บทที่ 3

เมื่อแปดปีก่อน ยามที่เพิ่งจะตรวจพบว่าเป็นมะเร็ง ความปรารถนาสูงสุดของฉันก็คือการหวังให้หลี่ซือลืมเลิกฉันได้ แล้วก็ปล่อยวางจากฉันเสียที

ทว่าในตอนนี้ เมื่อได้ยินหลี่ซือเอ่ยถึงเรื่องราวในอดีตได้อย่างสงบนิ่งถึงเพียงนี้ เอ่ยถึงตัวฉันได้อย่างราบเรียบถึงเพียงนั้น

กระทั่งเขายังเล่าเรื่องของฉันให้แฟนคนปัจจุบันฟังโดยไม่มีการปกปิดซ่อนเร้นใดๆ เลยแม้แต่น้อย

หัวใจก็ยังคงปวดแปลบแล่นริ้วขึ้นมาถี่ๆ อยู่ดี

ส่วนแม่ของฉัน ทันทีที่ได้ยินถังหว่านพ่นคำว่านอกใจออกมาคำแล้วคำเล่า อีกทั้งน้ำคำแต่ละประโยคยังแฝงไปด้วยการเหน็บแนมทิ่มแทง นัยน์ตาก็พลันแดงฉานขึ้นมาด้วยความโกรธแค้นในทันใด

ริมฝีปากและฟันของแม่สั่นระริกอยู่หลายครา กว่าจะแผดเสียงตวาดใส่หลี่ซือออกไปได้ประโยคหนึ่ง

“เธอก็เหมือนแม่ของเธอนั่นแหละ หน้าด้านไร้ยางอายสิ้นดี”

ทันทีที่ได้ยินคำพูดของแม่ ฉันก็พลันใจกระตุกวูบอย่างรุนแรง ฝืนพยุงร่างกายยันตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะส่งเสียงตะโกนออกไปนอกห้องทันที “แม่คะ เข้ามาในห้องหน่อยค่ะ มาช่วยพยุงหนูไปที่รถเข็นที หนูจะคุยกับหลี่ซือเอง”

แม่ของฉันเดินเข้ามาในห้อง

เมื่อเห็นว่าฉันลุกขึ้นมานั่งแล้ว สีหน้าของแม่ก็ยังคงย่ำแย่จนดูไม่ได้อยู่ดี

ทว่าฉันกลับโผเข้ากอดแม่เอาไว้ทันที

“แม่คะ ถือเสียว่าช่วยเติมเต็มความปรารถนาสุดท้ายก่อนตายของหนูให้เป็นจริงเถอะนะ นะคะแม่”

เบ้าตาของแม่พลันแดงระเรื่อขึ้นมาในพริบตา แต่ด้วยความที่แม่รักและตามใจฉันมาโดยตลอด สุดท้ายแม่ก็ยังคงเดินไปหยิบลิปสติกและวิกผมบนโต๊ะเครื่องแป้งมาจัดการแต่งให้ฉัน พร้อมทั้งช่วยสวมเสื้อโค้ทขนเป็ดตัวหนาให้เสร็จสรรพ

ทันทีที่แม่เข็นรถพาฉันเปิดประตูออกมา หลี่ซือก็ขมวดคิ้วมุ่นทันใด

“เธอเป็นอะไรของเธอเนี่ย ตอนเด็กๆ ก็สำออย พอโตมาแล้วยังจะสำออยขนาดนี้อีก แค่ขาหักพิการนิดๆ หน่อยๆ ไม่ใช่รึไง แม่เธอก็อายุตั้งมากขนาดนี้แล้ว เธอยังจะให้ท่านมาคอยปรนนิบัติดูแลใกล้ชิดอยู่อีก”

เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางอันรังเกียจเดียดฉันท์ของเขา

ฉันเพียงแค่คลี่ยิ้มออกมาอย่างสงบนิ่ง “คุณหมอบอกว่าฉันกระดูกหักค่อนข้างรุนแรง ช่วงนี้เลยสั่งห้ามไม่ให้เท้าแตะพื้นน่ะ”

ทันทีที่ฉันพูดจบ ถังหว่านที่ยืนอยู่ข้างกายหลี่ซือก็หันมาพูดกับฉัน

“หลินซวง เธออย่าไปถือสาหลี่ซือเลยนะ เขาแค่ติดเป็นความเคยชินมาจากตอนอยู่ต่างประเทศน่ะ”

“นอกจากฉันแล้ว เขาก็ตีสีหน้าบึ้งตึงใส่ทุกคนแบบนี้แหละ”

ใจฉันพลันผุดความรู้สึกขมขื่นขึ้นมาอีกระลอก หลี่ซือขยันตีสีหน้าบึ้งตึงใส่ทุกคนจริงๆ นั่นแหละ ทว่าในอดีตยามที่เขาอยู่กับฉัน...

ฉันรีบสลัดความรู้สึกแปลกประหลาดในใจทิ้งไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงหันไปมองถังหว่านด้วยสายตาที่ราบเรียบ

“พวกเธออยากให้ฉันไปเป็นเพื่อนเพื่อเลือกบริษัทจัดงานแต่งงานด้วยจริงๆ เหรอ?”

“ถ้าพวกเธอจำเป็นต้องให้ฉันช่วยจริงๆ ฉันก็จะไปเป็นเพื่อน”

ถังหว่านพยักหน้ารับในทันที

“แน่นอนสิ แน่นอนอยู่แล้ว”

หลังจากนั้นฉันก็พูดคุยทักทายตามมารยาทกับทั้งสองคนอีกสองสามประโยค ถึงได้ส่งทั้งคู่กลับออกไปนอกประตูบ้าน

ทว่าในคืนวันนั้นเอง หลี่ซือก็โทรมาหาฉัน

โดยบอกว่า พรุ่งนี้จะให้ฉันไปเป็นเพื่อนเขาที่บริษัทจัดงานแต่งงาน

นิ้วมือของฉันที่กำโทรศัพท์เอาไว้บีบเข้าหากันแน่นจนซีดขาว

หนึ่งเป็นเพราะความอาลัยอาวรณ์ในน้ำเสียงของเขา

สองเป็นเพราะความประหม่าตื่นเต้น

เพราะอย่างไรเสีย ฉันก็ไม่ได้ฟังเสียงของเขาผ่านทางโทรศัพท์ตามลำพังแบบนี้มานานถึงแปดปีเต็มแล้ว

ต้องรู้ก่อนว่าเมื่อแปดปีก่อนนั้น ฉันมักจะมุดตัวแอบอยู่ใต้ผ้าห่มในทุกๆ คืน เพื่อฟังเสียงทุ้มต่ำอันอบอุ่นนุ่มนวลของเขาจนผล็อยหลับไป

แต่ในขณะที่ฉันกำลังจมดิ่งลงไปในความทรงจำอยู่นั้น เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา

“หลี่ซือ รีบมาช่วยฉันเป่าผมหน่อยสิ...”

นั่นจึงทำให้ฉันได้สติกลับคืนมาในทันใด และรีบขานตอบ “อื้อ” ออกไปคำหนึ่ง

ซึ่งหลี่ซือก็กดวางสายไปในวินาทีเดียวกับที่ได้ยินคำตอบรับของฉันทันที

เมื่อได้ยินเสียงสัญญาณสายว่างที่ดังตู๊ดๆ อยู่ในโทรศัพท์ น้ำตาก็พลันรื้นไหลออกมา

แม้ว่าจะเตรียมใจเอาไว้ตั้งนานแล้ว แต่เมื่อต้องมาเห็นด้วยตาและได้ยินด้วยหูว่า หลี่ซือได้กลายเป็นของผู้หญิงคนอื่นไปแล้ว หัวใจก็ยังคงเจ็บปวดจนขมขื่นอยู่ดี

เป็นเพราะเวลานัดหมายที่หลี่ซือนัดกับฉันไว้เมื่อคืนนี้ คือตอนสิบโมงเช้า

เป็นเพราะความประหม่าตื่นเต้น ตอนเก้าโมงครึ่งฉันจึงให้แม่เข็นรถพาฉันลงมานั่งรออยู่ใต้ตึกแล้ว

ทว่าจนกระทั่งฉันนั่งรอไปจนถึงเวลาเที่ยงตรง หลี่ซือก็ยังไม่มา

กระทั่งสายโทรศัพท์ที่ฉันโทรเข้าไปหาเขา เขาก็กดตัดสายทิ้งไปเช่นกัน

แม่เอ่ยปากเรียกให้ฉันกลับขึ้นบ้านอยู่หลายหน แต่ฉันก็ไม่ยอม