24-สุดตีน

รักครั้งนี้ต้องทุ่มทั้งใจ

ตอนที่ 24-สุดตีน

(ศิลา)

ผมทิ้งตัวลงนอนบนเตียง แล้วมองไปยังโต๊ะที่มีฝาชีครอบอาหารไว้ นอนมองนิ่ง ๆ อยู่แบบนั้น ไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำไมถึงทำให้ผมรู้สึกใจหงอยแปลก ๆ ข้าวก็ไม่ได้กินด้วยกัน เพราะผมดันเร่งให้มันออกไป ก็มันจะได้รีบกลับมาหาผมไงครับ เลยต้องให้มันไปหาพ่อไว ๆ แล้วตอนนี้ผมก็ทำได้แต่นอนโง่ ๆ อยู่บนเตียง ข้าวก็ไม่ลุกไปกิน ไม่รู้สิความรู้สึกมันยังไม่หิว หรืออาจจะเป็นเพราะผมชินกับการที่กินข้าวพร้อมกับด็อจไปแล้ว เลยรู้สึกไม่อยากจะกิน มันคงไม่อร่อยเท่าเรากินด้วยกัน

"เฮ้อ" ผมถอนหายใจออกมายาว ๆ เพื่อให้ผ่อนคลาย แล้วพลิกตัวนอนหงายมือก่ายหน้าผาก

"ไปนานจังวะ" เออไปนานมากในความรู้สึกของผม ทั้งที่ก็เพิ่งจะผ่านไปเพียงครึ่งชั่วโมง

"ถามหน่อยดีกว่า" คิดได้ผมก็รีบคว้ามือถือเลยครับ...ยอมรับว่าติดเมียก็ได้วะ

Line :

//ไอ้เมีย//

(คิดถึง)

(ถึงยัง)

(รีบกลับมานะ จะรอกินข้าว อยากกอดอยากเด้า อยากเอาเมีย)

ผมพิมพ์ทักไปคำแรก ตามด้วยอีกหลายคำ แล้วจ้องหน้าจอแล้วรอมันตอบกลับ รอไปสักพักก็ยังไม่ขึ้นสถานะว่าอ่าน...จนไม่นานก็แสดงสถานะชัดเจน

"ขับรถอยู่เหรอวะ แต่ก็ขึ้นว่าอ่านแล้วนี่หว่า" ผมถามตัวเอง

"เออมันคงขับรถอยู่นั่นแหละ แล้วทำไมกูถึงต้องจิกมันด้วยวะ หรือกูจะเป็นประสาท ... แต่กูก็ปกตินะ ... กูแค่ห่วงเมียเฉย ๆ ...โว๊ะ!! กูบ้าละแม่งพูดอยู่คนเดียวก็เป็น"

เออนั่นแหละครับ ผมนอนมองหน้าจอ รอให้ไอ้เมียตอบกลับ แต่แม่งดันเงียบไม่ตอบรับอะไร ผมถึงได้นอนพูดคนเดียวเป็นตุเป็นตะ ผมบ้าแต่ว่าผมรักมันนะเว้ย

"นั่นอ่านแล้วไม่ตอบ! กูคิดถึงและห่วงจะตายห่า แต่ว่ามึงไม่ตอบ!...ได้ด็อจได้จะเล่นแบบนี้ใช่ไหม?...โทรด่าแม่ง!"

ผมรีบกดโทรออกหามันทันที ติดแล้วครับเตรียมตัวอ้าปากเลยงานนี้ หูมึงชาแน่ด็อจ

"อ่านไม่ตอบอยากโดนสับศอกเหรอวะด็อจ...."

ตู๊ด ตุ๊ด ตู๊ด~~

"อ้าวเห้ย!....แม่งเอ๊ย! แบตมึงจะมาหมดอะไรตอนนี้!!"

โคตรจะหัวเสียเลยครับ อ้าปากกะด่าเต็มที่ แต่แม่งแบตผมหมด!!! .... ผมลุกไปเสียบที่ชาร์ทหมดอารมร์ด่ามันละ

(ถึงแล้วไลน์บอกกูด้วยนะเมีย)

สุดท้ายผมก็ได้แต่พิมพ์ข้อความทิ้งไว้ แล้วก็ลุกไปอาบน้ำครับ เออผมควรคิดได้นานละ นอนเน่าเป็นผัวไอ้ด็อจอยู่นาน

ตอนนี้ผมก็ลากสังขารอันหล่อ ๆ เดินเข้ามาในห้องน้ำ เปิดน้ำให้ไหลรดตั้งแต่หัวยันตีนไปเลย น้ำเย็น ๆ ทำให้ผมรู้สึกสดชื่น ตื่นตัวกระปรี้กระเปร่า แต่ถ้าได้เอาเมียนี่คงตื่นกว่านี้ ฮ่าฮ่าฮ่า

"ไอ้เวรศิลา แม่งเป็นเอามาก! หัวมึงนี่นะคิดเป็นแต่เรื่องใต้สะดือ" ด่าตัวเองนี่แหละ ก็ไม่รู้ไงว่าเพราะอะไร แค่ยืนหล่อ ๆ นิ่ง ๆ ใต้สายน้ำคิดอะไรไปเรื่อย ภาพไอ้เมียก็ผุดเข้ามาในหัว ความชั่วแบบเทา ๆ ของผมมันเลยครอบงำ

"ถ้าไอ้ด็อจอยู่ด้วย คงโดนมันเบิดกะโหลกคว่ำ เมียกูยิ่งเก่งแต่กับผัวอยู่ด้วย" ผมว่าผมเริ่มจะเป็นบ้าจริง ๆ แล้วล่ะ พูดคนเดียว ด่าตัวเอง บ่นเองเ..ยนเอง เออเอาเข้าไป แค่เมียไม่อยู่ไม่กี่ชั่วโมง ทำเป็นเหมือนคนขาดยา

ผมดึงสติอันน้อยนิดได้ ก็รีบอาบน้ำเลยครับ รีบอาบจะได้รีบออกไปกินข้าว นั่งรอเมียกลับบ้านมานอนด้วย

(ด็อจ)

ผมมองเห็นมือถือสั่นอยู่ข้างตัว กำลังจะเอื้อมมือไปหยิบรับสาย เมื่อเห็นเป็นใครที่โทรเข้ามา แต่ว่าสายดันถูกตัดไปซะก่อน ผมเลยหันมาสนใจเหยียบคันเร่งให้สุดตีนขู่คีตั้น แต่มันก็ยังยืนนิ่งตรงหน้าไม่ไปไหน ผมกล้านะถ้าจะเหยียบรถพุ่งไป เพราะตอนนี้ผมโมโหมาก ตัวเองผิดแล้วยังหน้าด้านมาขอคืนดี แบบนี้ไม่ใช่เหรอวะ โคตรเห็นแก่ตัวเลย

"มึงไม่หลบใช่ไหม?...ได้คีตั้นได้...มึงรู้จักกูน้อยไปแล้ว" ผมกัดฟันแน่น สายตามองไปที่ไอ้คนตัวดีที่ยืนนิ่งอยู่ ไม่หลบก็เรื่องของมัน ตอนนี้ผมพร้อมพุ่งชน ไม่หลบก็ให้มันรู้ไป แต่คนอย่างคีตั้นมันไม่ยอมเจ็บตัวง่าย ๆ หรอก ผมรู้ดี!

บรึ้น บรึ้น...ฟิ้วววว

ผมกระชากรถพุ่งไปด้วยความเร็ว ไม่สนว่าจะชนมันไหม ก็ผมตั้งใจจะชนมันเลย ใครบอกให้มาขวางทาง

"หึ...กูนึกว่ามึงจะแน่"

เป็นอย่างที่คิดนั่นแหละ พอรถพุ่งออกไปจนเกือบใกล้ตัว คีตั้นมันก็กระโดดหลบออกด้านข้าง ผมมองตามกระจกหลังแล้วยกยิ้มอย่างเย้ยหยัน สมน้ำหน้ามันครับ

"พ่อ"

ผมจอดรถแล้วเดินเข้ามาในตัวบ้าน เห็นพ่อนั่งอยู่หน้าทีวีดูมวย เสียงทักของผมทำให้พ่อหันมา

"เกือบจำหน้าลูกชายไม่ได้" พ่อทักผม

"ก็พ่อเองไหมที่ไม่ค่อยอยู่อะ...แล้วนี่พ่อกินข้าวยัง" ผมนั่งลงตรงข้ามแล้วถามพ่อทันที

"พ่อก็ต้องสังสรรค์กับเพื่อนบ้างสิ"

"ครับ ผมเข้าใจ...ว่าแต่พ่อบอกมีเรื่องจะคุยกับผม" ผมขานรับพ่อยิ้ม ๆ แล้วถามขึ้นในสิ่งที่พ่อบอกไว้ ซึ่งผมก็ยังไม่รู้ว่าพ่อจะคุยเรื่องอะไร จะใช่เรื่องที่ผมคิดไหม...ในใจตอนนี้โคตรจะสั่นเลยล่ะ

"ก็ไม่อะไรหรอก พ่อเห็นแกอายุก็พอสมควรแล้ว"

พ่อพูดขึ้นแต่ว่าตายังมองไปที่ทีวี กับนักมวยคู่เอกที่กำลังวาดลวดลายชกกัน

"แล้ว?"

ผมย้อนถาม ตื่นเต้นฉิบหายเลยครับ สายตาของพ่อนิ่งจนผมกลัว พ่อเป็นคนที่ไม่ค่อยแสดงความรู้สึกออกมาทางสีหน้า พ่อจะนิ่งมากจนผมที่เป็นลูกเดาทางไม่ออก เหมือนอย่างกับตอนนี้ที่ผมเดาพ่อไม่ออกสักนิด

"ก็อยากอุ้มหลานแล้วไง...เลยไปทาบทามสาว ๆ มาให้"

"...."

พ่อพูดหน้าตาย แต่ผมนี่แหละกำลังจะหยุดหายใจ สิ่งที่ได้ยินทำผมไปไม่เป็น มันเกินคาดกว่าสิ่งที่ผมคิดไว้ ผมตั้งตัวไม่ทันกับเรื่องที่พ่อต้องการ ซึ่งอย่างผมทำแบบนั้น แล้วไอ้ศิลาล่ะ แล้วถ้าผมบอกเรื่องศิลากับผมออกไป พ่อจะรับได้ไหม? ซึ่งผมน่ะไม่ได้มั่นใจเท่าไหร่ว่าพ่อรู้เรื่องของผมจริงแค่ไหน ... มันแค่สิ่งที่ผมคิดว่าพ่ออาจจะรู้...อาจจะรู้!...ที่ไม่ได้การันตีว่าพ่อรู้ แล้วสิ่งที่พ่อต้องการ มันทำให้ผมแน่ใจแล้วว่าพ่อยังไม่รู้เรื่องของผมกับศิลา บอกไปพ่อต้องรับไม่ได้แน่ ๆ ลูกชายคนเดียวที่พ่อรักหนักหนา จะมาเป็นคนผิดประเภทแบบนี้...ผมควรทำไงดีวะ!! โคตรเครียดเลย

นี่มันวันมรสุมเข้าประเทศไทยหรือไง!?