บทส่งท้าย 6 (จบ)

ส่วนภพพานนั้นยืนตัวลีบอยู่ด้านหลังเสี่ยโต ที่งานนี้แต่งตัวปาดผมมาอย่างหล่อเหลา มีคนเหลียวมองตลอดทางจนทำให้ภพพานรู้สึกประหม่าวางตัวไม่ถูกขึ้นมาเสียดื้อ ๆ แต่พอได้ยินประโยคที่พ่อและแม่ทั้งสองฝั่งกำลังอวยพรคู่แต่งงานเพศเดียวกันบนเวที คนเจ้าน้ำตาอย่างเขาถึงกับน้ำตาซึม

“ไง…ซึ้งมากหรือไง” เตวินทร์พูดแหย่ ในขณะที่มือหนึ่งกำลังถือแก้วเหล้าทรงเตี้ยที่สำหรับใส่เหล้าขาว ในงานไม่มีไวน์อย่างที่คิดไว้แฮะ มีแต่เครื่องดื่มในไลน์การผลิตของ KUNA ที่เรียงรายให้แขกเลือกดื่มตามใจชอบ ส่วนเครื่องดื่มหลักที่คู่แต่งงานกำลังรินที่ถูกจัดแต่งแต่ละชั้นอย่างประณีตเป็นเหล้าขาวที่เจือด้วยสีชมพูอ่อนเป็นเหล้าขาวที่ผสมด้วยลำไยเนื้อชมพูที่มาจากจังหวัดลำพูน

มาถึงเวลาการโยนช่อดอกไม้ ดอก LIly of the valley ในมือทศวรรษที่เดินถือขึ้นมาบนเวทีถูกมอบให้สืบสาน คนข้างล่างเวทีโห่แซวเพราะความหมายของมันคือ Return to happiness ช่อดอกไม้ที่ทศวรรษเลือกใช้เป็นดอกสแตติส (Statice) ดอกสีม่วงที่กลีบดอกเป็นแฉกเหมือนดวงดาวแถมความหมายของมันเหมาะกับพวกเขาทั้งคู่เป็นอย่างมาก “ความรู้สึกดี ๆ ที่ยังคงอยู่ตลอดไป ความรักที่ยั่งยืน ความทรงจำ และความสำเร็จ” ทุกสิ่งทุกอย่างแทนด้วยดอกสแตติสช่อนี้ เขาอยากจะส่งต่อมันให้ใครอีกคน เผื่อว่าคนคนนั้นจะได้รับความโชคดีเหมือนกันกับที่ทศวรรษได้พบเจอกับสืบสาน ได้เรียนรู้คำว่า “รัก” และคำว่า “เรา” พิธีกรแซวบ่าวสาวทั้งคู่อย่างสนุกสนาน ทศวรรษโอบกอดดอกไม้ช่อโตนั้นที่ถูกจัดแต่งอย่างสวยงามพร้อมกับหันหลังทำท่าจะโยนเมื่อพิธีกรแกล้งนับ

“คราวนี้นับจริงแล้วนะครับ ไม่นับหลอก เอ้าทุกคนช่วยกันนับถอยหลัง 3 2 1” ช่อดอกสแตติสถูกโยนออกไปทุกคนต่างแตกฮือวิ่งหนีมีแต่ต้นตาลที่ยืนทำหน้างงรับช่อดอกไม้นั้นอย่างช่วยไม่ได้

“เอ้าอีห่า หนีกันทำเพื่อ?” พอหันกลับมาก็เห็นผัวเด็กยืนยิ้มหน้าแป้นอยู่ข้างหน้า แถมสีหน้ากรุ้มกริ่มมีพิรุธสุด ๆ ต้นตาลเริ่มใจคอไม่ดี

“มีอะไรไอ้บอส”

“พี่…” บอสทำทีเป็นเกาท้ายทอยอย่างประดักประเดิด สายตาหลายคู่จับจ้องที่พวกเขาอีกทั้งพิธีกรยังโห่แซวไม่เลิก ต้นตาลหรี่ตาลงทันทีเมื่อเห็นว่าผัวเด็กเหมือนจะเข่าอ่อน ต้นตาลเสียงแข็งทันที

“ไอ้บอส!!!” พร้อมกับจับต้นแขนอีกฝ่ายไว้แน่น

“มึงจะทำอะไร”

“ก็…จะขอ—-” ต้นตาลกระซิบเสียงลอดไรฟัน

“ไอ้บอสนี่งานแต่งอีทศ”

“รู้”

“รู้แล้วจะทำห่าอะไร” บอสหันไปขอความช่วยเหลือจากทศวรรษที่ยืนยิ้มล้อเลียนด้านหลังพร้อมกับตะโกนป้องปาก “ตามสบาย” สืบสานเองก็หัวเราะน้อย ๆ ออกมาเช่นกัน เพราะแฟนเด็กของต้นตาลมาปรึกษาและขอความเห็นจากพวกเขาทั้งคู่ตั้งนานแล้ว ไม่งั้นช่อดอกไม้พวกนั้นคงไม่ถูกคนเหมือนจับวางแบบนี้ แต่ต้นตาลกลับไม่ยอม กว่าอีทศจะมีวันนี้ เรื่องอะไรจะให้ใครหน้าไหนมาแย่งซีน ต้นตาลฉีกปากยิ้มตาแข็งโบกมือพร้อมกับควงแขนผัวเด็กออกไปนอกงานทันที แถมยังมีสายตาของท่านรมต.คมนาคมมองตามไปด้วยสายตาละห้อย

“มองแบบนั้นหมายความว่าไงคะ” ภรรยาท่านรมต.เอ่ยถามพลางหรี่ตาดูสีหน้าไม่สู้ดีของสามี

“ก็…”

“คนนั้นเหรอที่คุณบอกเหมาะสมกับลูกเรา แถมยังหมายมั่นปั้นมือ…” คนที่เรียกลูกชายเขาอย่างไม่มีชิ้นดี ไอ้ทุกคำนั่นน่ะนะ แถมหุ่นรูปร่างออกจะถึก บึกบึนออกขนาดนั้น ไม่ได้สวยเหมือนพวกมีสทิฟานีอย่างที่คิดแฮะ

“ใช่ค่ะ คนที่ทำให้ลูกเราเป็นผู้เป็นคน เข็นครกซังกะบ๊วยขึ้นภูเขาสำเร็จอีกต่างหาก”

“คุณหญิง!! นั่นลูกชายเรานะ” กัลยาถอนหายใจ

“หรือคุณจะเถียงว่าลูกเรามันไม่ได้เรื่อง ไม่เอาถ่าน ไม่แข่งรถก็ปาร์ตี้” แถมยังเป็นปาร์ตี้เซ็กซ์หมู่อีกต่างหาก!!

“ผม…”

“เพราะมีคุณคอยให้ท้ายไงคะ”

“แต่—”

“ไม่มีแต่ หรือคุณคิดว่าข่าวพวกจับลูกนักการเมืองปาร์ตีเล่นยาเซ็กซ์หมู่เกย์ดีกว่าเหรอคะ”

“คุณหญิง!!!”

“ฉันพูดจริงหรือคุณจะเถียง คุณใช้เงินเท่าไหร่ปิดเรื่องพวกนั้น แล้วเมื่อไหร่ลูกเราจะโต คุณอย่าลืมว่าเก้าอี้ทางการเมืองมันก็เหมือนเก้าอี้ดนตรี วันไหนคุณหมดอำนาจลงวันนั้นข่าวฉาวทั้งหลายของลูกเราคงแดงออกมาสักวัน รวมไปถึงเรื่องที่คุณหว่านเงินเพื่อกลบเรื่องคาว ๆ พวกนั้น”

“ใครจะกล้า!”

“แล้วมีคนไม่กล้าหรือไงคะ ยุคนี้มันยุคโซเชียล คุณก็รู้ว่าลูกเราไม่ทำผู้หญิงที่ไหนท้องอยู่แล้ว ในเมื่อห้ามไม่ได้ก็ต้องเข้าร่วม” กัลยาหรี่ตา “แล้วคอนเนกชันของเด็กคนนั้นก็ไม่ธรรมดา เป็นเพื่อนรักกับลูกสะใภ้ท่านเจ้าสัวสืบศักดิ์ และรู้จักกับท่านเจ้าสัวเดรโก คุณอยากเข้าหาท่านเจ้าสัวสืบศักดิ์มาตลอดไม่ใช่หรือคะ…” เหมราชเรียวคิ้วมุ่นติดกันเป็นปม

“เรื่องลูกฉันตัดสินใจแล้ว ยังไงลูกสะใภ้ก็ต้องเป็นยัยหนูต้นตาลคนนั้น”

“ตั้งแต่ลูกเกิดมาผมไม่เคยตีเลยนะ”

“ไม่ถูกกระทืบข้างนอกก็ดีเท่าไหร่แล้ว ลูกชายคุณเนี่ยนะ…ดีแต่สร้างปัญหาแล้วก็ไม่มีใครเอาอยู่เท่าหนูต้นตาลคนนั้นอีกแล้ว” เมื่อกี้เหมือนเห็นอีกฝ่ายดึงหูลูกชายเขาด้วย แถมยังตีต้นแขนอีกหลายเพียะ เหมราชอยากจะบ้าตาย กว่าจะมีลูกคนนี้ได้ยากแสนเข็ญ แต่ก็เลี้ยงยากโคตรเช่นกัน แล้วเป็นเด็กแบบว่า…ถ้าบอกว่าเลี้ยวซ้ายมันจะไปทางขวาทันที แม้จะเป็นลูกเวรลูกกรรมแต่เหมราชก็ยังรักลูกชายคนเดียวคนนี้มากอยู่ดี พอเห็นสายตาของภรรยาเขาจึงต้องกลืนก้อนความไม่พอใจนั้นลงคอ

“คบผู้ใหญ่สร้างตัวเชื่อฉัน ลูกเราจะได้ดีเพราะเด็กคนนั้น ไม่งั้นคุณก็เลือกเอาว่าจะประกันตัวลูกในคุก หรือยืนเคียงข้างในวันที่เขาประสบความสำเร็จในธุรกิจหน้าที่การงาน”

“ผม…แล้วแต่คุณ” เป็นประโยคที่เหมราชกัดฟันพูดอย่างขัดเคืองแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่เลยตามเลย เข้าร่วมก็เข้าร่วม!!

งานแต่งงานจัดเป็นพิธีเช้า ตอนเย็นเป็นงานเลี้ยงปาร์ตี้ของหนุ่มสาว ชุดปาร์ตี้ของทศวรรษเป็นชุดตัดใหม่ ด้านหน้าเป็นเบลเซอร์สีขาวล้วนเหมือนชุดสูทแต่ด้านหลังกลับเว้าเปลือยจนเห็นแผ่นหลังบาง กางเกงปิดเพียงแต่ส่วนก้น ด้านล่างเปิดโล่งมองเห็นไปทุกสัดส่วน พอเจ้าสาวเดินเข้ามาในงานทุกคนก็ส่งเสียงโห่แซวสืบสานเองก็เช่นกัน ชุดปาร์ตี้ของเขาเป็นเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวจากชุดพิธีตอนเช้า ไม่ได้เปลี่ยนอะไรมาก พอเห็นชุดที่คนรักสวมสืบสานก็ตาลุกวาว พิธีกรก็ไม่ใช่คนไกลที่ไหนเป็นเพื่อนที่สนิทของสืบสานอีกคนหนึ่ง

ตอนนั้นสืบสานเหมือนเทพบุตรตกสวรรค์ เพราะสังคมและทางบ้านมีหน้ามีตามาตั้งแต่ไหนแต่ไร สืบสานไม่เคยรู้จักคำว่าต้องประหยัดต้องอดออม ที่บ้านมีงบให้ใช้จ่ายในแต่ละเดือน ไม่รวมเงินกงสีที่ปันผลเข้ามาในทุก ๆ ปี สืบสานได้เงินค่าขนมเดือนละ 2 หมื่นตั้งแต่ม.ปลาย มหาลัยก็รูดบัตรเครดิต กินโอมากาเซะมื้อละแปดพันถึงหมื่นสามสี่วันต่อสัปดาห์ไม่มีปัญหา แต่พอมาคบกับทศวรรษประจวบกับตัดขาดกับที่บ้านก็ไม่สามารถใช้ชีวิตเหมือนเมื่อก่อนได้ เงินแปดพันถึงหมื่นสำหรับทศวรรษสามารถกินได้ทั้งเดือน คนเดียวพอถูไถไปได้แต่พอพ่วงสืบสานมาด้วยอีกคนเขาจึงต้องออกไปหางานพาร์ทไทม์ทำหลังจากเลิกเรียน สืบสานในตอนนั้นเหมือนคุณชายที่เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ ทำอะไรไม่เป็น ซักผ้าหยอดเหรียญก็ไม่เคย ชีวิตไม่เคยต้องพะว้าพะวังกับปัจจัยสี่เพราะมีคนตระเตรียมให้ตลอด พอมาอยู่กับทศวรรษชีวิตความเป็นอยู่เขาเปลี่ยนไปหมดตั้งแต่หัวจรดเท้า เพื่อนฝูงที่เคยคบหากินด้วยกันเริ่มห่างหาย และสืบสานเองก็ไม่อยากให้เพื่อนต้องมาคอยเลี้ยงอาหารเขาตลอดเพราะอีโก้และศักดิ์ศรีของเขาที่เลือกที่จะตัดขาดกับครอบครัวเพราะเรื่องเพศสภาพ

งานแต่งวันนี้มันจึงเต็มไปด้วยความสุขกับครอบครัว เพื่อนฝูง คนรักที่ต่างก็เดินจับมือไปพร้อมกันโดยไม่ต้องเลือกทิ้งอย่างใดอย่างหนึ่งเหมือนก่อนหน้า เหนือสิ่งอื่นใดผู้คนทั้งสองฝั่งต่างยอมรับคู่ครองที่เขาแต่ละคนต่างเลือกและตกลงปลงใจที่จะอยู่กินกับคนคนนี้ไปจนแก่เฒ่า บรรดาเพื่อนผู้หญิง ผู้ชายของสืบสานต่างเข้ามาแสดงความยินดีกับทศวรรษอีกครั้งอย่างล้นหลาม สืบสานยืนมองภรรยาที่ถูกเพื่อน ๆ มอมเหล้าไม่ขาดสาย ทางฝั่งต้นตาลเองก็ใช่ย่อย

“พี่สืบ เฮียยย ดื่มมมม” สองบ่าวสาวถูกมอม เพลงแต่ละเพลงที่เลือกมาขับร้องในวันนี้ก็เลือกสรรมาอย่างดีอย่างเพลง หยุด ของ Groove Rider พอจังหวะเพลง Now and Forever ของ Boyd Kosiyabong ดังขึ้นสืบสานก็ปีนขึ้นเวทีไปรับกีตาร์พร้อมกับยืนอยู่หน้าไมค์ สายตาหลุบมองคนเบื้องหน้าที่หน้าแดงก่ำ ยิ้มโบกมือให้เขาอยู่ข้างล่าง เพลงนี้เป็นเพลงของเราสองคน เป็นเพลงแรกที่สืบสานดีดกีตาร์ร้องเพลงให้เขาฟังตั้งแต่ทศวรรษยังเป็นเด็กปีหนึ่งที่ไม่รู้ตัวว่าถูกพี่เทคปีสามตามจีบ ตามเฝ้ามานาน ไอ้เราก็เรียกลุงเทคติดปาก สายของทศวรรษขาดไปเพราะพี่ปีสองลาออกไปเรียนต่อต่างประเทศ จึงเหลือลุงเทคอย่างสืบสานและปู่เทคปีสี่ที่ทศวรรษไม่เคยรู้ว่าเป็นใครเช่นกัน ไปเที่ยวคอนโดของพี่เทคบ่อยจนสนิทกัน ไว้ใจในระดับหนึ่ง ในวันที่ฝนตกบรรยากาศเป็นใจ จูบแรกก็เกิดขึ้นตอนทศวรรษขึ้นปีสอง เนื้อเพลงดังก้องอยู่ในหัวพร้อมกับสายตาคู่นั้นที่มองเขาด้วยความรักมาตลอดเสมอมา ทศวรรษน้ำตาคลอ สืบสานเอื้อมมือไปยังหน้าเวทีให้ทศวรรษที่เริ่มเมาปีนขึ้นมา ทศวรรษโอบเอวอยู่ด้านหลังสืบสานไม่ห่างเหมือนโคอะลา ปล่อยน้ำตาให้ไหลเป็นสายเพราะบทเพลงของสองเรามันซึ้งและโดนทุกประโยค อาศัยจังหวะช่วงดนตรีหันมาจูบซับน้ำตานั้นอย่างแผ่วเบาจนเพื่อนฝูงโห่ร้องแซวที่พวกเขาทั้งสองแจกความหวานจนทุกคนจะสำลักความรักนั้นอยู่แล้ว แฟนสาวของทอฝันเองก็โอบกอดหญิงสาวในอ้อมกอดด้วยกัน แม้ไม่เข้าใจเนื้อเพลงภาษาไทยแต่ภาษากายของนักร้องทำให้เธอรับรู้ได้ถึงความรักล้นใจที่คนทั้งคู่ต่างมอบให้แก่กัน สานฝันเองก็จับมือกับแฟนหนุ่มกระซิบคุยกันกะหนุงกะหนิง พวกผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายต่างทยอยไปพักกันตั้งแต่หัวค่ำ โรงแรมเองก็ปิดเพื่อเลี้ยงแขกทั้งหมด จัดหาอาหารแบบบุฟเฟต์ให้แบบสามมื้อ ครบจบที่เดียว แม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์หน้าบานเพราะคุณหญิงพรรณพิลัยให้การต้อนรับขับสู้พวกเขาเป็นอย่างดี

สุดท้ายเพลง “เจ้าหญิง” ก็ดังก้องไปทั่วงานพร้อมกับเจ้าบ่าวและเจ้าสาวอย่างทศวรรษที่เต้นรำโอบกอดคลอเคลียกันไปตลอดงาน

“พี่รักทศและจะรักคุณไปอีก…ทศวรรษ”

“ทศก็รักพี่ รักสืบสานคนนี้ไปชั่วกาลนาน” ริมฝีปากทั้งคู่บดจูบกันอยู่เนิ่นนานก่อนจะยืนกอดกันอยู่ตรงกลางฟลอร์ท่ามกลางหมู่ดาว

สุดท้ายรักแท้ก็ฝ่าฟันจนชนะใจแม่สามี ชีวิตคู่ครั้งนี้เกือบเดินทางมาถึงทางตันหากพวกเขารักกันไม่มากพอ ชีวิตคู่กับคู่ชีวิตเขียนคล้ายกันแต่ความหมายแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แล้ววันนี้ทศวรรษและสืบสานก็เดินทางร่วมกันในเส้นทางสายใหม่อย่าง “คู่ชีวิต” ที่มีเพียงกาลเวลาที่สามารถพรากพวกเขาให้แยกจากกัน

 

ขอให้ความรักสถิตอยู่ในใจเราตราบนานเท่านาน

จบบริบูรณ์