บทที่ 1

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูเข้ามา เธอก็มองมาทางฉันด้วยแววตาหยั่งเชิงและท่าทางอ้ำๆ อึ้งๆ เหมือนมีอะไรจะพูด

"หลินซวง ปะ...ป้ามีเรื่องจะขอร้องเธออย่างหนึ่ง แต่อาจจะเป็นการขอร้องที่เสียมารยาทไปหน่อยนะ"

เมื่อมองใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อของเธอ แม้เธอจะยังไม่ได้พูดประโยคหลังจากนั้นออกมา แต่ฉันกลับรู้ดีว่า จุดประสงค์ที่เธอมาหาฉันในครั้งนี้ คงไม่ต่างอะไรกับเมื่อแปดปีก่อน

เพราะอย่างไรเสียเมื่อแปดปีก่อน ในวินาทีที่รู้ข่าวว่าฉันป่วยเป็นมะเร็ง เธอก็เคยรีบร้อนบุกเข้ามาในห้องพักฟื้นของฉันแบบนี้เช่นกัน

ในตอนที่ฉันยังไม่ทันได้ยอมรับความจริงเลยว่าตัวเองเป็นมะเร็ง และยิ่งร้องไห้ปานจะขาดใจด้วยความหวาดกลัว เธอก็ก้มลงคุกเข่าต่อหน้าฉันเสียแล้ว

“หลินซวง ป้าขอร้องเธอละนะ อย่าดึงรั้งหลี่ซือไว้เลย เขาเพิ่งจะถูกมหาวิทยาลัยในต่างประเทศรับเข้าเรียนแท้ๆ ถ้าเขาเกิดรู้ขึ้นมาว่าเธอเป็นมะเร็ง เขาจะยอมไปเรียนต่อต่างประเทศได้ยังไงกัน”

“เธอเองก็เติบโตมาพร้อมกับหลี่ซือตั้งแต่เด็ก แถมยังคบหาเป็นแฟนกันมาตั้งหลายปี ถือว่าป้าขอร้องเธอเถอะนะ อย่าทำให้อนาคตของหลี่ซือต้องสะดุดเลย เลิกรากับเขาไปเถอะนะได้ไหม”

“ป้าคิดแผนการไว้ให้เธอเรียบร้อยแล้วล่ะ ป้าช่วยนัดแนะกับผู้ชายคนหนึ่งไว้ให้เธอแล้ว เธอแค่ออกไปแกล้งทำเป็นจูบกับเด็กคนนั้นที่ใต้ตึก แค่แกล้งทำเป็นให้หลี่ซือมาเห็นเข้า แล้วก็แกล้งทำเป็นบอกเลิกกับหลี่ซือเท่านี้ก็พอแล้ว”

ก็เพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำของเธอในตอนนั้น ฉันที่เพิ่งจะตรวจพบว่าเป็นมะเร็ง สิ่งแรกที่ทำจึงไม่ใช่การไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจเช็กอาการหรือรักษาโรคมะเร็งเลย

หากแต่เป็นการสวมบทบาทนอกใจอย่างเย็นชา บีบคั้นให้หลี่ซือยอมเลิกราอย่างไร้เยื่อใย และผลักไสเขาให้ไปเรียนต่อต่างประเทศอย่างไม่ปรานี

เป็นไปตามคาด เพียงชั่วพริบตาเดียว แม่ของหลี่ซือก็เอ่ยปากพูดกับฉันด้วยสีหน้าท่าทางที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“หลินซวง เธออย่าโกรธเคืองป้าเลยนะ ป้าเองก็จนปัญญาจริงๆ แฟนคนปัจจุบันของหลี่ซือคนนี้ เป็นเพื่อนเรียนปริญญาโทและปริญญาเอกกับเขาที่ต่างประเทศ ทั้งสองคนเหมาะสมคู่ควรกันในทุกๆ ด้าน ปะ...ป้าไม่อยากทำลายงานแต่งงานดีๆ แบบนี้ให้พังลงไปจริง ๆ”

“เธอเองก็รู้ดีนี่ว่าหลี่ซือรักและทะนุถนอมเธอมาตั้งแต่เด็ก ถะ...ถ้าเกิดว่าเขารู้ความจริงในตอนนั้นขึ้นมา ป้ากลัว...ป้ากลัวเหลือเกิน..”

“เพราะฉะนั้น ในช่วงเวลานี้เธอช่วยอย่าไปเจอหน้าหลี่ซือจะได้ไหม อีกอย่าง...ตอนนี้เธอเองก็ใกล้จะตายแล้วไม่ใช่รึไง? สภาพแบบนี้ก็ไม่เหมาะจะออกไปข้างนอกด้วย เธอก็คิดแบบนั้นใช่ไหมล่ะ”

ทันทีที่ได้ยินแม่ของหลี่ซือเอ่ยคำว่า “ตาย” ออกมา แม่ของฉันก็โกรธจัดจนถึงขั้นปาผ้าอ้อมผู้ใหญ่ของฉันลงบนเตียงเสียงดังปัง

เมื่อเห็นท่าทางว่าแม่กำลังจะระเบิดอารมณ์โกรธออกมา ฉันก็รีบเข้าไปเขย่าแขนอ้อนผู้เป็นแม่ในทันที หลังจากนั้นฉันจึงค่อยหันไปมองแม่ของหลี่ซือด้วยแววตาที่สงบนิ่ง

“คุณป้าคะ หนูรับปากคุณป้าได้ว่าจะไม่บอกเรื่องเมื่อแปดปีก่อนกับหลี่ซือ แต่เรื่องที่ไม่ให้ไปเจอหน้าหลี่ซือเลยนั้น หนูทำไม่ได้หรอกค่ะ”

ใช่แล้วล่ะ เรื่องที่ไม่ยอมไปเจอหน้าหลี่ซือเลยนั้น ฉันไม่มีทางทำได้หรอก

เพราะอย่างไรเสีย ตลอดระยะเวลาแปดปีที่ต้องต่อสู้กับโรคมะเร็งมานี้ ไม่มีเลยสักวินาทีเดียวที่ฉันจะไม่คิดถึงหลี่ซือ