บทที่ 28 เป็นที่ประจักษ์ 2

“รู้ครับ”

“รู้แต่ยังทำ?”

“ผมก็แค่อยากจะช่วยสืบสานก็เท่านั้น”

“เรื่องภายในครอบครัวไม่จำเป็นให้คนนอกอย่างเธอเอาชีวิตมาทิ้ง” ทศวรรษตัวชา ขอบตาเริ่มร้อนผ่าว

“ผมรู้ครับว่าเป็นคนนอก เพียงแค่อยากจะช่วยสืบเขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนหน้าเรื่องคราฟเบียร์ก็เป็นเขาที่ลงทุนลงแรงไปตั้งมากมาย ผมเลยอยากจะตอบแทนเขาบ้างก็เท่านั้น และนี่…เป็นหนังสือสัญญาหย่าโดยความยินยอมของผม” ทศวรรษเว้นจังหวะเพื่อกลั้นน้ำตา

“ผมมาแต่ตัว ก็จะขอจากไปแต่ตัว ตามรายละเอียดที่ได้เขียนชี้แจงไว้ เรื่องบริษัทนั้นหากเขาจะถอนหุ้นคืนผมก็เตรียมเอกสารไว้ให้แล้ว ให้ทนายดำเนินการได้ทันที ตลอดเวลาที่คบกันมามีแต่คนปรามาสว่าผมเกาะเขากินมาตลอด แต่พูดออกไปก็ไม่มีใครเชื่ออยู่ดี”

“เธอไม่คิดว่าเธอเสียเปรียบเลยเหรอ”

“สิบปีที่ผ่านมาผมได้เปรียบมากกว่าเขามาก ความจริงการที่สืบสานมาอยู่กินกับผมสิบปี เขาซะอีกที่เป็นฝ่ายเสียเปรียบในทุก ๆ ด้าน และผมก็ให้ชีวิตดี ๆ แบบนี้ให้เขาไม่ได้ ไม่ได้แม้แต่น้อย” ทศวรรษกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้อง ก่อนจะสบตากับท่านเจ้าสัวที่จ้องมองอยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว

“ผมเพิ่งรู้ไม่นานว่าเขาชอบไวน์ยี่ห้อหนึ่งมาก สำหรับผมมันเป็นราคาที่เกินเอื้อม ความจริงหากเขาไม่มาทนอยู่กับผมป่านนี้เขาคงจะดำรงตำแหน่งใหญ่โตเป็นผู้บริหารที่มีคนนับหน้าถือตาไปทั่วแล้วแน่ ๆ อีกอย่างผมก็ต้องขอโทษคุณท่านอีกครั้งที่เป็นต้นเหตุให้เกิดเรื่องวุ่นวายเหล่านี้ขึ้น ไม่มีผม สืบสานก็คงไม่หลงผิดอย่างนี้”

“ไหนเธอบอกฉันว่าขอเวลาหนึ่งปี” ทศวรรษสะอึกกับคำถามนั้น

“ตอนแรกผมก็พกความมั่นใจมาเต็มนั่นแหละครับ แต่พอมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นานก็เข้าใจอะไรมากขึ้น เรื่องฐานะ พื้นเพครอบครัว นิสัยใจคอ ผมไม่คู่ควรกับเขาแม้แต่น้อย อีกอย่างการที่เขาลืมเรื่องราวในอดีตไปเสียหมดนั่นก็มีแต่ข้อดี เขาจะได้เริ่มต้นใหม่ได้อย่างสบายใจ”

“เธอคิดอย่างนั้นจริง ๆ เหรอ” ทศวรรษเม้มปาก ชั่งใจอยู่นานในที่สุดก็เอ่ยสิ่งที่คิดในหัวออกไปจนหมด

“แล้วจะให้ผมคิดยังไงได้อีกล่ะครับ อีกทั้งเรื่องการแต่งงานไม่ใช่เรื่องของคนสองคนตั้งแต่แรก สุดท้ายครอบครัวก็ยังคงเป็นครอบครัว ผมไม่เคยอยากให้เขาตัดขาดจากคนในครอบครัว ไม่เคยอยากให้เขาเลือกข้าง แต่ในเมื่อเรื่องมาถึงตอนนี้ ถ้าผมยังดื้อรั้นมีแต่จะทำให้สืบเขาเสียโอกาส เสียโอกาสในหน้าที่การงาน เสียโอกาสที่จะเจอคนดี ๆ ทั้ง ๆ ที่อายุเขาในตอนนี้ควรจะแต่งงานมีลูกหลานไว้สืบสกุลได้แล้ว อีกอย่างผมก็ไม่สามารถให้สิ่งนั้นกับเขาได้” ทศวรรษก้มหน้าเพื่อซ่อนน้ำตาที่กำลังรินไหลพร้อมกับพนมมือไหว้ขอโทษท่านเจ้าสัวอีกครั้ง

“ผมขอโทษอีกครั้ง ส่วนเรื่องคดีผมไม่ได้ติดใจเอาความในส่วนของคุณพรรณพิลัย ที่ผ่านมาผมเองก็ทำตัวไม่น่ารัก ผมเองก็อยากจะขอโทษคุณพรรณพิลัยต่อหน้า แต่กลัวว่าจะทำให้ทุกอย่างแย่ลง สุดท้ายผมต้องขอบคุณและกล่าวลาคุณท่านอีกครั้ง”

ทศวรรษก้มลงกราบพื้นก่อนจะลุกขึ้นมาเก็บกระเป๋าเดินทาง “ขอตัวก่อนนะครับ”

“ฉันจะให้คนขับรถไปส่ง”

“ไม่เป็นไรครับ ผมเรียกรถไว้แล้ว” ท่านเจ้าสัวถอนหายใจก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ ท่านเจ้าสัวอดไม่ได้ที่จะกวาดสายตามองชุดถ้วยชาหลากสีที่เรียงรายอยู่ด้านหลัง รวมไปถึงเค้กวุ้นกะทิและพวงมาลัยที่ภรรยาของเขาเองก็ได้รับทุกปีเช่นเดียวกัน

“ชุดถ้วยชาพวกนี้คงเป็นฝีมือเธอสินะ” ทศวรรษยืนนิ่งไม่กล่าวคำ ก่อนจะหันมาโค้งทำความเคารพท่านเจ้าสัวอีกครั้ง

“รักษาตัวด้วย”

“ขอบคุณครับ”

ท่านเจ้าสัวนั่งมองเอกสารที่อยู่บนโต๊ะก่อนจะต่อสายเพื่อจัดการเรื่องราวทั้งหมด บัดนี้จิ๊กซอว์ที่อยู่ในมือเริ่มปะติดปะต่อกันเป็นรูปเป็นร่าง และเขาไม่มีความกังขาที่มาของเอกสารในมือนี้เลยว่าเป็นจริงหรือไม่ และเขาก็เชื่อใจทศวรรษว่าอีกฝ่ายหวังดีกับครอบครัวเขาจริง ๆ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาหากเขาและภรรยาไม่มัวแต่อคติป่านนี้ไม่ว่าจะเป็นบริษัทหรือครอบครัวคงไม่สั่นคลอน แต่การเปลี่ยนแปลงในครั้งนี้ไม่ถือว่าแย่เสียทีเดียว เป็นการล้างกระดานและเริ่มต้นใหม่ต่างหาก ในเมื่อลูกชายคนโตไม่อยากเสียฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไป งั้นเขาก็จะเป็นกาวใจให้ทั้งสองฝั่ง หนังสือหย่าโดยความยินยอมถูกหยิบยกขึ้นมาอ่านอีกครั้ง ท่านเจ้าสัวส่ายหน้าน้อย ๆ ก่อนจะถอนหายใจ หากเป็นคนอื่นที่ไม่ยอมเลิกราง่าย ๆ ก็เพราะแบ่งทรัพย์สินไม่ลงตัว และต้องการเรียกร้องเวลาที่เสียไปกับทางบ้านคุณาปกรแน่ ๆ หากไม่มากเกินไป ทำไมพวกเขาจะตัดใจจ่ายไม่ได้ แต่ทศวรรษกลับตรงกันข้าม ไม่เรียกร้องอะไร และยอมรับผิดทั้งหมด อีกทั้งยังทำตัวเป็นพวกทำดีแต่ไม่หวังผล ปิดทองหลังพระมาโดยตลอด และเขาก็ไม่แปลกใจว่าทำไมลูกชายถึงได้หันหลังให้ครอบครัวเพราะผู้ชายที่ชื่อทศวรรษคนนั้น และเขาก็คงจะเสียใจไปตลอดชีวิตเช่นกันหากปล่อยคนที่แสนดีอย่างทศวรรษไป เนื้อแท้ของอีกฝ่ายเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาของคนทั้งบ้านคุณาปกร และถูกเอ่ยถึงยามประชุมผู้ถือหุ้น ปรับเปลี่ยนบอร์ดบริหารคนใหม่เพราะเอกสารที่อยู่ในมือท่านเจ้าสัวเป็นของจริงทั้งหมด

รวมไปถึงสืบสานที่ก้าวเข้ารับตำแหน่งรองผู้บริหารอย่างเป็นทางการในภายหลัง

โถงห้องนั่งเล่นเต็มไปด้วยบรรดาของขวัญที่มิตรสหายนำมามอบให้แก่นายหญิงคุณาปกร ไม่ว่าจะเป็นแบรนด์ดังต่าง ๆ เหมือนขนกันมาไว้ที่นี่จนเต็มพื้นแต่กลับไม่มีชิ้นไหนสะดุดตาเท่ากับพวงมาลัยดอกมะลิที่แกะสลักด้วยสบู่หอม แม้ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรเทียบกับของแบรนด์เนมเหล่านั้นแต่กลับแสดงถึงความใส่ใจและความนอบน้อม พรรณพิลัยหวนนึกถึงของขวัญทำมืออีกชิ้นในปีที่แล้ว และทุก ๆ ปีเธอคิดมาเสมอว่าลูกชายคนโตที่ออกจากบ้านไปนานยังคงห่วงใยส่งของเอาไว้ให้ดูต่างหน้า แต่เปล่าเลย สืบสานโกรธจริงและตัดขาดจริงตามประสานิสัยที่ยอมหักไม่ยอมงอของเจ้าตัว แม้ว่าจะไม่ได้ส่งของอะไรมาให้แต่เจ้าตัวก็มักจะมาแอบยืนที่หน้ารั้วบ้านเป็นประจำในวันเกิดของบุพการีทั้งสองในทุก ๆ ปี

ของขวัญที่เธอปลาบปลื้มใจเสียหนักหนา สุดท้ายกลับเป็นคนที่เธอไม่เคยใส่ใจถึงการมีอยู่ของคนคนนี้เลยด้วยซ้ำ

“นวล คุณทศล่ะ” พรรณพิลัยเอ่ยถามพลางให้เกียรติอีกฝ่ายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน อีกทั้งเรื่องเมื่อวานเป็นสิ่งที่เธอไม่ได้เตรียมใจมาก่อน แม้ว่าก่อนหน้าอยากจะให้สืบสานหมั้นหมายกับเคธี แต่พักหลัง ๆ ที่ห่างหายกันไปก็ได้ข่าวเสีย ๆ หาย ๆ จากบ้านนั้นไม่หยุดหย่อน แล้วเมื่อวานทวีสินก็ประกาศกร้าวต่อหน้าแขกเหรื่อจำนวนหลายร้อยคน พรรณพิลัยจำใจกลืนคำผรุสวาทลงคอจนแสบร้อนไปหมดที่จะกระชากไมค์จากมือน้องชายสามีก็ทำได้เพียงยิ้มแหย ๆ อย่างขอไปที ไหนจะสีหน้าของทศวรรษที่ขาวซีดเมื่อได้ยินประโยคนั้นยังคงติดตา รวมไปถึงสืบสานเองก็เช่นกัน และเธอก็มั่นใจว่าความทรงจำของลูกชายคงจะกลับคืนมาบ้างแล้ว นั่งคิดอะไรเหม่อลอยสักพักก็ได้ยินเสียงกระวนกระวายของสืบสานที่วิ่งลงบันไดลงมาตึงตัง เจอใครก็ถามหาทศวรรษ แถมสีหน้ามีแต่ความวิตกแกมร้อนใจ