บทส่งท้าย 3

“ใครว่าพี่หยอก พี่เอาจริง”

“ว้า…” ทศวรรษทำทีทัดผมที่หลังหู แหวนเพชรที่นิ้วนางด้านซ้ายพอต้องแสงไฟก็ส่องประกายวูบวาบ เม็ดโตเท่าเม็ดถั่วแระญี่ปุ่นไม่เห็นก็ตาบอดเต็มที!

“ผมไม่ใช่คนตัวเปล่าเล่าเปลือย คงทำให้พี่โตสมหวังไม่ได้” เตวินทร์ยกบรั่นดีขึ้นมาจิบด้วยมุมปากที่ยกยิ้มพลางโครงศีรษะน้อย ๆ

“มาหาพี่ คงไม่ได้ตั้งใจจะมาแจกการ์ดให้พี่เจ็บช้ำน้ำใจซ้ำ ๆ หรอกใช่มะ”

“แหมพี่โต ผมมาขอบคุณและอยากจะขอโทษพี่เรื่องนั้นต่างหาก เห็นว่าพี่เองก็เสียหายเยอะเหมือนกัน” เตวินทร์กางขาเปลี่ยนอิริยาบถก่อนจะโน้มตัวเข้ามาหาทศวรรษที่นั่งตรงข้าม

“ถ้าทศพอใจ เงินแค่นี้จะนับเป็นอะไรได้” น้ำเสียงแหบพร่าแฝงไปด้วยความเย้าหยอก คารมเสี่ยโตเขาระดับพระกาฬจริง ๆ ทศวรรษปั้นหน้ายิ้ม อีกทั้งเขายังมีประสบการณ์โชกโชนที่ทางบ้านคุณาปกรลากเขาออกงานแทบจะวันเว้นวัน พบปะผู้คนมากมาย และท่านเจ้าสัวก็สั่งสอนการวางตัว การเข้าสังคม และการใส่หน้ากากเพื่อธุรกิจ ‘น้ำขุ่นไว้ใน น้ำใสไว้นอก’ อยู่เสมอ

“พี่โตไม่เสียดาย แต่ทศเสียดายนี่ครับ อีกอย่างก็เพราะช่วยสืบเขาด้วย ที่เขาลือกันว่าพี่โตกับพี่สืบไม่ถูกกัน น่าจะข่าวลือใช่ไหมครับ”

“เปล่า! เรื่องจริง” เตวินทร์ตอบเสียงสูงพลางชี้นิ้วระรัวมาที่ฝ่ายตรงข้าม

“เพราะคนสวยที่นั่งอยู่ต่อหน้าพี่นี่ไง ไอ้สืบมันถึงได้กลายเป็นหมาบ้าขนาดนั้น คล้องโซ่ที่คอให้แน่น ๆ ล่ะ พูดแล้วก็ปวดกราม” เตวินทร์พูดพลางลูบกรามตัวเองป้อย ๆ

“ตอนนั้นฟัดกันยังกะหมา” ทศวรรษตาโต

“เพราะอะไรเหรอครับ”

“ยังมีหน้ามาถามอีก ความจริงทศน่ะต้องเป็นน้องเทคพี่ แต่วันนั้นไอ้สืบมันมาที่สโมฯ พอดี แม่งแย่งเอาไปหน้าตาเฉย”

“หา! ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลย”

“มันคงจะบอกหรอกกะจะล่อเราน่ะสิ” ทศวรรษหน้าม้าน

“พี่โตก็…แต่ถ้าไม่ใช่พี่สืบทศก็ไม่ให้ล่อง่าย ๆ หรอกครับ”

“เหอะ พูดได้ดี” เตวินทร์อมยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะเท้าคางมองอิริยาบถของคนตรงหน้า ผมลากไทรสีทอง ต่างหูเพชรส่องระยิบระยับเป็นประกายเรียงแถวกันยาวเหมือนเสี้ยวจันทร์ เครื่องสำอางที่แต่งแต้มอยู่บนใบหน้าไม่ได้หนาเตอะจนเกินไป ลิปแวววาวชุ่มฉ่ำบนริมฝีปากบางนั้นชวนให้คิดถึงใครบางคน….

“วันนี้ที่ผมมาอยากจะเชิญพี่โตไปงานเลี้ยงฉลองสมรส แล้วนี่ก็เป็นของขวัญเล็ก ๆ น้อยจากใจครับ”

“อะไร” เตวินทร์เอื้อมมือไปรับขวดเท่าฝ่ามือสีขาวมุกสองขวด คอขวดผูกด้วยริบบิ้นสีแดง ข้างหลังพิมพ์ฉลากระบุชัดเจน “พิสุทธิ์รำพึง”

“เหล้าขาว?”

“ใช่ครับ…ผมรู้ว่าพี่โตไม่ใช่สายนี้ แต่ว่าสองขวดนี้มีเพียง 12 ขวดบนโลกนี้เลยนะครับ” ทศวรรษพูดพลางขยิบตาให้

“พิเศษขนาดนั้นเชียว”

“แน่นอนสิครับ หมักด้วยขั้นตอนที่พิถีพิถันพร้อมกับอุณหภูมิคงที่ มีชุดแก้วด้วยนะครับ แก้วก็ได้ศิลปินเป่าแก้วชื่อดังในไทยมาร่วมสร้างสรรค์ผลงานชุดนี้โดยเฉพาะเลยครับ” พอเห็นเสี่ยโตทำท่าจะแกะทศวรรษก็ยั้งไว้

“เปิดที่บ้านกับคนรู้ใจน่าจะดีกว่านะครับ ระยะเวลาบ่ม 5 ปีกับ 10 ปี รสชาติคงจะต่างกันน่าดู”

“แล้วนี่บ่มมากี่ปีแล้ว”

“3 เองครับ” เตวินทร์เลิกคิ้วพลางหมุนขวดในมือไปมา

“น้ำหนักเบา แพกเกจจิ้งสวยเหมือนเหล้าจีนสมัยโบราณ”

“ผมตั้งใจอย่างนั้นแหละครับ แต่ถ้าดูดี ๆ จะเห็นว่าเป็นแบบโบราณของไทยมากกว่า เพียงแต่ย่อส่วนให้เล็กลงแล้วเลือกใช้เซรามิกเพื่อรักษาอุณหภูมิ และผมก็ดีใจที่พี่โตก็เป็นหนึ่งใน 12 คนสำคัญในชีวิตผม”

“พูดแบบนี้พี่ก็ตัดใจจากเราไม่ได้สิ”

“แหม เลิกหยอกกันได้แล้วครับ ทำยังกะพี่โตโสดงั้นแหละ”

“เหรอ พี่ไม่โสดเหรอ ทำไมพี่ไม่รู้ตัวเลยล่ะ” ดูความแพรวพราวของเขา สมดังคำที่ว่าจะเจ้าชู้ต้องดูเบ้าหน้า และเงินในกระเป๋าของแท้ เสี่ยโตมีครบจบในคนเดียว แต่คนที่คุมเสี่ยโตให้อยู่กะร่องกะรอยนึกว่าจะเปรี้ยวเข็ดฟันเหมือนอย่างต้นตาลที่ซ้อมผัวเด็กเหมือนลูกข่างถึงได้เป็นผู้เป็นคนขึ้นมา นึกถึงสีหน้าที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวลของผู้ชายหุ่นบาง ๆ ที่นั่งรออยู่อีกโต๊ะหนึ่งก็อดที่จะยกยิ้มที่มุมปากไม่ได้

“เลิกอำผมได้แล้วครับ พี่โตรักใคร เจ้าตัวย่อมรู้ดีที่สุด เอาจริงต่อให้ผมมาหาพี่จริง ๆ ใช่ว่าพี่จะยื่นมือมารีบคว้าเสียเมื่อไหร่ ของบางอย่างมันจะบอกเราเองว่าได้หรือไม่ได้ แต่ของบางอย่างเมื่อหลุดลอยไปแล้วก็ยากที่จะตามกลับคืน”

“อ่า…พี่ฟังไม่ค่อยเข้าหูเลยแฮะ” เตวินทร์ทำท่าแคะหู ฉับพลันก็ได้ยินเสียงข้างหลัง

“ไม่ต้องไปพูดดีกับมัน” สืบสานสืบเท้ามายืนโอบรอบคอทศวรรษพลางจุ๊บกระหม่อมบางนั้นด้วยความรักใคร่ ความรักของมันเหม็นฟุ้งไปทั่วบริเวณ เตวินทร์ทำหน้าเหม็นเบื่อทันทีแทบอยากจะสาดบรั่นดีใส่หน้าไอ้สืบที่สีหน้าและออร่าความหล่อของมันไม่ลดลงเลย แถมยังมองคนรักอย่างหวานหยดย้อยจนน่าสะอิดสะเอียน

“ใครเชิญมึงมาไม่ทราบ”

“กูมารับเมีย”

“เหอ ๆ”

ก่อนจะโยนการ์ดแต่งงานลงบนโต๊ะดังเพี๊ยะ “เชิญไปแดกฟรี”

“กูดูซอมซ่อขนาดนั้น?”

“ทรงยังกะอาหวัง” สืบสานบีบไหล่มนของคนรักเบา ๆ มือด้านซ้ายของทศวรรษที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตตบหลังมือบนไหล่นั้นเบา ๆ สองคนนี้เจอกันได้ฉะกันทุกรอบ

“มึงดูดีตายล่ะ”

“ดีไม่ดีทศก็เลือกกู” เสี่ยโตคว้าน้ำแข็งมาขว้างใส่ไอ้มั่นทันที มั่นหน้ามากนะมึง!

“ไอ้โต”

“ไอ้สืบ” เสียงเอะอะดังไปทั่วบริเวณ พอเห็นสองคนที่กำลังยืนยื้อกระชากกันอีกคนไม่รู้โผล่มาจากไหนโอบกอดเสี่ยโตผู้ยิ่งใหญ่แถมยังผลักให้ไปอยู่ด้านหลัง

“คุณโต อย่ามีเรื่องกันเลยนะครับ” แถมยังกอดเสียแน่น หันแผ่นหลังให้ศัตรูอีกต่างหาก สืบสานอมยิ้ม แล้วผู้ชายที่กอดไอ้โตหน้าตาคล้ายทศวรรษอยู่หลายส่วน เพียงแต่สายตาไม่มีชีวิตชีวาเท่า นัยน์ตาเศร้าสร้อยจนเขายังจับความรู้สึกได้ แถมปากน้อย ๆ นั่นเอาแต่ร้องเรียก

“คุณโต คุณโต” คนอย่างไอ้โตก็มีเมียกะเขาด้วย

“มาได้ยังไง” เตวินทร์ถามคนที่เงยหน้ามองเขาด้วยน้ำตาคลอเบ้า อยากจะดุก็ดุไม่ลง โถ่เว้ยเสียฟอร์มหมด แถมยังกอดเขาเสียแน่นจนเขาต้องกอดตอบพลางตบไหล่ ๆ เบา ๆ อีกฝ่ายถึงคลายอ้อมแขนที่กอดรัดเขาเสียแน่นจนแทบหายใจไม่ออก

“พี่ลัทบอกให้ผมมาครับ” นัยน์ตาเสี่ยโตมืดครึ้มก่อนจะหันไปมองไอ้เพื่อนเหี้ยที่ยิ้มกริ่ม มองมาทางนี้ ทศวรรษเองก็ยิ้มแฉ่งจนเหมือนยิ้มล้อเลียน เสี่ยโตหน้าย้อมสีทันที เมื่อได้สติเด็กหนุ่มก็ลดมือลงก้มหน้าเหมือนคนที่ทำความผิดมหันต์ก่อนจะเดินอ้อมไปอยู่ด้านหลังทันทีอย่างรู้งาน

“จะไม่แนะนำให้รู้จักหน่อยเหรอ” สืบสานถากถาง

“ภพพานนี่เพื่อนฉัน และรุ่นน้องที่รัก ไอ้สืบและทศ” ภพพานเยี่ยมหน้าออกมาจากด้านหลังเตวินทร์น้อย ๆ ก่อนจะถูกมือใหญ่คว้าตัวออกมาให้ยืนเคียงข้างเขา

“สะ สวัสดีครับ ผมภพพาน ยินดีที่ได้รู้จักครับ” ภพพานยื่นมือมาจับกันทศวรรษอย่างเป็นกันเอง ทันทีที่สบตากันความรู้สึกคลุมเครือก็แจ่มแจ้งในความรู้สึก ที่คุณโตเลี้ยงดูเขามานานกว่าใครเพราะว่าเขาหน้าตาเหมือนคนตรงหน้ามากแค่ไหน ไหนจะทรงผมที่คุณโตบอกให้เขาไว้ยาวแบบที่ว่า ภพพานเองก็มองทศวรรษอย่างเหม่อลอยก่อนจะตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเอง สืบสานเองก็ทำท่าจะเอื้อมมือไปจับแต่กลับถูกมืออีกข้างตบดังป๊าบ

“อย่าจับมือมัน สกปรก” พลางดึงมือที่กำลังสั่นน้อย ๆ นั้นมากอบกุม

“ไอ้โต”

“ไอ้สืบ”

“เอาล่ะครับทั้งสองคน อย่าทะเลาะกันอีกเลย หวังว่าวันงานผมจะเห็นพี่โตในงานนะครับ”

“…คิดดูก่อนละกัน” พอเห็นสีหน้ามองเมินของอีกฝ่ายแล้ว ทศวรรษทำได้เพียงส่ายหน้าให้อย่างระอากับคนทั้งสอง ขิงก็รา ข่าก็แรง ไม่ยอมลดราวาศอกกันเลยแม้แต่น้อย เรื่องราวพวกนั้นก็ผ่านมาสิบกว่าปีแต่ทั้งสองยังปั้นปึ่งใส่กันไม่เลิก

เรื่องของผู้ชายอกสามศอกเขาละเนอะ…

“ถ้างั้นผมกลับก่อนนะครับ แล้วก็ยินดีที่ได้พบกันนะครับคุณภพพาน”

“ยินดีเช่นกันครับ” เมื่อทั้งสองคนเดินจากไป เตวินทร์ก็ก้มมองคนข้าง ๆ ที่เอาแต่ก้มหน้า มีสีหน้าท่าทางแปลก ๆ ตั้งแต่เมื่อวาน

เตวินทร์ฉุดกระชากอีกฝ่ายให้นั่งลงบนตักก่อนจะมีวิธีการซักไซ้ร้อยแปดจัดการกับคนตรงหน้า

“ยิ้มอะไรครับ” ทศวรรษหันไปถามคนรักที่เหมือนจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

“ก็ไอ้โตน่ะสิ คนเมื่อกี้หน้าเหมือนทศอย่างกะแกะ” แต่ทศวรรษไม่ยินดีด้วยแม้แต่น้อยก่อนจะถองศอกใส่เบา ๆ

“กลายเป็นคนหัวเราะใส่ความทุกข์ยากของคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ”

“อุ๊บ”

“ที่รัก~พี่ผิดไปแล้ววว” น้ำเสียงสืบสานเต็มไปด้วยความเว้าวอน

“คนที่ชื่อภพพานนั่นน่าสงสารออก” ทศวรรษว่า

“เฮ้อ เรื่องความรักมันไม่เข้าใครออกใครหรอก ทุกคู่ต่างมีเหตุผลของตัวเอง” สืบสานตอบพลางเดินโอบคนรักให้เดินไปที่รถ

“เชื่อพี่ว่าไอ้โตมันจริงจัง ไม่งั้นมันไม่ให้ถึงตัวขนาดนั้นหรอก สมัยเรียนมีข่าวลือว่าไอ้โตมันฝังใจเพราะโดนรุ่นพี่ต่างโรงเรียนรุมจับไอ้นั่นของมันกันใหญ่สมัยไปเข้าค่ายที่เขาชนไก่ สมัยนั้นมันผอมกะหร่องอย่างกะขี้ยา” สืบสานเล่าด้วยน้ำเสียงเจือความทะเล้น ไม่ได้รู้สึกสงสารหรือทับถมแต่อย่างใด อีกอย่างพวกเขาสองคนก็ไม่ได้เกลียดกันถึงขั้นไม่เผาผี แต่ต่างคนต่างแอ็กท่าใส่กัน ไม่มีใครอยากเสียฟอร์มลงให้อีกฝ่ายก่อนแค่นั้น ไม่งั้นมันคงไม่ยอมควักเอกสารสำคัญขนาดนั้นเพื่อช่วยครอบครัวของเขา เห็นได้ชัดว่ามันเองก็ยังเห็นแก่สายสัมพันธ์ในกาลก่อน โลกธุรกิจไม่ได้แคบขนาดนั้น บางครั้งต้องพึ่งพากันไม่ทางใดก็ทางหนึ่งอยู่ดี

“เปล่าหรอกครับ สงสารที่ต้องคอยรับความใหญ่โตขนาดนั้น” ทศวรรษกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอ เมื่อนึกถึงจรวดยักษ์ที่ว่า

“ฮ่า ๆ” สืบสานหัวเราะจนตัวงอก่อนจะขึ้นรถนั่งฝั่งข้างคนขับ ปล่อยให้อีกฝ่ายทำหน้าที่เป็นสารถีไป