บทที่ 2

ยามที่ฉันทนรับการทำเคมีบำบัดไม่ไหว ก็เป็นเพราะฉันกำรูปถ่ายคู่ในอดีตระหว่างฉันกับหลี่ซือเอาไว้แน่น ถึงได้มีแรงฮึดสู้และทนทรมานต่อไปได้

ฉันผ่านการผ่าตัดทั้งใหญ่และเล็กมานับสิบครั้ง มีตั้งหลายหนที่ถูกส่งตัวเข้าห้องฉุกเฉินจนแทบไม่ฟื้นคืนสติ

ทว่ากลับเป็นแม่ของฉันที่มายืนอยู่ข้างเตียง พลางแผดเสียงตะโกนใส่ฉันสุดกำลัง

“หลินซวง ลูกลืมไปแล้วรึไง? ลูกเคยบอกว่าต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปนะ ต้องอยู่รอดเพื่อไปต่างประเทศ และไปคลี่คลายความเข้าใจผิดในอดีตกับหลี่ซือด้วยตัวเอง”

“ลูกเคยพูดเอาไว้ไม่ใช่เหรอว่าถ้ารักษาตัวหายดีแล้ว จะให้แม่พาลูกไปต่างประเทศเพื่อตามหลี่ซือกลับมา ถ้าลูกต้องมาตายลงแบบนี้ ลูกก็จะไม่ได้เห็นหลี่ซืออีกเลยนะ”

ก็เพียงเพราะเสียงตะโกนของแม่ที่เอ่ยชื่อของหลี่ซือประโยคแล้วประโยคเล่านั่นแหละ ถึงได้ช่วยฉุดกระชากฉันให้รอดพ้นจากเงื้อมมือของมัจจุราชกลับมาได้ครั้งแล้วครั้งเล่า

ทว่าถึงกระนั้น ในท้ายที่สุดฉันก็ยังคงพ่ายแพ้ให้แก่การต่อสู้กับโรคมะเร็งอยู่ดี

และหลี่ซือเองก็มีชีวิตใหม่ของเขาไปแล้ว แถมยังกำลังจะแต่งงานในเร็วๆ นี้อีกด้วย

แต่ถึงอย่างนั้น ในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต การได้ใช้เวลาร่วมกับหลี่ซืออย่างเรียบง่ายสักพักหนึ่ง มันก็ถือเป็นเรื่องที่ดีมากแล้วไม่ใช่เหรอ

ด้วยเหตุนี้ หลังจากที่ฉันรู้ว่าหลี่ซือเดินทางกลับประเทศมาแล้ว และแม้ว่าหมอจะเตือนฉันว่า หากออกจากโรงพยาบาลตอนนี้ก็เท่ากับรนหาที่ตาย ฉันก็ยังคงเลือกที่จะฝืนพยุงร่างกายที่ทรุดโทรมนี้ออกจากโรงพยาบาลมาจนได้

ทว่าคิดไม่ถึงเลยว่าหลังจากเพิ่งจะส่งแม่ของหลี่ซือกลับไปได้ไม่นาน

เมื่อฉันเหนื่อยล้าจนเผลอหลับไปตื่นหนึ่ง พอได้สติลืมตาตื่นขึ้นมา ก็แว่วเสียงของหลี่ซือลอยดังมาจากนอกห้องเสียแล้ว

พอได้ยินเสียงของเขา ฉันก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

ต้องรู้ก่อนว่าเมื่อแปดปีก่อนนั้น หลี่ซือเกลียดฉันเข้าไส้เลยทีเดียว

เขาเคยมายืนปักหลักรออยู่หน้าประตูบ้านของฉันติดต่อกันถึงสามวันสามคืน เพียงเพื่อที่จะซักไซ้ไล่เลียงฉันว่า ทำไมฉันถึงต้องทรยศหักหลังเขาด้วย

หลังจากที่ฉันร้องไห้พลางเอ่ยปากบอกว่าไม่ได้รักเขาแล้ว เขาก็ชกกระจกตรงโถงบันไดจนแตกละเอียด

ในวันนั้น แม้ว่าเขาจะไม่ได้ลงไม้ลงมือกับฉัน แต่เขากลับรังเกียจเดียดฉันท์ฉันจนถึงที่สุด

ยามที่บังเอิญเจอฉันตรงทางเดินบันได เขาจะหมุนตัวเดินกลับไปทางเดิมในทันที หรือแม้กระทั่งตอนที่ต้องเดินผ่านหน้าประตูบ้านของฉัน เขาก็จะขมวดคิ้วมุ่นด้วยความขยะแขยง

แม้แต่ร้านขายของชำแถวบ้านที่เมื่อก่อนฉันกับเขาเคยไปบ่อยๆ เขาก็ไม่ย่างกรายไปอีกเลย แถมยังรังเกียจถึงขนาดที่ว่า ขอเพียงได้ยินชื่อของฉัน เขาก็จะตีสีหน้าเย็นชาพลางตวาดใส่คนที่เอ่ยชื่อนั้นขึ้นมาทันทีว่า “จะพูดถึงหลินซวงทำไมกัน เธอไม่รู้สึกสะอิดสะเอียน แต่ฉันสะอิดสะเอียน”

กระทั่งในวันที่เขาเดินทางไปสนามบินเพื่อไปต่างประเทศ ฉันฝ่าสายฝนกระหน่ำเพื่อหวังจะได้เห็นหน้าเขาเป็นครั้งสุดท้าย

ทว่าเมื่อเขาเห็นฉันปรากฏตัวขึ้น เขากลับเพียงแค่เหยียดยิ้มเย้ยหยัน พลางปาแหวนคู่รักที่เราเคยซื้อมาด้วยกัน รวมถึงโทรศัพท์มือถือที่อัดแน่นไปด้วยรูปถ่ายคู่ทั้งหมดของเราลงบนพื้นจนแตกกระจายอยู่แทบเท้าฉัน จากนั้นก็เดินจากไปโดยไม่ชายตาหันมามองฉันเลยแม้แต่ปราดเดียว

แต่คิดไม่ถึงเลยว่าหลังจากผ่านไปแปดปี เขากลับเป็นฝ่ายมาที่บ้านของฉันด้วยตัวเอง

ทว่าเพียงไม่กี่อึดใจต่อมา เมื่อมองผ่านช่องประตูที่เปิดแง้มเอาไว้ ฉันก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดได้อย่างกระจ่างแจ้ง

หลี่ซือกำลังจับมือคู่หมั้นของเขาเอาไว้แน่น

“คุณป้าครับ คุณป้ายังติดใจกับเรื่องเมื่อแปดปีก่อนอยู่เหรอครับ ถึงได้ไม่ยอมให้หลินซวงพาผมไปเลือกบริษัทจัดงานแต่งงาน แล้วก็เลือกแหวนด้วยกัน”

“คุณป้าครับ ผมเลิกชอบหลินซวงไปตั้งนานแล้ว แล้วก็ปล่อยวางได้แล้วล่ะครับ ถึงยังไงผมกับเธอก็โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ต่อให้เป็นคนรักกันไม่ได้ อย่างน้อยก็ยังเป็นเพื่อนกันได้นี่ครับ”

สิ้นเสียงของหลี่ซือ

หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกายเขาก็เอ่ยสมทบขึ้นมาทันที

“ใช่ค่ะคุณป้า หลี่ซือเล่าเรื่องของเขากับหลินซวงให้หนูฟังตั้งนานแล้วล่ะค่ะ ถึงเมื่อแปดปีก่อนจะเป็นฝ่ายหลินซวงที่นอกใจก็จริง แต่ตอนนั้นยังเด็กกันอยู่แทบทั้งนั้น ตบมือข้างเดียวมันไม่ดังหรอกค่ะ หลี่ซือของเราเองก็ต้องมีส่วนผิดพลาดด้วยแน่ๆ”

“อีกอย่าง หนูก็ต้องขอบคุณหลินซวงด้วยซ้ำนะคะ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอปล่อยหลี่ซือไป หนูคงไม่มีโอกาสได้มาเจอผู้ชายแสนดีแบบหลี่ซือหรอกค่ะ”

“เพราะงั้นคุณป้าคะ จริงๆ ไม่จำเป็นต้องยึดติดกับเรื่องเมื่อแปดปีก่อนอีกแล้วค่ะ อีกอย่างเรื่องที่ให้หลินซวงมาช่วยพวกเราเลือกบริษัทจัดงานแต่งงาน หนูก็เป็นคนเสนอเองแหละค่ะ เพราะยังไงหนูกับหลี่ซือก็ไม่ได้กลับประเทศมาตั้งแปดปีแล้ว ไม่คุ้นเคยกับเรื่องในประเทศจริงๆ ค่ะ ครั้นจะให้คนแก่ๆ เป็นคนตัดสินใจ เรื่องรสนิยมความสวยความงามเนี่ย มันทำให้หนูรู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้างน่ะค่ะ”