ตอนที่ 6 เสียงสะท้อนจากหัวใจ

ตอนที่

6

เสียงสะท้อนจากหัวใจ

บรรยากาศภายในรถตู้ลีมูซีนระหว่างทางกลับบ้านพักส่วนตัวเต็มไปด้วยความเงียบที่ชวนให้ใจสั่น ณิชาภาในชุดเดรสลูกไม้สีขาวสะอาดตานั่งตัวลีบติดประตูรถ เธอรู้สึกไม่คุ้นชินกับสัมผัสของเนื้อผ้าชั้นเลิศที่แนบไปกับผิวพรรณ ขณะที่อนาวินนั่งไขว่ห้างอยู่เบาะข้างๆ สายตาคมกริบของเขาแสร้งทำเป็นจดจ้องไอแพดในมือ ทว่าแสงไฟจากถนนที่สาดกระทบใบหน้าเขายามรถเคลื่อนผ่าน กลับสะท้อนให้เห็นสายตาที่วูบไหวอย่างปิดไม่มิด

 ทว่าความตึงเครียดบางอย่างกลับจางลงไปบ้างหลังจากเหตุการณ์ที่ห้างสรรพสินค้า ณิชาภานั่งนิ่งอยู่เบาะข้างอนาวิน มือบางกำสายกระเป๋าแน่น ขณะที่สายตาเหลือบมองถุงเสื้อผ้าแบรนด์เนมหรูมากมายที่วางกองอยู่เบาะหลัง

เมื่อรถจอดสนิทหน้าบ้านพัก อนาวินก้าวลงจากรถก่อนตามความเคยชิน

“ลงมาได้แล้ว หรือจะรอให้ฉันอุ้มลง” อนาวิน เอ่ยเสียงดุ แต่ดวงตาคมกริบกลับไม่ได้มีความฉุนเฉียวเหมือนคำพูด

“เปล่าค่ะ ขอบคุณนะคะสำหรับเสื้อผ้า” ณิชาภาเปิดประตูลงจากรถ พยายามจะขนถุงกระดาษเหล่านั้นด้วยตัวเอง แต่อนาวินกลับเดินอ้อมมาแย่งไปถือไว้เสียเอง

“อย่ามาทำตัวเป็นนางเอกผู้อ่อนหวาน ถือไม่หมดหรอก เดินเข้าไปข้างในไป” เขาสั่งพร้อมกับดันหลังเธอเบาๆ ให้เดินนำเข้าไปในบ้าน

“เดินให้มันเร็วกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง ใส่ชุดราคาเป็นหมื่นแต่เดินเหมือนเต่าคลาน เสียของชะมัด” เขาพ่นลมหายใจอย่างขัดใจ ก่อนจะกระชากถุงเกือบทั้งหมดจากมือเธอมาถือไว้เอง

“ฉันถือเองได้ค่ะคุณวินน์ มันเป็นหน้าที่ของฉัน”

“เงียบไปเถอะน่า ถ้าขืนรอให้เธอหิ้วเข้าไปเอง คืนนี้ฉันคงไม่ได้กินมื้อค่ำพอดี” เขาตัดบทพลางเดินดุ่มๆ เข้าไปในบ้าน แล้วโยนถุงเหล่านั้นลงบนโซฟาอย่างไม่ใยดี

“ไปเปลี่ยนเป็นชุดที่มันขยับเขยื้อนง่ายกว่านี้ แล้วมาทำมื้อเย็นให้ฉัน ฉันเบื่ออาหารที่คนอื่นทำแล้ว”

ณิชาภาอมยิ้มน้อยๆ กับท่าทางดุแต่ใจดีของเขาที่เผลอแสดงออกมา

“ชุดที่ขยับง่ายๆ ก็คือชุดเก่าที่ได้รับอนุมัติให้ทิ้งไงคะ”

อนาวินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาแยกเขี้ยวใส่

“นี่เธอประชดฉันเหรอ” อนาวินขยับเข้าไปใกล้จนณิชาภาต้องถอยหลังไปจนชิดขอบโต๊ะ เขาค้ำมือลงกับโต๊ะกักขังเธอไว้ในอ้อมแขนกลายๆ

“อย่าคิดว่าใส่ชุดสวยแล้วฉันจะใจดีด้วยนะณิชาภา เธอมาที่นี่ในฐานะคนใช้หนี้จำใส่หัวไว้ด้วย”

“ฉันสั่งให้ทิ้งก็คือทิ้ง ไปเอาชุดลำลองชุดใหม่ที่เพิ่งซื้อมาใส่ซะ ถ้าฉันเห็นรอยปะบนตัวเธออีกแม้แต่จุดเดียว ฉันจะให้นายอาคิเอาเธอไปเผาเธอทิ้งแทนเสื้อผ้าพวกนั้น”

แม้คำพูดจะร้ายกาจ แต่ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดหน้าผากกลับทำให้ใจของณิชาภาเต้นรัว เธอช้อนสายตาขึ้นสบตาเขา

“ถ้าฉันเป็นแค่คนใช้หนี้แล้วคุณวินน์จะสละเวลาทำงานมาอยู่เฝ้าฉันทั้งวันทำไมคะ หรือว่าคุณวินน์เริ่มจะทนฟังเสียงหัวใจตัวเองไม่ไหวแล้ว”

อนาวินชะงักไปชั่วครู่ ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มขึ้นสีระเรื่อ เขาจ้องมองริมฝีปากบางที่กำลังย้อนถามเขาอย่างไม่เกรงกลัว ความรู้สึกโหยหาที่ซ่อนอยู่ลึกๆ เริ่มปะทุขึ้นมาจนเกือบจะควบคุมไม่ได้ เขาโน้มใบหน้าลงไปหาเธอช้าๆ จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน

เขาพยายามปั้นหน้าดุขรึมเพื่อรักษามาดคุณชายใจร้าย ทั้งที่ในใจกลับรู้สึกคันยุบยิบเมื่อเห็นณิชาภายอมทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย

ตื๊ด... ตื๊ด...

เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของอนาวินดังขัดจังหวะขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้ เขาจิ๊ปากอย่างขัดใจก่อนจะผละตัวออกมาแล้วกดรับสายด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งเครียดลงในทันที

‘ประธานอนันต์’

อนาวินกดรับสายด้วยสีหน้าเย็นชา หลังจากฟังปลายสายพูดเพียงไม่กี่ประโยค เขาก็คว้ากุญแจรถและสูทตัวนอกขึ้นมาทันที

“มีอะไรผมบอกแล้วไงว่าวันนี้ไม่เข้าบริษัท”

ทว่าปลายสายไม่ใช่เลขาของเขา แต่เป็นเสียงเข้มอันทรงพลังที่ทำให้รอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าของอนาวินเลือนหายไปทันที

“วินน์กลับมาที่บ้านใหญ่เดี๋ยวนี้ พ่อมีเรื่องต้องคุยกับแก” เสียงของอนันต์ผู้เป็นบิดาดังรอดออกมาจากสายจนณิชาภาที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ได้ยิน

อนาวินเหลือบมองณิชาภาด้วยสายตาที่เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด “ผมมีธุระครับพ่อ”

“ธุระของแกคือการคลุกตัวอยู่กับผู้หญิงที่เคยทำให้ตระกูลเรามัวหมองงั้นเหรอ ฉันรู้หมดแล้วว่าแกพามันกลับมา มาคุยกับฉันก่อนที่ฉันจะจัดการขั้นเด็ดขาด”

สายถูกตัดไป อนาวินกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นมา เขาหันมามองณิชาภาที่หน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด เธอรู้ดีว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะมาถึง

“ฉันต้องไปที่บ้านใหญ่ เธออยู่ที่นี่ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด เข้าใจไหม” อนาวินสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดแต่แฝงไปด้วยความกังวล เขาลูบต้นแขนเธอเบาๆ อย่างลืมตัวก่อนจะรีบชักมือกลับราวกับถูกของร้อน ทว่าก่อนจะก้าวออกจากประตูไป เขากลับชะงักฝีเท้าแล้วหันมาสำทับด้วยสายตาที่ลึกซึ้งอย่างประหลาด “ต่อให้ใครมาหา ก็ห้ามเปิดประตูรับเด็ดขาด เข้าใจไหมแต่ก็ไม่ต้องห่วงเพราะมีบอดี้การ์ดเฝ้าเธออยู่แล้ว”

ที่บ้านใหญ่ของอนันต์

บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่เย็นเยียบและกดดัน คุณอนันต์นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักราวกับบัลลังก์ ข้างๆ มี คุณหญิงนิศาผู้เป็นแม่นั่งอยู่ด้วยสีหน้ากังวล

อนาวินก้าวเข้าไปในบ้านด้วยท่วงท่าที่ทรนง เขาไม่ได้เกรงกลัวต่อสายตาพิฆาตของบิดาเหมือนเมื่อห้าปีก่อนอีกต่อไป

“แกพามันกลับมาทำไม” คุณอนันต์ตบโต๊ะเสียงดังสนั่นทันทีที่เห็นหน้าลูกชาย

“ฉันอุตส่าห์กำจัดมันออกไปจากชีวิตแกได้แล้วเมื่อห้าปีก่อน แกยังจะรนหาที่ลากขยะที่ล้มละลายแบบนั้นกลับมาให้เสื่อมเสียชื่อเสียงตระกูลเราอีกงั้นเหรอ”

“ณิชาภาไม่ใช่ขยะ และหัวใจของผมก็ไม่ใช่สิ่งของที่คุณพ่อจะกำจัดทิ้งได้ตามใจชอบอีกต่อไป” อนาวินสวนกลับด้วยเสียงต่ำลึกที่เปี่ยมไปด้วยพลัง

“โกหก! นี่แกกล้าเถียงฉันเหรอ แกแค่อยากจะหาเรื่องอยู่ใกล้ชิดกับมัน แกกำลังเอาชื่อเสียงของอัศวนนท์ไปเสี่ยงกับลูกสาวพวกล้มละลาย ” บิดาตวาด

“ผมไม่ได้เถียง ผมแค่แจ้งให้ทราบ” อนาวินก้าวเข้าไปชิดโต๊ะทำงาน

“ตอนนี้หุ้นส่วนใหญ่ในเครืออัศวนนท์เป็นชื่อของผมอำนาจการตัดสินใจทุกอย่างอยู่ที่ผม คุณพ่อควรพักผ่อนและเสวยสุขกับเงินที่หามาได้ มากกว่าจะมายุ่งเรื่องของผม”

“เมื่อห้าปีก่อนฉันสั่งให้แกเลิก แกก็เลิกไปแล้ว ทำไมตอนนี้ถึงได้กลับไปหาขยะชิ้นเดิมอีก”

“ห้าปีก่อนผมยอมพ่อ เพราะผมยังไม่มีอะไรเป็นของตัวเอง ผมไม่มีอำนาจพอจะปกป้องใครได้ แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิม พ่อลืมไปแล้วเหรอว่าอำนาจการตัดสินใจในอัศวนนท์ตอนนี้คือของผม พ่อไม่มีสิทธิ์มาสั่งให้ผมทิ้งหัวใจตัวเองอีกเป็นครั้งที่สอง”