม้มริมฝีปากแน่น แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นกิริยาอาการของเขา และไม่ได้ยินคำพูดของถังหว่าน

หลังจากนั้น ก็ปล่อยให้หลี่ซือกับถังหว่านเดินควงแขนกันพลางช่วยกันเข็นรถพาฉันเข้าไปในร้านอาหารจีนแห่งหนึ่ง

ทันทีที่ทิ้งตัวลงนั่งตรงโต๊ะอาหาร หลี่ซือก็เป็นฝ่ายหยิบเมนูอาหารขึ้นมาดูด้วยตัวเอง พร้อมทั้งสั่งอาหารรสจัดจ้านเผ็ดร้อนมาหลายอย่างในทันที

ฟังชื่ออาหารที่เขาสั่งแล้ว ในอกก็ขมปร่าขึ้นมา เพราะเมื่อก่อนฉันไม่กินเผ็ด หลี่ซือเองก็ไม่กินเผ็ดเหมือนกัน เขาสั่งให้ใครนั้น แทบไม่ต้องพูดก็เข้าใจ

ทว่าฉันไม่ได้คิดจะหาเรื่องลำบากให้ตัวเอง ตัวฉันในตอนนี้ แค่จะกินข้าวให้ลงท้องสักคำยังยากลำบากเต็มทน นับประสาอะไรกับการต้องมากินอาหารรสจัดจ้านรุนแรงพวกนี้เล่า

ดังนั้นฉันจึงเรียกบริกรให้ช่วยเพิ่มน้ำซุปผักรสจืดมาให้ฉันอีกสักที่หนึ่ง

แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร จู่ๆ หลี่ซือก็ระเบิดอารมณ์โกรธออกมาเสียอย่างนั้น