CHAPTER 4

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา...

ปภาวีขับรถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามาจอดในลานสำหรับลูกค้า VVIP ของ Velluto Club สถานบันเทิงหรูย่านกลางเมืองที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี และมักใช้เป็นที่พักใจยามมีเรื่องไม่สบายใจ

เสียงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์จังหวะหนัก ๆ ดังทะลุออกมาถึงลานจอดรถ ไฟนีออนสีม่วงเข้มจากป้ายชื่อร้านสะท้อนกับกระโปรงหน้ารถ แสงวูบหนึ่งกระทบลงบนใบหน้าเธอพอดี เผยแววตาแข็งกร้าวที่แฝงคลื่นความรู้สึกบางอย่างซึ่งยังไม่ทันจางไปจากอก

เธอก้าวลงจากรถอย่างเงียบงัน เดินฝ่ากลุ่มนักท่องราตรีที่เบียดเสียดอยู่หน้าเคาน์เตอร์ โดยไม่แม้แต่จะปรายตามอง

เธอเดินมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งมาถึงโต๊ะ VVIP ด้านในสุด ซึ่งตั้งอยู่ลึกเข้าไปในโซนเงียบสงบของร้าน แยกตัวออกจากความพลุกพล่านของผู้คน โดยที่ตินนี้มีชายหนุ่มในชุดเชิ้ตสีเข้มนั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาหนังเรียบหรู เขาหันมองทันทีที่เห็นเธอเดินเข้ามา

“หน้าบอกบุญไม่รับเลยนะครับ คุณปภาวี”

เสียงทักของภาสกรฟังดูเหมือนจะเย้าแหย่ แต่ทว่าแววตากลับแฝงความเป็นห่วงอยู่ไม่น้อย

ทว่าคนถูกแซวอย่างปภาวีกลับไม่ตอบ เธอเพียงปรายมองเพื่อนชายคนสนิทอย่างเย็นชา ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งมือเรียวคว้าแก้ววิสกี้ขึ้นกระดกจนหมดรวดเดียว แล้วรินใหม่จากขวดอย่างไม่ลังเล

ปภาวีดื่มอยู่อย่างนั้นแก้วแล้วแก้วเล่า จนภาสกรที่นั่งมองอยู่ออกอาการส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ แล้วเอื้อมมือไปคว้าแก้วจากมืออีกคนไว้ทันทีที่เห็นว่าเจ้าตัวกำลังรินจะต่อ

“เฮ้ย! ใจเย็นก่อนดิไอ้ภัค ... รวดเดียวแบบนี้เดี๋ยวก็แย่เอาหรอก”

“มึงอย่ายุ่ง”

“กูจะยุ่ง ที่มึงนัดกูออกมา ก็เพื่อให้มานั่งดูมึงแดกเหล้าเนี่ยนะ? เมาจนสภาพเหมือนหมาแล้วยังจะทำเก่งอยู่อีก”

“กูไม่เมา ... เอามา!” เธอยื่นมือจะคว้าแก้วคืน ก่อนจะรีบหน้าหันไปอีกทาง “...อึก! อ้วกก-”

พูดไม่ทันขาดคำ ภาสกรขยับตัวเร็วหยิบทิชชูบนโต๊ะมายื่นให้ ก่อนจะลูบหลังเพื่อนเบา ๆ “นั่นไง กูว่าแล้ว แล้วมึงจะกลับยังไง?”

“สวยแต่มารยา ... เดี๋ยวฉันจะสั่งสอนเธอเอง อึก!”

“แพร่มอะไรของมึง แล้วใครสวย? กูเหรอ?”

“ทุเรศ!”

“เอ้า! ...ไป ๆ กูไปส่ง ขืนปล่อยมึงกลับเอง มีหวังได้เป็นศพข้างถนนก่อนถึงบ้านแน่ ๆ”

หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ ไฟหน้ารถสปอร์ตคันหรูตัดกับความมืดในยามค่ำคืน สาดแสงเจิดจ้าใส่กำแพงหินสีเทาของคฤหาสน์ตระกูลธาดาวรโชติซึ่งตั้งตระหง่านเงียบสงบอยู่ท่ามกลางสวนสนทรงสูง ภาสกรดับเครื่องก่อนหันมามองคนข้าง ๆ

“มึงไหวไหมเนี่ย?”

ไม่มีคำตอบจากปภาวี มีเพียงร่างบางในชุดเดรสสีเข้มที่เอนพิงเบาะอยู่ด้วยท่าทางเหนื่อยล้า ใบหน้าแดงจัดเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ริมฝีปากบางขบเม้มแน่น เหงื่อเม็ดเล็กเกาะพราวตรงขมับ

ภาสกรมองผู้หญิงตรงหน้าและถอนหายใจออกมาพรืดหนึ่ง ก่อนจะเปิดประตูออกจากรถฝั่งคนขับแล้วเดินอ้อมไปเปิดประตูอีกฝั่ง ใช้แขนแข็งแกร่งกร้ามเป็นมัด ๆ ของคนที่ออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอประคองเพื่อนรักออกมาอย่างเบามือ

“หนักชะมัด ผู้หญิงอะไรวะ”

“ปากหมา!” ปภาวีครางเบา ๆ แต่กลับเอียงหน้าซบไหล่เขาอย่างหมดแรง

“ก็คิดว่าหลับ” เขาว่า ก่อนจะช้อนแขนรับน้ำหนักครึ่งตัวของเพื่อนสาวไว้แนบแน่นก่อนจะเดินตรงเข้ามายังตัวบ้าน

ทันทีที่ก้าวพ้นเฉลียงหน้าประตู ชนากานต์ก็โผล่ออกมาจากในบ้านด้วยสีหน้าตกใจ

“คุณหนูเป็นอะไรเหรอคะ?”

ภาสกรชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ดวงตาไล่มองหญิงสาวตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกประหลาดใจแล่นผ่านวูบหนึ่งเขาไม่เคยเห็นเธอมาก่อนในคฤหาสน์หลังนี้ อีกทั้งหน้าตาก็จัดว่าสะดุดตาอยู่ไม่น้อย แต่ก่อนจะทันได้ตั้งคำถามในใจให้ลึกกว่านั้น เขาก็รีบตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“อะ ... อ่อครับ พอดีภัคมันดื่มเยอะไปหน่อยน่ะครับ ขับรถเองไม่ไหว ผมเลยมาส่ง”

“เดี๋ยวฉันพาคุณหนูขึ้นห้องเองค่ะ”

ชนากานต์พูดจบก็รีบเข้ามาประคองอีกข้าง ดวงตาแอบชำเลืองมองชายแปลกหน้าข้างตัวเจ้านายอย่างประเมินเงียบ ๆ

ท่าทางเขาดูดี สุภาพเรียบร้อย ทว่าเธอกลับไม่ชอบใจเลยสักนิดที่คุณหนูยอมให้ชายคนนี้โอบพยุงแนบเนื้อแนบตัวได้ถึงขนาดนี้

“โอเคครับ ถ้างั้นฝากด้วยนะครับ” ภาสกรว่าก่อนส่งตัวปภาวีต่อให้อย่างเบามือ ดวงตาเหลือบมองใบหน้าเพื่อนสาวอีกครั้ง ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปยังรถของตัวเอง

ทันทีที่เสียงรถสปอร์ตขับออกไปจากลานหน้าคฤหาสน์ ชนากานต์ก็กระชับแขนที่โอบพยุงร่างคุณหนูแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพาอีกฝ่ายก้าวขึ้นบันไดด้วยความระวัง แม้ปภาวีจะรูปร่างสมส่วน แต่แรงกดทับทั้งหมดที่เอนมาเกือบทั้งตัวก็ทำให้การทรงตัวไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิด

"ระวังนะคะคุณหนู" เธอเอ่ยเตือนเสียงเบา ขณะประคองร่างในอ้อมแขนแนบชิดเพราะกลัวว่าจะพากันลื่นตกบันไดเสียก่อน

แต่ทว่าคนฟังกลับเพียงส่ายหน้า ส่งเสียงงึมงำคล้ายตอบรับอย่างไม่ใส่ใจ แล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะเบา ๆ ในลำคออย่างไร้เหตุผล

“คายยย ...” คนเมาพึมพำเสียงอ้อแอ้ นัยน์ตาปรือปรอยเหมือนคนละเมอ “พรีนเหรอออ ...”

ชนากานต์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงงุนงง เพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะยังจำชื่อเล่นของเธอได้

“ค่ะ พรีนเอง”

“เธอน่ะ ... สวยรู้ไหม” คนเมาเปรยออกมา ริมฝีปากแต้มรอยยิ้ม ขณะเสียงหัวเราะแผ่วเบาดังขึ้นคล้ายหยอกเย้า ฟังดูไม่จริงจังนัก แต่ในจังหวะที่ร่างนั้นเอนพิงเข้ามาเต็มน้ำหนัก ชนากานต์ก็ต้องรีบขยับแขนเข้าโอบประคองให้มั่น ก่อนที่อีกฝ่ายจะพร่ำต่อด้วยเสียงอ้อมแอ้ม

“แต่ทำไมถึงชอบทำให้ฉันหงุดหงิดก็ไม่รู้”

แม้คำพูดนั้นจะเบาราวลมหายใจที่เล็ดลอดออกมา แต่กลับสะท้อนเข้ากลางใจของคนฟังอย่างจัง จนใบหน้าของชนากานต์ร้อนวูบขึ้นมาโดยไม่อาจห้ามได้

“มีสติหน่อยสิคะคุณหนู” ร่างบางร้องปราม กลบเกลื่อนอาการหน้าแดงด้วยการเบี่ยงหน้าหลบ

ทว่าก็ไม่ทัน ...

มือเรียวของปภาวีกลับเลื่อนต่ำลงปลายนิ้วไล่แตะผ่านเอวสีข้าง ก่อนจะพาดลงมาตรงสะโพกอย่างแผ่วเบา

ชนากานต์ผวาเล็กน้อย ใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล ก่อนจะรีบจับมืออีกฝ่ายไว้แน่น

“คะ ... คุณหนู อย่า ...!”

“นุ่มจัง …” ปภาวีพึมพำอีกครั้ง ดวงตาเหมือนจะปิดแต่ก็ยังฝืนลืมไว้ “เธอใช้น้ำหอมอะไร ทำไมตัวหอมแบบนี้”

เสียงนั้นเบาราวกระซิบ ทว่าอุ่นร้อนอย่างลมหายใจแนบผิว ชนากานต์ถึงกับตัวเกร็ง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นฉับพลันเหมือนมีใครมาจุดไฟไว้ตรงแก้ม เธอกะพริบตาถี่ พยายามห้ามตัวเองไม่ให้หันกลับไปสบตาคนในอ้อมแขน

แต่ใจเจ้ากรรมก็ดันเต้นแรงเสียจนเหมือนจะหลุดออกมานอกอก ร้อนจนเผลอกัดริมฝีปากตัวเองแน่น หวังให้ความเจ็บเล็ก ๆ นั้นช่วยกลบเกลื่อนอาการโงนเงนของหัวใจ

“คุณหนูคะ! อยู่นิ่ง ๆ ก่อนสินะคะ ขืนดื้อแบบนี้เดี๋ยวก็ได้กลิ้งตกบันไดกันพอดี!”

“อ๊ะ โทษที” เสียงคนเมาอู้อี้เหมือนจะยอม แต่พอเดินไปอีกสองขั้น ก็ซบหน้าลงบนไหล่อีกฝ่ายเสียเฉย

“เอ่อ ... คุณหนู!”เธอชะงักฝีเท้าทันที ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นอีกระลอก เธอยืนตัวเกร็งกลางบันได หัวใจเต้นรัวจนรู้สึกได้ถึงเสียงของมันสะท้อนในอก สูดลมหายใจเข้าปอดลึกจนสุด แล้วส่ายหน้าแรง ๆ ให้กับตัวเองเบา ๆ ราวกับจะเตือนสติ

จากนั้นเธอค่อย ๆ พยุงร่างคนเมาขึ้นบันไดทีละขั้น ด้วยจังหวะที่ระมัดระวังมากขึ้นกว่าก่อนหน้า จนในที่สุดก็พาขึ้นมาถึงชั้นสองโดยไม่สะดุดหรือกลิ้งตกบันไดไปซะก่อน

เมื่อขึ้นมาถึงชั้นสอง เธอก็รีบพาอีกฝ่ายพ้นจากกรอบประตูเข้ามายังห้องนอนที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ประดับด้วยเฟอร์นิเจอร์วินเทจและแสงไฟนวลอบอุ่น แล้วพยุงให้นั่งลงบนเตียง ก่อนจะประคองร่างนั้นเอนตัวลงกับผ้านวมสีอ่อนอย่างทะนุถนอมที่สุด

ทว่ายังไม่ทันจะผละออกดี มือเรียวของปภาวีก็คว้ามือของเธอไว้แน่น ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วพร่า...

“อย่าเพิ่งไป ฉันไม่อยากอยู่คนเดียว ...”

ประโยคดังกล่าวทำให้เธอนิ่งงันไปชั่วขณะ เสียงนั้นทั้งเว้าวอนและอ่อนอ่อนโยนจนเธอเผลอหวั่นไหวไปครู่หนึ่ง แต่ก็เพียงไม่นานก่อนที่เธอจะคิดอะไรเกินเลยไปมากกว่านั้นความรู้สึกผิดชอบชั่วดีก็แล่นย้อนกลับมา เธอหลับตาแน่นนึกถึงคำเตือนของผู้เป็นป้าที่เคยกล่าวไว้

ถ้าอยากอยู่ที่นี่ต่อก็ห้ามเข้าใกล้ ห้ามพูด ห้ามคุยกับคุณหนูเด็ดขาด เข้าใจไหม!

เธอค่อย ๆ สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วระบายออกมาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะก้มลงแกะปลายนิ้วเรียวที่กุมไว้ออกช้า ๆ ทุกการสัมผัสล้วนเต็มไปด้วยความระมัดระวังและอ่อนโยนที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้

ทว่าเมื่อเธอแกะมือที่พันธนาการเสร็จสรรพเรียบร้อยและกำลังจะเดินกลับออกไป มือเรียวของคนเมาก็คว้าข้อมือไว้อีกครั้ง และครั้งนี้คนหน้าคมก็ออกแรงกระชากจนเธอเสียการทรงตัวตกลงไปเกยบนตัวเขา แต่ที่ตกใจมากไปกว่านั้นก็คือริมฝีปากของเธอทั้งสองนั้นประกบเข้าหากันพอดิบพอดี

ทั้งร่างร้อนวูบวาบอย่างควบคุมไม่อยู่ ขณะที่ปลายลิ้นค่อย ๆ ดันแทรกเข้ามาในจังหวะที่เธอเผลอเผยอริมฝีปาก ลิ้นร้อนนั้นดูดดึงริมฝีปากบางด้วยความตั้งใจ แต่สำหรับคนด้านบนอย่างชนากานต์มันคือความเผลอไผลไปกับคนที่มีประสบการณ์

“อื้อ ...!”

เสียงครางนั้นหลุดออกมาจากริมฝีปากอย่างลืมตัว เพียงแค่เจอคำพูดอ่อนหวานหนึ่งประโยค เพียงแค่สัมผัสแผ่วเบา

เธอก็อ่อนยวบจนไม่อาจต่อต้านอะไรได้เลย

แต่ในขณะที่เธอกำลังเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสนั้น จู่ ๆ คำถามมากมายพวยพุ่งเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ความรู้สึกอ่อนวูบถูกแทนที่ด้วยสับสนที่ตีวนในอก เหมือนกระจกบานหนึ่งถูกทุบจนแตกร้าวกลางใจ เสี้ยวหนึ่งสะท้อนภาพหญิงสาวผู้เปราะบางอ้อนวอนให้เธออยู่เคียงข้าง

แต่อีกเสี้ยวกลับตะโกนเตือน ว่าเธอคนนี้เคยผลักไส ทำร้าย และเหยียบย่ำความรู้สึกกันจนแทบไม่เหลือชิ้นดี

ทว่าขณะที่เธอกำลังสับสนกับความกระทำของตัวเองอยู่นั้น มือเรียวของคนเมาก็เลื่อนลงมานวดเฟ้นสะโพกสวยสร้างความวาบหวามให้เกิดขึ้นในกายจนคนที่เผลอไปดึงสติกลับมาพร้อมออกแรงทุบตีคนเมาให้ปล่อยตัวเธอเองเป็นอิสระ

“ปะ ... ปล่อยพรีนนะคะคุณหนู”

“ปล่อยอารายยย ม่ายปล่อยยยย”

“มะ ... ไม่นะคะคุณหนู อื้อ!” น้ำเสียงเบาบางร้องห้ามออกมาพร้อมกำปั้นน้อยทุบตีคนใต้ร่างที่ยังคงดื้อดึงไม่ยอมปล่อย

ยิ่งขัดขืนแรงกอดรัดก็ยิ่งเพิ่มขึ้น ซ้ำคนด้านล่างยังพลิกกายขึ้นมาทาบทับร่างของเธอเอาไว้ใต้อานัส ใบหน้าคมเปลี่ยนตำแหน่งลงมาซุกไซร้ซอกคอขาวเนียนด้วยไฟปรารถนาที่กำลังปะทุขึ้น

“ยะ ... อย่า ฮึก! ปล่อยพรีน”

รอยกุหลาบถูกตีตราจองเอาไว้บนต้นคอขาว เสียงร้องห้ามที่กำลังดังขึ้นอยู่นั้น มันไม่มีผลให้คยเมามายมีสติยับยั้งขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย เพราะยิ่งร่างบางของคนเบื้องล่างร้องห้ามมากเท่าไหร่ ปภาวีก็ยิ่งได้ใจสร้างความวาบหวานให้เกิดขึ้นด้วยประสบการณ์ที่ตัวเองมีมากขึ้นเท่านั้น

“สวย สวยที่สุด”

ขณะที่ปภาวีกำลังเคลิบเคลิ้มกับสรีระงดงามของชนากานต์อยู่นั้น มือเรียวก็พลันปลดเปลื้องพันธนาการที่ร่างบางใช้ปกปิดเรือนร่างหลุดออกไปทีละชิ้น จนกระทั่งเหลือเพียงร่างเปลือยเปล่าที่แนบชิดกันด้วยไฟเสน่หา

“อ๊ะ! ... คุณหนู”เสียงหวานเอ่ยเรียกคนที่กำลังครอบครองทับทิมสีหวานด้วยเสียงกระเส่า เธอนึกสมเพชตัวเองที่ยอมให้คนใจร้ายตัวเองลุกล้ำร่างกายที่ไม่เคยมีใครได้สัมผัสมาก่อนแบบนี้

เขาคือคนแรกที่ได้เชยชม

และเขาก็คือคนที่กำลังจะพรากสิ่งที่เธอหวงแหนที่สุดในชีวิตไป

แต่ในขณะที่ชนากานต์กำลังจมดิ่งอยู่กับห้วงอารมณ์ที่หนักอึ้งอยู่นั้น มือเรียวของคนด้านบนก็ค่อย ๆ เลื่อนไล้จากอกอุ่นขนาดคัพซีผ่านส่วนโค้งเว้ามาถึงเอวคอดกิ่ว ก่อนจะไล่ระดับลงมาจนถึงบั้นท้ายแล้วหยุดนวดคลึงเบา ๆ สร้างความสยิวซ่านไปทั่วร่าง ร่างบางเผลอยกตัวขึ้นรับสัมผัสนั้นอย่างลืมตัว เมื่อแรงปรารถนาที่เคยถูกซุกซ่อนไว้ค่อย ๆ ตื่นขึ้นช้า ๆ ท่ามกลางความเงียบที่เปี่ยมไปด้วยไฟปรารถนาที่เกิดขึ้น

แล้วในขณะที่มือซุกซนกำลังทำหน้าที่อย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง จมูกสวยก็สูดดมกลิ่นหอมบนเรือนร่างไม่ให้น้อยหน้ากัน ปากบางขบเม้มตีตราไปทุกจุดที่เคลื่อนผ่านจนทำให้ตอนนี้เรือนร่างเต็มไปด้วยรอยจ้ำสีแดงแทบไม่มีพื้นที่ว่าง ก่อนที่ริมฝีปากบางจะมาหยุดตรงกึ่งกลางระหว่างกาย

ใบหน้าคมก้มลงกดจูบบริเวณเนินนูนของกุหลาบงามพร้อมสูดดมกลิ่นหอมของกุหลาบแรกแย้มอย่างที่เธอเองไม่เคยเจอที่ไหนมาก่อน แม้ว่าที่ผ่านมาจะมีหญิงสาวมากหน้าหลายตามานอนอยู่ใต้ล่างเธอแล้วก็ตาม

คนนี้ช่างแตกต่างจากคนอื่นอย่างสิ้นเชิง

“ฮึก ๆ ปล่อยพรีนเถอะนะคะคุณหนู ... อย่าทำแบบนี้”

ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ ชนากานต์พยายามขอร้องอ้อนวอนให้คนด้านบนเห็นใจและยอมปล่อยเธอไป ทว่าอีกฝ่ายก็ทำเหมือนกับว่าเสียงของเธอเป็นเพียงอากาศที่ไร้ความหมาย ไม่มีความเห็นใจ มีแค่เพียงไฟราคะที่อีกฝ่ายจุดมันให้รุกโชนก็แค่นั้น

ยิ่งร้องห้ามเขายิ่งสร้างความเสียวซ่านให้เธอนั้นรู้สึกทรมานและร้อนรุ่ม ลิ้นร้ายตวัดขึ้นลงหยอกล้อเกสรจนเธอร่างกายเธอกระสับกระส่าย มือข้างหนึ่งกดจิกดึงทึงหมอนอย่างหาที่พึ่ง ส่วนอีกข้างนั้นเผลอจิกผมนุ่มสวยของร่างสูงไว้แน่นด้วยความเสียวซ่าน

ปภาวีเงยหน้าขึ้นมองคนใต้อานัดแล้วยกยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนใช้นิ้วเรียวกรีดกรายไปตามกลีบกุหลาบช้า ๆ

จนในที่สุด ...