บทที่ 3

เจียงเฉินหานในชุดสูทดูดีสง่างามยืนอยู่ที่ประตูทางเข้า ด้วยบุคลิกที่สง่างามและรูปร่างสูงโปร่งเหมือนนายแบบ ทำให้ลูกค้าหลายคนในร้านกาแฟแอบมองเขา แววตาเต็มไปด้วยความตะลึงจนปิดไม่มิด

ข้าง ๆ เจียงเฉินหานเป็นชายหนุ่มรูปหล่อคนหนึ่ง อายุประมาณสามสิบต้น ๆ มีสง่าราศีไม่แพ้กันเลย

เซ่าเยว่จำได้แล้ว

ไต้อวิ๋นหาน ศาสตราจารย์ประจำสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์มหาวิทยาลัยเอ ตอนเดินที่งานสัมมนา ได้รู้ว่าเขากำลังวิจัยเรื่องความเสถียรที่ขับเคลื่อนด้วยข้อมูล AI

ด้านหลังพวกเขาเป็นผู้ช่วยของเจียงเฉินหาน ชื่อสวี่หลิน กำลังอุ้มแฟ้มเอกสารไว้ในอ้อมแขน

เจียงซื่อกรุปเป็นบริษัทชั้นนำในวงการเทคโนโลยีของเมืองไห่ ที่ติดต่อกับไต้อวิ๋นหานก็น่าจะเป็นการพบปะกันเรื่องธุรกิจ

เซ่าเยว่ไม่อยากเจอเจียงเฉินหานเลย

แต่ถ้าเธอลุกออกไปตอนนี้ จะยิ่งเป็นที่สังเกตมากกว่าเดิม จึงได้แต่ภาวนาให้เขาไม่เห็นเธอ

แต่โชคชะตาไม่เข้าข้าง

วินาทีถัดมา สายตาของเจียงเฉินหาน ก็จับจ้องมาที่เธออย่างแม่นยำ

สายตาทั้งคู่ประสานกัน

เจียงเฉินหานเหมือนเห็นคนแปลกหน้า แววตาไร้ความอบอุ่น ก่อนจะถอนสายตากลับ

เขาไม่สนใจการปรากฏตัวของเธอ

สวี่หลินมองตามสายตาไป ก็เห็นเซ่าเยว่ แต่ก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรเหมือนกัน หันไปพูดว่า “ห้องส่วนตัวอยู่ทางนี้ครับ ศาสตราจารย์ไต้ ประธานเจียง เชิญครับ”

เซ่าเยว่ถอนหายใจออกมาเบา ๆ

แต่แล้วพวกเขาก็หยุดเดิน

ไต้อวิ๋นหานถามขึ้นอย่างกะทันหันว่า “ประธานเจียง คุณรู้จักผู้หญิงที่นั่งริมหน้าต่างคนนั้นเหรอครับ? ขออภัยที่เสียมารยาทนะครับ แต่ผมสังเกตเห็นว่าคุณกับผู้ช่วยสวี่มองเธอพร้อมกันพอดี”

เจียงเฉินหานคิดว่าเซ่าเยว่จะปรากฏตัวที่บริษัท คิดไม่ถึงว่าเธอจะตามมาถึงที่นี่ด้วย

ก็ยังไม่ได้รู้สึกแปลกใจเท่าไหร่

แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะดีใจที่เจอเธอ

เจียงเฉินหานตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาอย่างไม่ใส่ใจว่า “แม่บ้านที่บ้านครับ”

ไต้อวิ๋นหานชะงักไปเล็กน้อย

ที่เขาถามออกมา ไม่ใช่เพราะเจียงเฉินหานให้ความสนใจใคร แต่เพราะเขาจำได้ว่าเคยเห็นเธอที่ห้องแล็บของมหาวิทยาลัยเอ...

แต่มหาวิทยาลัยเอเป็นสถาบันชั้นนำของประเทศ ต่อให้ชีวิตหลังเรียนจบจะแย่แค่ไหน บัณฑิตจากที่นั่นก็ไม่มีทางต้องไปเป็นแม่บ้าน

ยิ่งไปกว่านั้น นักศึกษาคนนั้นจากมหาวิทยาลัยเอ ถือเป็นอัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะ ตอนนี้ห้องแล็บของไต้อวิ๋นหานกำลังประสบปัญหาทางเทคนิค หากได้อัจฉริยะแบบนี้มาร่วมทีม ก็อาจสามารถพลิกสถานการณ์ได้ในเวลาอันสั้น

แต่ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ เมื่อไม่กี่ปีก่อน เธอก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

เขาตั้งใจตรวจสอบแฟ้มประวัติของบัณฑิตทุกคนแล้ว ล้วนธรรมดา ไม่มีใครที่เข้าข่ายว่าเป็นนักศึกษาอัจฉริยะคนนั้นเลย...

ไต้อวิ๋นหานเคยประเมินแล้วว่า ด้วยพรสวรรค์ของนักศึกษาอัจฉริยะคนนี้ แค่เผยแพร่งานวิจัยไม่กี่ชิ้น ก็สามารถสั่นสะเทือนวงการได้ อีกทั้งยังไม่ใช่เรื่องยากที่จะกลายเป็นศาสตราจารย์ที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของมหาวิทยาลัยเอ กระทั่งยังสามารถได้รับการบรรจุชื่อเข้าสู่หอเกียรติยศของสถาบันวิจัยวิทยาการคอมพิวเตอร์อีกด้วย

อนาคตไร้ขีดจำกัด

ไต้อวิ๋นหานคิดอย่างรู้สึกเสียดายเล็กน้อย ในเมื่อดูผิด ก็ไม่จำเป็นต้องสนใจอีกต่อไป “ไปกันเถอะครับ ประธานเจียง”

เจียงเฉินหานไม่ได้มองเซ่าเยว่อีก เดินตรงเข้าไปในห้องส่วนตัวทันที

เล็บของเซ่าเยว่ขูดไปบนแก้วกาแฟ

จนส่งเสียงไม่น่าฟัง

กู้อี้ชวนเคยไปเยือนที่บ้าน หลังได้ชิมอาหารที่เธอทำ ก็รู้สึกตื่นตาตื่นใจเกินคำบรรยาย ป่าวประกาศว่าจะแต่งภรรยาที่มีฝีมือทำอาหารยอดเยี่ยมเหมือนเธอ

ตอนนั้นเจียงเฉินหานพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “แต่งกับแม่ครัว นายก็พอใจแล้วเหรอ”

การรักใครสักคน อาจทำให้เรากลายเป็นคนโง่จริง ๆ

ตอนนั้นเซ่าเยว่ไม่ได้คิดอะไร

ตอนนี้คิดดูแล้ว มันช่างไร้สาระและน่าขันสิ้นดี

สามปีที่ทุ่มเทไป กลับได้แค่สถานะแม่ครัวและแม่บ้าน นี่มันหมายความว่าอะไร?

จู่ ๆ เซ่าเยว่ก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาอย่างรุนแรง เพราะรู้ตัวที่ช้าเกินไป ความเจ็บปวดนี้เหมือนเข็มที่ทิ่มแทงลงกลางหัวใจอย่างแนบแน่นไม่หยุดหย่อน

“ก๊อก ๆ”

รอจนเจียงเฉินหานเข้าไปในห้องส่วนตัวแล้ว สวี่หลินก็เดินมาหา ก่อนจะเคาะโต๊ะของเธอ

เซ่าเยว่หลุดจากภวังค์ แล้วเงยหน้าขึ้นมอง

สวี่หลินถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา สีหน้าไม่พอใจ “คุณมาทำอะไรที่นี่? ประธานเจียงเตือนคุณแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าไม่ให้ตามสืบความเคลื่อนไหวของเขาอีก?”

ก่อนหน้านี้คุณปู่เจียงล้มป่วย เซ่าเยว่ติดต่อเจียงเฉินหานไม่ได้ จำต้องติดต่อเลขาของเขา สุดท้ายถึงตามหาเขาเจอในผับ

เจียงเฉินหานเมามายไม่ได้สติ พอเธอเข้าไปพยุงเขา กลับถูกเขาโถมตัวล้มทับบนโซฟา แล้วจูบเธออย่างรุนแรง

เซ่าเยว่ทั้งประหลาดใจและดีใจ

เจียงเฉินหานเย็นชาต่อเธอเสมอ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเป็นฝ่ายจูบเธอก่อน...

แต่ในวินาทีต่อมา กลับได้ยินคำว่า “อวิ๋นซู” จากปากเขา

เซ่าเยว่หนาวสะท้านตั้งแต่หัวจรดเท้าในพริบตา พยายามดิ้นรนสุดชีวิต พอหลังจากเจียงเฉินหานรู้สึกตัว เขาก็โกรธที่สุดตั้งแต่แต่งงานมา ไม่กลับบ้านเป็นเวลาหนึ่งเดือน และยังเตือนเธออีกว่าหากมีครั้งต่อไปจะหย่า ต่อให้คุณปู่เจียงออกหน้า เขาก็จะหย่าอยู่ดี

แน่นอนว่าเซ่าเยว่ไม่กล้าแล้ว

ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอก็ไม่ตามสืบการเดินทางของเขาอีกเลย

สวี่หลินในฐานะผู้ช่วย รู้ดีถึงความรู้สึกที่เซ่าเยว่มีต่อเจียงเฉินหาน

พอถามเสร็จ ก็รู้สึกว่าเธอไม่มีความกล้าขนาดนั้น

เพราะอย่างไรเสีย เซ่าเยว่ก็ไม่กล้าทำลายความรู้สึกดี ๆ ที่เจียงเฉินหานมีให้เธออีก

จู่ ๆ ก็กล้าตามมาแบบนี้ อาจจะถูกกระตุ้นอะไรบางอย่างมาหรือเปล่า?

สวี่หลินเข้าใจอย่างรวดเร็ว “ถ้าเป็นเพราะคุณเซี่ยกลับประเทศ คุณถึงได้ทำผิดพลาดแบบนี้ งั้นคุณก็ควรพิจารณาสถานะของคุณเซี่ยในใจประธานเจียงให้ถี่ถ้วน เพราะฉะนั้นการที่คุณทำแบบนี้ ไม่คิดว่ามันไม่มีความหมายหรือไง?”

เซี่ยอวิ๋นซูเดินทางกลับประเทศในฐานะดอกเตอร์ ผ่านการสัมภาษณ์ และเข้าร่วมห้องแล็บของศาสตราจารย์ไต้ได้สำเร็จ

ศาสตราจารย์ไต้เป็นผู้เชี่ยวชาญชั้นนำในวงการ นักวิจัยของเขาล้วนเป็นระดับหัวกะทิในสายงาน งานวิจัยของพวกเขามุ่งเน้นไปที่เทคโนโลยีประยุกต์ด้านปัญญาประดิษฐ์ที่ล้ำสมัยที่สุด

โลกของเซี่ยอวิ๋นซู เซ่าเยว่ไม่อาจเอื้อมถึงแม้แต่ขอบเขต

ถ้าสวี่หลินยืนอยู่ในจุดเดียวกับเซ่าเยว่ คงรู้จักประมาณตนดี เพราะไม่อย่างนั้น พอได้เจอกับเซี่ยอวิ๋นซูตัวจริง ได้เห็นถึงความแตกต่างระหว่างทั้งสองคน ก็แค่ยิ่งทำให้ตัวเองดูน่าสมเพชกว่าเดิม มีแต่จะทำให้ตัวเองขายหน้าเปล่า ๆ

แต่เห็นได้ชัดว่า เซ่าเยว่ไม่ได้มีความตระหนักรู้นี้เลย

เซ่าเยว่กับสวี่หลินไม่ถูกกันมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

ไม่มีเหตุผลอะไรเลย แค่เพราะเขาเป็นผู้ช่วยของเจียงเฉินหาน เจ้านายเป็นยังไง เขาก็เป็นอย่างนั้น เลยต้องทนฟังคำพูดประชดประชันจากเขาไม่น้อย

เมื่อก่อนเซ่าเยว่มีใจให้เจียงเฉินหาน จึงมักวางตัวสุภาพกับสวี่หลิน ถึงเขาจะทำหน้าเย็นชา พูดจาเหน็บแนมแค่ไหน เธอก็ไม่เคยตอบโต้อะไรกลับเลย

แต่ตอนนี้ ไม่จำเป็นต้องทนกับอะไรแบบนี้อีกแล้ว

เซ่าเยว่ถามกลับ “แล้วแบบไหนถึงจะเรียกว่ามีความหมาย? ตามตรรกะของคุณ ฉันจะตามติดเขาตั้งแต่เช้าเลยก็ยังได้ เขาทำอะไรก็แอบตามไปทุกฝีก้าว ไม่อ้อมค้อมแบบนี้ ไม่ง่ายแล้วก็สะดวกกว่าหรือไง? แล้วก็ยิ่งเหมือนที่คุณพูดเลย ยัยสตอล์กเกอร์โรคจิตขี้อิจฉา”

สวี่หลินมองเธออย่างตกใจ

เซ่าเยว่ทำตัวว่าง่ายกับเขามาตลอด ทำไมจู่ ๆ ถึงกลายเป็นคนแข็งกร้าวขึ้นมาได้?

แต่เขาก็เข้าใจได้ในทันที

เมื่อวานเซ่าเยว่เพิ่งแท้งลูก แต่ท่านประธานเจียงกลับอยู่เคียงข้างเซี่ยอวิ๋นซูตลอดเวลา

เพื่อลูกของตัวเองแล้ว ต่อให้เป็นผู้หญิงที่นิสัยอ่อนโยนแค่ไหน ก็ต้องมีเปลี่ยนแปลงไปบ้าง ดังนั้นเธอจึงเป็นแบบนี้

แต่ถึงจะเป็นแบบนี้ เซ่าเยว่ก็ทนเข้มแข็งได้ไม่กี่วันหรอก

สวี่หลินพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “ผมไม่อยากทะเลาะกับคุณ คุณชายไม่อยากเห็นหน้าคุณ เชิญไปซะเถอะ”

ถ้าเซ่าเยว่ใจแข็งอีกหน่อย ก็คงได้อยู่ที่นี่ให้เขารำคาญตาต่อไป

แต่ก็ไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับเธอ

และก็ไม่จำเป็นต้องทำตัวเป็นเด็กแบบนี้

“ฉันหย่ากับเจียงเฉินหานแล้ว ต่อไปฉันจะทำอะไรก็ไม่เกี่ยวกับพวกคุณ อย่ามายุ่งกับฉันอีก”

เซ่าเยว่พูดจบ ก็หมุนตัวเดินจากไป

สวี่หลินมองแผ่นหลังของเธอ อึ้งจนอยากจะขำออกมา

เซ่าเยว่นี่น่าเหลือเชื่อจริง ๆ

ประธานเจียงพูดเรื่องหย่าหลายครั้งขนาดนั้น เธอหย่าจริง ๆ สักครั้งไหม?

อารมณ์เสียใส่เขาแล้วจะมีประโยชน์อะไร

อีกอย่าง ถึงจะพูดแรง ๆ อย่างน้อยก็ควรแกล้งทำให้เนียนหน่อยเถอะ แหวนแต่งงานยังสวมอยู่ที่นิ้วนางอยู่เลย โกหกหน้าตาเฉยแบบนี้ ไม่รู้สึกว่าน่าตลกยิ่งกว่าเดิมเหรอ

......

หลังเซ่าเยว่ออกมา ก็ติดต่อเฉิงเหยียนโย่ว “เราย้ายที่เจอกันดีกว่า”

จริง ๆ ตั้งใจว่าเจอกันก่อนแล้วค่อยไป

แต่เธอรอไม่ได้แล้ว

ร้านขายอัญมณี

พนักงานใช้ที่คีบตัดแหวนแต่งงานที่นิ้วนางของเซ่าเยว่ออก

หลายปีมานี้เธอไม่ตั้งท้อง ถูกแม่สามีบังคับให้กินยาสารพัด ตัวเธอเริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นเล็กน้อย โดยไม่รู้ตัว แหวนก็ถอดออกไม่ได้แล้ว

แหวนที่ขาดแล้วถือเป็นของเสีย จะรับซื้อคืนตามราคาตลาดของแพลทินัม

เซ่าเยว่ไม่ชอบความโอ่อ่า แหวนแต่งงานฝังเพชรเม็ดเล็ก ๆ ที่ไม่ได้มีมูลค่ามาก ดังนั้นราคาซื้อคืนจึงไม่ถึงหมื่นด้วยซ้ำ

เฉิงเหยียนโย่วได้ยินราคานี้ เพราะอึ้งจนพูดไม่ออก จึงหัวเราะออกมาเลย “ถึงขั้นยอมขายแหวนแต่งงานแล้วนะ เธอทำท่าจะหย่ารอบนี้ แสดงได้สมจริงมากเลยนะ”

จากพฤติกรรมของเซ่าเยว่ในช่วงสามปีที่ผ่านมา เฉิงเหยียนโย่วไม่เชื่อเลยว่าเซ่าเยว่จะตัดสินใจหย่ากับเจียงเฉินหานจริง ๆ