LOGINตอนที่ 15.2 รสรักทาสบำเรอ บรรยากาศภายในห้องนอนกว้างที่คละคลุ้งไปด้วยความตึงเครียดและกลิ่นอายของอารมณ์ดิบเถื่อนที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด แรงอารมณ์โทสะและความหึงหวงบ้าคลั่งที่สะสมมาตลอดทั้งวันระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม อนาวินในยามนี้ไม่ได้หลงเหลือมาดของนักธุรกิจหนุ่มผู้สุขุม เยือกเย็น และเด็ดขาดอีกต่อไปแล้ว ภาพลักษณ์ที่เหลืออยู่มีเพียงซาตานร้ายผู้ถูกความหวาดกลัวและการครอบครองเข้าครอบงำจิตใจจนสูญสิ้นสติสัมปชัญญะ ณิชาภานอนแผ่หลาอยู่บนเตียงนอนกว้างหลังใหญ่ สองข้อมือถูกตรึงแน่นไว้กับหัวเตียงด้วยพละกำลังมหาศาลของชายหนุ่มจนผิวเนื้อขาวเนียนขึ้นรอยแดงสลับม่วง เสื้อผ้าชุดทำงานที่เคยเรียบร้อยบัดนี้ขาดวิ่นไม่เหลือชิ้นดี เผยให้เห็นเรือนร่างระหงที่เต็มไปด้วยร่องรอยช้ำเขียวจางๆ จากค่ำคืนก่อนหน้า และหยาดน้ำตาที่เอ่อล้นทะลักไหลอาบสองแก้มเนียนอย่างน่าเวทนา แต่ว่าแม้ร่างกายจะบอบช้ำและอ่อนล้าจากพิษไข้มากเพียงใด ดวงตาคู่คมที่มองสบตากลับเต็มไปด้วยความรังเกียจ เดียดฉันท์ และความท้าทายที่ไม่เคยยอมสยบ “มองทำไม” อนาวินแค่นเสียงหัวเราะแหบพร่าในลำคอ ใบหน้าคมคายชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ หน้าอกแกร่งกระเพื่อมขึ้นลงอย่างร
ตอนที่ 15.1 ความคลุ้มคลั่ง ความเงียบงันและอึดอัดภายในห้องโดยสารของรถสปอร์ตคันหรูตลอดเส้นทางกลับคฤหาสน์เปรียบเสมือนบรรยากาศในห้องดับจิต อนาวินเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานผ่านผืนถนนด้วยความเร็วสูงจนเข็มไมล์แทบจะชนขีดสุด แววตาสีนิลเข้มข้นดุดันแข็งกร้าว จ้องมองตรงไปเบื้องหน้าด้วยนัยน์ตาแดงก่ำที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะและไฟหึงหวงที่ลุกโชนแผดเผาทุกสิ่งจนมอดไหม้ ลมหายใจของเขาหอบกระชั้นถี่รัว หน้าอกแกร่งกระกระสนขึ้นลงอย่างรุนแรงตามแรงอารมณ์ดิบเถื่อนที่พยายามสะกดกลั้นมาตลอดทาง ส่วนณิชาภานั่งตัวสั่นเทาอยู่ที่เบาะข้างคนขับ พิษไข้ที่รุมสุมร่างกายมาตั้งแต่ช่วงบ่ายประกอบกับความอ่อนล้าทางจิตใจทำให้เธอแทบไม่มีเรี่ยวแรงจะขยับตัว ปลายเสื้อสูทและเส้นผมที่หลุดลุ่ยไม่เป็นทรงขับเน้นให้เห็นความน่าเวทนา ทว่าแววตาคู่คมที่มองตรงไปข้างหน้ากลับไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มันมีแต่ความว่างเปล่า ความผิดหวัง และความเกลียดชังระคนสมเพชที่พุ่งทะยานขึ้นมาจุกอก ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอพยายามจะทำความเข้าใจเหตุผลของเขา พยายามอดทนกับความเย็นชาและหน้ากากที่เขาต้องสวมใส่ พยายามบอกตัวเองว่าแฟลชไดรฟ์แผ่นนั้นคือหลักฐานยืนยันว่าเขาร
ตอนที่ 14 น้ำผึ้งหยดเดียวณิชาภารู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังหลุดลอย ร่างกายของเธอไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะขัดขืนหรือพยุงตัวเอง ใบหน้าเนียนซีดเผือดจนไร้สีเลือด ซบลงกับลาดไหล่กว้างของอคิราห์อย่างหมดทางเลือก ลมหายใจของเธอหอบถี่และร้อนผ่าวด้วยพิษไข้ สองมือกำเสื้อสูทของอคิราห์เอาไว้แน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างกายไม่ให้จมดิ่งลงสู่ความมืดมิด “อคิราห์ ณิชา... ณิชาเวียนหัว” เสียงหวานพึมพำแผ่วเบาราวกับกระซิบ สรรพนามที่เคยใช้เรียกขานพี่ชายที่แสนดีในอดีตหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากบางโดยไม่รู้ตัวในยามที่สติสัมปชัญญะเลือนราง-“ใจเย็นๆ นะครับคุณณิชา หลับตาลงก่อน ไม่ต้องเกร็งนะครับ” อคิราห์ประคองหัวของเธอให้ซบลงกับไหล่ของเขาอย่างทะนุถนอม มือหนาลูบแผ่นหลังบางเบาๆ เพื่อช่วยผ่อนคลายอาการตื่นตระหนก “ผมอยู่ตรงนี้แล้ว ปลอดภัยแล้วครับ ค่อยๆ หายใจเข้าลึกๆ” ภาพของหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ที่เคยเข้มแข็งทระนงตน บัดนี้กลับดูเปราะบางราวกับแก้วใสที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อในอ้อมอกของเขา อคิราห์รู้สึกสงสารเธอจับใจ ลึกๆ ในใจเขาโกรธอนาวินเหลือเกินที่ทำร้ายผู้หญิงดีๆ คนนี้ได้ลงคอ โดยที่ทั้งสองคนไม่ทันตั้งตัว ท่ามกลาง
ตอนที่ 14 น้ำผึ้งหยดเดียว สายลมร้อนระอุของบ่ายวันใหม่พัดผ่านลานกิจกรรมกึ่งกลางแจ้งของศูนย์การค้าหรูใจกลางเมือง สถานที่ซึ่งถูกเนรมิตให้เป็นพื้นที่จัดงานเปิดตัวโครงการมิกซ์ยูสแลนด์มาร์กแห่งใหม่ของบริษัทอัศวนนท์ เสียงค้อนกระทบเหล็กและเสียงตะโกนสั่งงานของทีมออแกไนเซอร์ดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ โครงสร้างเวทีเหล็กขนาดใหญ่เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง ทว่าบรรยากาศรอบตัวของณิชาภากลับเงียบงันและเย็นเยียบราวกับเธอหลุดไปอยู่อีกโลกหนึ่ง ร่างระหงในชุดสูททำงานสีกรมท่าเข้ารูปยังคงยืนนิ่ง มือบางจับบอร์ดเอกสารรายการตรวจสอบความเรียบร้อยเอาไว้แน่น ปลายนิ้วขยับขีดเขียนเช็กรายละเอียดบนกระดาษแผ่นแล้วแผ่นเล่าด้วยจังหวะที่มั่นคง ทว่าสม่ำเสมอจนดูเหมือนเครื่องจักรไร้ชีวิต ใบหน้าหวานที่แต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างประณีตเพื่อกลบความอิดโรยยังคงเรียบเฉย ไร้ซึ่งรอยยิ้มหรือแววตาหยอกล้ออย่างที่เคยเป็น “คุณณิชาครับ ทานน้ำแดงเย็นๆ หน่อยไหมครับ ยืนตากแดดตรวจหน้างานมาเกือบสองชั่วโมงแล้วนะ” อคิราห์เลขาคนสนิทและเพื่อนพ่วงตำแหน่งมือขวาของอนาวิน เดินเข้ามายื่นแก้วน้ำหวานสีแดงสลักน้ำแข็งเย็นเฉ
ตอนที่ 13 กำแพงน้ำแข็งภายในห้องประชุมส่วนตัว บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานอย่างแผ่วเบา โต๊ะประชุมไม้โอ๊กยาวเหยียดตัวอยู่กลางห้อง รอบด้านรายล้อมด้วยกระจกใสที่มองเห็นทัศนียภาพตึกสูงตระหง่านภายนอก อนาวินก้าวเข้ามานั่งที่ตำแหน่งประธานฝั่งหัวโต๊ะ ท่าทีของเขาเต็มไปด้วยความสง่างามทว่าแฝงกระแสรังสีความอำมหิตจนไม่มีใครกล้าสบตาโดยไม่จำเป็น นนทกรเดินตามเข้ามานั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่ทุกขร้อน แววตาของเขายังคงทอดมองณิชาภาที่เดินตามเข้ามาเงียบๆ ในฐานะผู้บันทึกการประชุม ณิชาภานั่งลงที่เก้าอี้เยื้องจากอนาวินเล็กน้อย เธอเปิดแท็บเล็ตและเตรียมเอกสารสัญญาด้วยท่าทางที่นิ่งสงบ กำแพงน้ำแข็งในใจช่วยให้เธอตัดความประหม่าและความเจ็บระบมตามร่างกายออกไปจนหมดสิ้น มีเพียงสายตาคมกริบของอนาวินที่คอยตวัดมองเธอสลับกับคู่แข่งอยู่เป็นระยะ ราวกับจะเตือนว่าเรื่องระหว่างเธอกับเขาจะถูกสะสางทันทีที่จบงานนี้ “ในเมื่อมากันครบแล้ว ก็เริ่มคุยเรื่องเขตที่ดินทับซ้อนฝั่งตะวันออกกันเลยดีกว่า” อนาวินเปิดประเด็น น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งทว่าหนักแน่นดุดัน “ทางอัศวนนท์ได้ทำหนังส
ตอนที่ 13 กำแพงน้ำแข็ง“ณิชาภา!” อนาวินเรียกชื่อเต็มของเธอเสียงดังลั่นห้องทำงาน หญิงสาวหยุดก้าวเท้า หมุนตัวกลับมามองเขา แววตายังคงว่างเปล่า “คะ คุณวินน์ มีอะไรเพิ่มเติมไหมคะ” “กาแฟของฉันทำไมยังไม่ได้ วันนี้เธอทำหน้าที่บกพร่องนะ” เขาแกล้งหาเรื่อง ทั้งที่ปกติอคิราห์จะเป็นคนจัดการเรื่องนี้ หรือไม่เขาก็ไม่ได้สั่งเธอเลยตั้งแต่เช้า เขาแค่อยากหาเรื่องให้เธอพูดกับเขามากกว่าประโยครายงานสั้นๆ “ขออภัยด้วยค่ะ ดิฉันจะไปชงมาให้เดี๋ยวนี้ค่ะ” ณิชาพูดแค่นั้นแล้วเดินออกจากห้องไปทันทีอนาวินเอนหลังพิงเก้าอี้ ยกรวมมือขึ้นกุมขมับลากยาวลงมาถึงคาง สบถคำหยาบคายออกมาเบาๆ ด้วยความหงุดหงิดใจความเย็นชาของเธอประท้วงเขาได้อย่างร้ายกาจที่สุด และความรู้สึกผิดที่ผสมปนเปกับความต้องการควบคุมมันกำลังทำให้เขาแทบบ้า ยิ่งเธอถอยห่าง สัญชาตญาณความอยากเอาชนะและความหึงหวงซ่อนเร้นในใจของเขาก็ยิ่งพลุ่งพล่านราวกับกองเพลิงที่พร้อมจะปะทุขึ้นมาอีกรอบเมื่อมีสิ่งกระตุ้น ช่วงบ่ายโมงครึ่ง บรรยากาศที่เคยตึงเครียดกลับยิ่งทวีความอึดอัดขึ้นเมื่อแขกผู้มาเยือนคนใหม่ก้าวเข้ามาในชั้นบริหารนนทกรทายาทธ
ตอนที่7กลิ่นอายในรอยอดีตณิชาภาลืมตาขึ้นมาด้วยความงัวเงีย เธอไม่ได้ตอบโต้ทำเพียงเก็บรวบรวมงานวางไว้บนโต๊ะเขาอย่างเรียบร้อย ก่อนจะขอตัวออกมาด้วยท่าทางอ่อนเพลีย แต่อยู่ๆ แรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์เครื่องเก่าที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าก็ทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว เธอรีบเข้าไปในห้องส่วนตัวของเธอทันทีชื่อ ‘ป้ามาลี
ตอนที่7กลิ่นอายในรอยอดีตภายในห้องอาหารที่ตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์นคลาสสิก แสงไฟสีวอร์มไวท์จากโคมไฟระย้าเหนือโต๊ะหินอ่อนช่วยขับเน้นให้บรรยากาศดูนุ่มนวลขึ้นอย่างประหลาด กลิ่นหอมละมุนของน้ำซุปต้มจืดเต้าหู้หมูสับคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เป็นกลิ่นอายของบ้านที่อนาวินไม่ได้สัมผัสมานานนับแต่เขาย้ายออกมาอยู่เพ
ตอนที่6เสียงสะท้อนจากหัวใจ“ไอ้วินน์ นี่แกกล้าลำเลิกบุญคุณกับฉันเหรอ” คุณอนันต์ลุกขึ้นยืน ตัวสั่นด้วยความโกรธคุณหญิงนิศาผู้เป็นมารดา รีบเข้ามาห้ามทัพด้วยใบหน้าวิตกกังวล“วินน์ ยอมพ่อเขาเถอะนะลูก รินลดาเขาก็เพิ่งมาฟ้องแม่ว่าวินน์ปกป้องเด็กคนนั้นจนทำร้ายน้ำใจเขา วินน์แต่งงานกับรินลดาไปเรื่องก็จบนะ
ตอนที่6เสียงสะท้อนจากหัวใจบรรยากาศภายในรถตู้ลีมูซีนระหว่างทางกลับบ้านพักส่วนตัวเต็มไปด้วยความเงียบที่ชวนให้ใจสั่น ณิชาภาในชุดเดรสลูกไม้สีขาวสะอาดตานั่งตัวลีบติดประตูรถ เธอรู้สึกไม่คุ้นชินกับสัมผัสของเนื้อผ้าชั้นเลิศที่แนบไปกับผิวพรรณ ขณะที่อนาวินนั่งไขว่ห้างอยู่เบาะข้างๆ สายตาคมกริบของเขาแสร้งทำ







