ยามเมื่อตราบาปย้อนคืน

ณ บ้านหลังเล็กโทนสีเทาเข้ม...

ตรีภพมองดูอาการลนลานนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดบทตัดอารมณ์ไปเรื่องอื่น “ฉันขอใช้ห้องอาบน้ำหน่อย... น้ำประปาที่บ้านจะใช้ได้ก็พรุ่งนี้เช้า”

​หญิงสาวพยักหน้ารับคำรวดเร็ว “ได้ค่ะ! พี่ภพเข้าไปอาบได้เลยค่ะ... หรือจะเปิดเครื่องปรับอากาศนอนพักผ่อนที่นี่ก่อนก็ได้นะคะ พิมพ์ต้องนั่งทำงานตลอดทั้งคืนอยู่แล้ว”

​ตรีภพจ้องมองใบหน้าซีดเซียวของหญิงสาว... แม้ชาวบ้านจะบอกว่าพิมพ์รดาอาศัยอยู่เพียงลำพังและไม่มีใคร แต่เขาก็ยากจะเชื่อคำบอกเล่านั้น ยิ่งในตอนนี้ เธอกลับบอกให้เขานอนพักที่บ้านเธอได้โดยไม่ลังเลหรือกังวลสิ่งใด ​“เธอไม่กลัวสามีใหม่มาเห็นหรือไงพิมพ์... หรือเธอชอบความวุ่นวาย ชอบเห็นผู้ชายตีกันเพราะแย่งเธอนัก!”

​ร่างอวบอัดส่ายหน้าจนผมสะบัด น้ำตาคลอเบ้า “พี่ภพ... พิมพ์ไม่มีสามีจริงๆ ค่ะ ตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้น... พิมพ์ก็ไม่มีใคร และไม่เหลือใครอีกแล้วจริงๆ”

​ตรีภพหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูง เขาเดินตรงไปยังห้องน้ำในห้องนอนอีกครั้ง ทว่าชายหนุ่มกลับชะงัก ช้อนสายตามองไปทางห้องนอนโทนสีเทา... เขาถอนหายใจยาว พลันเค้นเสียงหัวเราะสมเพชตัวเองในลำคอ ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปยังประตูหน้าบ้านเพื่อกลับบ้านของตัวเองเพื่อสงบสติอารมณ์

​“พี่ภพ... ไม่อาบน้ำก่อนเหรอคะ...” ​พิมพ์รดามองตามแผ่นหลังกว้างที่ก้าวผ่านรั้วบ้านไป กะพริบตาถี่รัวด้วยความสับสนและไม่เข้าใจ... ว่าเหตุใดตรีภพถึงเดินหุนหันออกไปพร้อมกับอารมณ์ที่คุกรุ่นขนาดนั้น

*+*+*+*

ณ บ้านไม้หลังเก่าท้ายหมู่บ้าน...

​ตรีภพเดินฝ่าความมืดมิดตามทางเดินเพื่อกลับเข้าบ้าน ชายหนุ่มไม่ได้สังเกตเห็นพัตรที่ยืนมองอยู่ไม่ไกล เขาเดินตรงเข้าไปในห้องใต้ถุนบ้าน ก่อนจะปิดประตูดังลั่น

​ตุบ!... ตุบ!... ตุบ!...

​กำปั้นหนักๆ กระแทกเข้ากับผนังปูนอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสะท้าน ตรีภพพยายามทบทวนคำพูดของผู้เป็นมารดาในอดีต ยามที่ท่านบอกว่าเขาอารมณ์ร้อนเกินไป และไม่เคยรับฟังเหตุผลจากใคร แต่ยิ่งคิดทบทวนเท่าไร เขาก็ไม่อาจนึกออกเลยว่าตนเคยแสดงอารมณ์ดุร้ายใส่พิมพ์รดาตอนไหน... คำตอบคือไม่เคยเลยสักครั้ง แล้วเหตุใดเล่า ทั้งที่เขากับเธอรักกันดีๆ ผู้ชายคนนั้นถึงได้เข้ามาแทรกกลางระหว่างเราได้?

​“ตรีภพ... ฉันเข้าไปได้ไหม”

​เสียงเรียกด้านนอกทำให้ชายหนุ่มสาวเท้าไปเปิดประตู ก่อนจะพบพัตร พี่ชายของพิมพ์ยืนอยู่ “นายควรจะเรียกฉันว่าพี่ได้แล้วพัตร... ฉันแก่กว่านาย ก้าวเข้ามาสิ”

พัตรก้าวเข้ามาในห้อง พลางวางขวดเหล้าขาวลงบนโต๊ะสองขวด “ดื่มกันหน่อยครับ... ดื่มให้กับความผิดหวังที่มีต่อผู้หญิงคนหนึ่ง”

​ตรีภพเค้นเสียงหัวเราะขื่น เขามองหน้าพัตรครู่หนึ่ง ก่อนจะยกแก้วพลาสติกใบเล็กสองใบขึ้นมา “ของใช้ส่วนตัวของฉัน น้องสาวนายขนไปหมดแล้ว มีเหลือแค่ของพวกนี้แหละ”

​พัตรไม่ได้ใส่ใจ เพราะเขารู้ดีว่ายามที่น้องสาวมาร้องไห้ที่นี่ เธอทำเพียงเพื่อขนเอาเศษซากความทรงจำกลับไปไว้ที่บ้านหลังเล็กของเธอ ชายหนุ่มจัดการรินเหล้าลงในแก้วพลาสติกทั้งสองใบ “พี่ภพ... พี่รู้ไหมว่าผมเกือบสูญเสียน้องสาวไปตลอดชีวิต เพราะผมไม่อาจให้อภัยเธอ และคนในหมู่บ้านก็มองว่าเธอเป็นตัวสกปรก”

​ตรีภพยกแก้วขึ้นชน แล้วกระดกเหล้าลงคอรวดเดียวก่อนจะรินเติม “อธิบายต่อสิ... แล้วสามีของเธออยู่ที่ไหนล่ะ”

​พัตรแค่นยิ้มเจื่อน “สามีคนไหนล่ะครับ? เธอก็มีอยู่แค่สองคน... คนหนึ่งก็นั่งอยู่ตรงหน้าผมตรงนี้ ส่วนอีกคน ครอบครัวเขาไม่มาทุบตีเธอให้ตายคามือก็ดีเท่าไรแล้ว”

​“หมายความว่ายังไง... ทุบตีเธอให้ตาย?” ตรีภพขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย

​พัตรยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มแล้วรินใหม่ “พี่ภพ... พิมพ์ถูกคนในหมู่บ้านโน้นดักรอทำร้ายกลางทาง จนรถมอเตอร์ไซค์ล้ม ต้องนอนรักษาตัวอยู่โรงพยาบาลเป็นอาทิตย์... ตอนนั้นผมยังเคยคิดด้วยซ้ำ ว่าทำไมเธอถึงยังไม่ตายๆ ไปซะ”

​ชายหนุ่มหยุดเว้นจังหวะ ก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่มอีกครั้ง “พี่ภพ... ในตอนนั้นไม่มีใครยอมรับฟังความรู้สึกของผมเลย แม้แต่พ่อกับแม่ของผมเองก็เหมือนกัน ถึงปากพวกท่านจะบอกว่ายกโทษให้น้อง แต่สายตาที่มองพิมพ์มันเต็มไปด้วยความว่างเปล่า”

​ตรีภพเริ่มเข้าใจความผิดหวังระทมทุกข์ในตัวลูกสาวของลุงนันกับป้าพร “แล้วเกิดอะไรขึ้นต่อ... ทำไมน้องสาวนายถึงย้ายมาสร้างบ้านท้ายหมู่บ้านแบบนี้”

​พัตรเค้นเสียงหัวเราะ “จะอะไรเสียอีกล่ะครับ นอกจากไม่กล้าสู้หน้าใคร มีแต่ความรู้สึกผิดและแปลกแยกจนอยากจะหลบหนีไปให้พ้นๆ... พี่ภพก็น่าจะรู้นิสัยที่แท้จริงของเธอดีไม่ใช่หรือครับ ผู้หญิงที่ไร้ความมั่นใจและขี้หวาดกลัวคนนั้นน่ะ”

​“นั่นสิ... แต่เธอก็ยังกล้าหักหลังและเล่นชู้” ตรีภพยกแก้วดื่มรวดเดียวด้วยแรงอารมณ์คุกรุ่น

​“ใช่... สุดท้ายเธอก็กล้านอกใจสามีและแอบเล่นชู้” พัตรถอนหายใจยาว 

“หลังจากสร้างบ้านหลังเล็กนั่นเสร็จ เธอก็มาร้องไห้ขอร้องป้าคำ เพื่อขอขนข้าวของพวกนั้นเข้าไปในบ้านหลังใหม่ บ้านหลังนั้นไม่มีพระมาสวดเจริญพระพุทธมนต์ แค่ย้ายเข้าไปอยู่เพียงลำพังเงียบๆ ไม่มีงานเลี้ยงฉลองใดๆ จนกระทั่ง...” พัตรยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่คลอเบ้า ก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอีกหน

​“พี่ภพ... พี่รู้ไหมว่าผมผิดหวังในตัวเธอจนแทบไม่อยากพูดคุยด้วย แต่ถึงยังไงเธอก็เป็นน้องสาวที่ผมประคบประหงมในอุ้งมือมาตั้งแต่เด็กๆ ปกติช่วงบ่ายสองถึงบ่ายสาม ลูกชายของผมมักจะวิ่งไปที่บ้านเธอเพื่อปลุกให้ตื่น เพราะหลังจากโดนดักทำร้ายครั้งนั้น พ่อกับแม่เลยสั่งให้เธอลาออกจากร้านสะดวกซื้อ แล้วเธอก็ผันตัวมาเขียนนิยาย...”