บทที่ 5

“ผอมกะหร่องจนดูเหมือนผีเข้าไปทุกทีแล้ว ยังจะริอ่านเลียนแบบคนอื่นลดความอ้วนอีกนะ”

ในอกพลันขมปร่าขึ้นมาเป็นริ้วๆ เพราะความเป็นห่วงที่หลี่ซือมอบให้อย่างกะทันหัน แต่ความรู้สึกนั้นก็เกิดขึ้นเพียงชั่ววินาที ฉันก็ยิ้มแล้วพูดว่า “เฮ่อจือ เขาชอบให้ฉันผอมหน่อยน่ะ”

เฮ่อจือ คือชื่อของชู้รักที่แม่ของหลี่ซืออุปโลกน์ขึ้นมาแต่งเรื่องหลอกเขาในตอนนั้นเพื่อหาว่าฉันนอกใจ

นับตั้งแต่ที่หลี่ซือถูกฉันทำให้โกรธจนกระทั่งหนีไปต่างประเทศ ฉันก็ไม่เคยได้พบเจอเขาอีกเลย

และทันทีที่หลี่ซือได้ยินประโยคนี้ของฉัน สีหน้าก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำด้วยความโกรธจัด

ส่วนถังหว่านที่นั่งอยู่ข้างกายหลี่ซือ ก็รีบโปรยยิ้มพลางเอ่ยกับฉันทันควัน “หลินซวง เธออย่าเข้าใจผิดไปเลยนะ ตอนนี้หลี่ซือเขาเป็นหมอน่ะจ้ะ เพราะฉะนั้นขอแค่เขาเห็นใครลดความอ้วนก็จะหงุดหงิดขึ้นมาทันที ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ต่างประเทศ ฉันเคยงอแงจะลดน้ำหนัก หลี่ซือก็ดุด่าฉันตั้งหลายหนอยู่เหมือนกัน”

เมื่อพูดจบ ถังหว่านก็ส่งยิ้มหวานพลางหันไปมองหลี่ซือ “‘หลี่ซือ นายบอกสิว่าที่ฉันพูดมันถูกไหม’”

ทว่าหลี่ซือกลับไม่ได้ชายตามองถังหว่านเลยแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ลุกขึ้นยืนด้วยความโมโหพลางผลักเก้าอี้ออกอย่างแรง “ฉันขอไปห้องน้ำสักครู่”

หลังจากนั้น หลี่ซือไม่ได้หันมามองฉันอีกเลยแม้แต่แวบเดียว และไม่ได้มองถังหว่านเช่นกัน เขาหมุนตัวแล้วก้าวเดินตรงไปยังห้องน้ำในทันที

ส่วนฉันได้แต่มองตามแผ่นหลังของเขา พลางรู้สึกขมปร่าขึ้นมาในอกอีกระลอก สุดท้ายฉันก็ทำทุกอย่างพังอีกแล้วใช่ไหม?

ทำชีวิตใหม่ของหลี่ซือพัง ทำความรักครั้งใหม่ของหลี่ซือพัง

ความรู้สึกผิดเอ่อล้นขึ้นมาในอก ขณะที่ถังหว่านซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะอาหาร จู่ๆ ก็ยกแก้วน้ำร้อนขึ้นมา แล้ว “สาด” ใส่หน้าฉันเต็มแรง

“ยัยหน้าซื่อใจคด เธอคิดว่าฉันโง่นักรึไง? ถึงได้เอาแต่แกล้งทำตัวน่าสงสารครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่ออ่อยคู่หมั้นของฉัน”

ใบหน้าที่ถูกถังหว่านสาดด้วยน้ำร้อนเริ่มปวดแสบปวดร้อนขึ้นมา

กระนั้นฉันได้แต่กำมือแน่น ก่อนจะพูดด้วยความรู้สึกผิดว่า “ขอโทษนะ ถ้าทำให้เธอเข้าใจผิด ฉันขอโทษเธอจริงๆ”

ถังหว่านเพียงแต่แค่นยิ้มหยันพลางหยัดกายลุกขึ้นยืน จากนั้นเธอก็ก้าวตรงเข้ามาแล้วฟาดฝ่ามือตบเข้าที่ใบหน้าของฉันฉาดใหญ่

“เธอคิดว่าตัวเองแกล้งทำเป็นขาพิการเดินไม่ได้ แล้วจะทำให้หลี่ซือเปลี่ยนใจกลับมารักเธอได้งั้นเหรอ”

“ฉันจะบอกอะไรให้นะ ชาตินี้ทั้งชาติหลี่ซือก็ต้องเป็นของฉัน อย่าคิดว่าตัวเองเป็นรักแรกของหลี่ซือแล้วจะมาแย่งเขาไปจากฉันได้นะ”

แก้มที่ถูกถังหว่านตบทั้งเจ็บทั้งชา ตอนเธอสาดน้ำใส่ฉัน ฉันยังพอทนได้ เพราะยังไงก็เป็นฉันเองที่หน้าไม่อาย เอาแต่โหยหาความอ่อนโยนของหลี่ซือ

แต่เธอไม่มีสิทธิ์มาตบหน้าฉัน

ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงผลักเธอออกไปเต็มแรงโดยแทบจะไม่ต้องเสียเวลาคิดเลยด้วยซ้ำ

“ถังหว่าน ถ้าเธอกล้าลงไม้ลงมือกับฉันอีกแม้แต่ครั้งเดียว ฉันจะแจ้งความ”

ทว่าสิ้นเสียงของฉัน ถังหว่านก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร จู่ๆ ก็ล้มลงไปกองกับพื้นเสียอย่างนั้น

จากนั้นก็แผดเสียงร้องโอดโอยขึ้นมาในทันที

“โอ๊ย ลูกของฉัน ช่วยด้วยค่ะ มีคนทำร้ายร่างกายคนท้อง”

ฉันมองร่างของเธอที่นอนกองอยู่บนพื้น พลางก้มมองมือทั้งสองข้างของตัวเองด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา

ต้องรู้ก่อนว่าฉันป่วยมานานถึงแปดปีแล้ว แค่จะสวมเสื้อผ้าก็ยังรู้สึกเหนื่อยหอบ บางครั้งแม้แต่แก้วน้ำก็ยังถือเอาไว้ไม่มั่นคง ฉันไม่มีแรงเหลือพอที่จะไปผลักถังหว่านให้ล้มลงได้หรอก การที่ผลักเธอไปเมื่อครู่ ก็เพียงเพื่อให้เธอหยุดตบตีฉันเท่านั้น

แต่ใครจะไปคิดล่ะว่า ถังหว่านกลับทิ้งตัวลงนอนกองกับพื้นอย่างรวดเร็วเช่นนี้

และในขณะที่ฉันกำลังทำอะไรไม่ถูกอยู่นั้น หลี่ซือก็พลันปรากฏตัวขึ้นที่โถงกลาง เมื่อเห็นถังหว่านนอนอยู่บนพื้น เขาก็รีบวิ่งหน้าตั้งตรงเข้าไปหาด้วยความร้อนรน

“ถังหว่าน ถังหว่าน เธอเป็นอะไรไปน่ะ”

ถังหว่านปล่อยโฮออกมาทันที เธอกำคอเสื้อของหลี่ซือเอาไว้แน่นพลางร่ำไห้

“หลี่ซือช่วยฉันด้วย ช่วยลูกในท้องของฉันด้วย หลินซวง หลินซวง เธอจะฆ่าฉัน!”

“เมื่อครู่พอนายเดินออกไปปุ๊บ เธอก็เริ่มด่าทอฉันทันที บอกว่านายมันก็แค่ขยะที่เธอไม่ต้องการแล้ว เมื่อไหร่ที่เธออยากได้นายกลับคืน นายก็จะกลับไปง้อเธอหน้าด้านๆ เอง ฉันโมโหจนทนไม่ไหว ก็เลยเผลอสาดน้ำใส่เธอไปแก้วหนึ่งเท่านั้นเอง”

“แต่ใครจะไปคิดว่าเธอกลับยิ่งโมโหมากกว่าเดิม พออ้าปากก็เริ่มด่าฉันว่าเป็นยัยหน้าซื่อใจคด แล้วยังหาว่าฉันเป็นนังแพศยาที่คอยเก็บเศษเดนผู้ชายที่เธอเขี่ยทิ้งเอาไว้”