เมียตามกฎหมายคนเดิม 2

Vortex Innovation…

​ช่วงบ่าย…

ต่อ...

​“ผู้หญิงที่แค่ถูกมึงตะคอกใส่นิดหน่อยก็ตัวสั่นเทาจนต้องถอยหนีแบบนั้นเนี่ยนะ... จะกล้าไปล่อลวงใคร ไม่มีทางหรอก” นทีทำหน้าไม่เชื่อถือ

​ตรีภพขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสับสน “มึงพูดเรื่องอะไร... กูไม่เคยตะคอกใส่เธอ หรือขึ้นเสียงใส่เธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว!”

​นทีทำหน้าตาแตกตื่นมองตรีภพด้วยความตกใจ “ไอ้ภพ... มึงไม่รู้ตัวเลยเหรอวะ! มึงตะโกนด่าเธอหน้ามหาวิทยาลัยตอนที่เธอขับรถไปรับมึงน่ะ มึงลืมไปแล้วหรือไง!”

​“นั่นกูแค่ดุเธอเอง! ก็เธอเล่นขับมอเตอร์ไซค์มาคนเดียวมันอันตรายขนาดนั้น มันทำกูโมโหจนแทบบ้า!” ยิ่งนึกถึงวันเวลาเก่าๆ ตรีภพก็ยิ่งหงุดหงิด ก้อนเนื้อในอกซ้ายบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก

นทีกะพริบตาถี่ๆ พลันเข้าใจได้ทันทีว่า เพื่อนของเขากำลังหลงทางและเข้าใจผิดเกี่ยวกับพฤติกรรมของตัวเองมาตลอด “ไอ้ภพ... มึงเคยทะเลาะกับน้องพิมพ์ไหม”

​ตรีภพส่ายหน้า “ไม่เคย”

​“แล้วเคยแบบ... งอนกันไหม หรือหงุดหงิดใส่กันบ้างหรือเปล่า” นทีรุกถามต่อ เพราะภาพในหัวของเขาเริ่มร้อยเรียงเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา... ตรีภพไม่ใช่คนใจเย็น ไม่มีผู้หญิงคนไหนอดทนไม่ทะเลาะกับมันได้หรอก เว้นเสียแต่ว่าผู้หญิงคนนั้นจะยอมมันมาโดยตลอด ไม่เคยแม้แต่จะเอ่ยปากเถียง และปล่อยให้มันระบายอารมณ์หงุดหงิดอยู่เพียงลำพัง!

​“มันก็เรื่องปกติหรือเปล่าวะ... คนสองคนอยู่ด้วยกันมันก็ต้องมีบ้างแหละ” ตรีภพตอบตามความเป็นจริง แต่ปกติเขาก็เป็นฝ่ายเข้าไปง้อเธอตลอด

​“อ้อ... แล้วมึงทำยังไงเวลาหงุดหงิด? มึงขว้างปาข้าวของในบ้านบ้างไหม” นทีถามอย่างมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเพื่อนเขาต้องทำแน่ๆ

​“แค่ครั้งเดียว... เพราะเศษแก้วมันกระเด็นไปโดนเธอ หลังจากนั้นเวลากูหงุดหงิด กูเลยเดินไปชกต้นกล้วยหน้าบ้านแทน” ตรีภพเริ่มแกะซองเอกสารในมือออกอ่าน

​นทีทำได้เพียงยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆ... เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่า เพื่อนสนิทของเขาจะยังไม่รู้ตัวเลยสักนิด ว่าความอ่อนโยนในแบบของมันนั่นแหละ... ที่สร้างความหวาดกลัวจนเมียไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากพูดอะไร!

ณ บ้านสีเทาเข้มหลังเล็ก…

​ตอนค่ำ…

​พิมพ์รดากำลังนั่งพับเสื้อผ้าของตรีภพอยู่บนพื้น หลังจากหลานชายทั้งสองคนกลับบ้านไปแล้ว เธอรู้สึกอ่อนเพลียเล็กน้อยเพราะเมื่อกลางวันหลับไม่เต็มอิ่ม หญิงสาวค่อยๆ พับเสื้อผ้าทีละชิ้นพลางระบายรอยยิ้มละมุนดูมีความสุข ทว่าในนัยน์ตู่คู่สวยกลับยังคงฉายแววเศร้าหมองอย่างปิดไม่มิด

​แกร๊ก…

​เสียงเปิดบานเลื่อนมุ้งลวดดึงสติและความคิดที่กระจัดกระจายให้กลับคืนมา พิมพ์รดาเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงใหญ่ตรงหน้าที่ก้าวเข้ามาพร้อมกลิ่นสุราคละคลุ้ง ​“รอแป๊บเดียวนะคะใกล้จะเสร็จแล้ว...”

​ตรีภพขมวดคิ้วมุ่น จ้องมองร่างอวบอิ่มของพิมพ์รดา... ยามที่นึกถึงคำพูดของนทีเมื่อตอนบ่ายว่า เธอยังคงเป็นภรรยาตามกฎหมายของเขา ความรู้สึกแรกในใจคือความดีใจอย่างประหลาด ทว่า ภาพซ้อนในหัวที่นึกถึงตอนเธอยอมทอดกายให้ชายอื่นก็ทำให้ความโกรธคุกรุ่นขึ้นมาอีกครั้ง

​แต่แล้ว... สายตาคมกลับเหลือบไปเห็นซองถุงยางอนามัยที่วางอยู่ในตะกร้าผ้า ปฏิกิริยาร่างกายสั่งการไวกว่าความคิด ตรีภพจึงโพล่งอธิบายออกไปทันที! ​“นั่นไม่ใช่ของพี่นะ!... ของไอ้ทีมัน!”

​พิมพ์รดาตกใจกับน้ำเสียงดุดันและลุกลี้ลุกลนนั้น เธอหันไปมองตามนิ้วเรียวแกร่งที่ชี้ตรงไปยังตะกร้าผ้า ซึ่งมีซองถุงยางอนามัยวางสงบนิ่งอยู่ หญิงสาวพยักหน้ารับคำ ​“อ้อ... ค่ะ”

​พูดจบ พิมพ์รดาก็แทบจะเก็บรอยยิ้มหวานเอาไว้ไม่ไหว เธอจัดแจงเก็บเสื้อผ้าที่พับเสร็จแล้วใส่ตะกร้าให้เขาจนเรียบร้อย

​“เสร็จ... เสร็จแล้วค่ะ ครั้งต่อไปเอามาให้ตอนตีห้าที่พี่ภพตื่นได้เลยนะคะ พิมพ์นอนตอนกลางวัน จะได้ซักตากให้เสร็จก่อนเข้านอน”

​ตรีภพเอื้อมมือไปคว้าตะกร้าผ้าขึ้นมา เขามองดูหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับออกไป... ในใจลึกๆ เขาอยากให้เธอร้องไห้ อยากให้เธอเอ่ยปากขอโทษ หรือร้องขอให้เขากลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่อีกใจกลับโต้แย้งว่า เธอคงแค่รู้สึกผิดที่เขาต้องติดคุกไปสิบปีเท่านั้น ส่วนเรื่องความรัก... เธอคงหมดรักเขาไปนานแล้ว ไม่อย่างนั้นเธอจะกล้าแอบไปมีชู้ได้อย่างไร

​พิมพ์รดาทอดสายตามองตามแผ่นหลังกว้างที่ลับสายตาออกไป... ฝ่ามือบางยกขึ้นมากุมหน้าอกซ้ายไว้แน่น ก้อนเนื้อในอกกำลังเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง เพียงเพราะคำอธิบายสั้นๆ แค่นั้นของเขา

*+*+*+*+*+*+*

ณ บ้านไม้หลังเก่าท้ายหมู่บ้าน…

​ตรีภพสาวเท้าเข้ามาในห้องก่อนจะปิดประตูลง ชายหนุ่มนำตะกร้าผ้าไปวางไว้ข้างตู้ เขาเปิดตู้เสื้อผ้าไม้เก่าโทรมออก พลางทอดสายตามองหากางเกงยีนส์ตัวโปรดที่พิมพ์รดาเคยซื้อให้... เขาพยายามหามาตลอดทั้งอาทิตย์แต่ก็ยังหาไม่เจอ จึงทำได้เพียงหยิบเสื้อผ้าที่พับเรียบร้อยแล้วออกจากตะกร้าเก็บเข้าตู้ไป

​ยามเมื่อหันกลับมามองรอบห้องที่เคยใช้ชีวิตร่วมกับเธอ... ทุกมุมห้องล้วนเต็มไปด้วยรอยยิ้มและความทรงจำที่มีความสุข จนเขาไม่เคยเข้าใจเลยสักนิด แม้เวลาจะล่วงเลยมานานถึงสิบปีแล้ว เขาก็ยังคงไม่เข้าใจมันอยู่ดี…

*+*+*+*+*

​ย้อนกลับไปเมื่อสิบปีก่อน…

​ตรีภพในวัยยี่สิบเจ็ดปีเพิ่งเดินทางกลับมาจากที่ทำงาน... ในตอนนั้นเขาร่วมหุ้นกับนทีเพื่อเปิดบริษัทเทคโนโลยีแห่งใหม่ขึ้นมา จึงยังต้องทุ่มเทและประคบประหงมเป็นอย่างมาก ยามที่จอดรถกระบะลงตรงลานบ้าน เขาก็เห็นผู้เป็นมารดายืนลุกลี้ลุกลนด้วยท่าทางไม่สุข ชายหนุ่มจึงเดินเข้าไปถามด้วยความสงสัย