Masuk“สืบมีอะไรหรือเปล่าลูก” สืบสานละมือถือในมือที่พยายามต่อสายก่อนจะกระวีกระวาดเข้ามาถามผู้เป็นแม่
“คุณแม่ครับ เห็นทศหรือเปล่า” พรรณพิลัยมีสีหน้าตกใจ
“ไม่อยู่ในห้องกับลูกเหรอ” สืบสายส่ายหน้า
“ไม่ครับ ผมตื่นมาก็ไม่เจอแล้ว”
“อยู่กับพ่อของลูกหรือเปล่า”
“เดี๋ยวผมจะไปถามดู” พรรณพิลัยอ้าปากจะถามอะไรสักอย่างแต่ก็ถูกเสียงข้างหลังโพล่งขึ้นมาเสียก่อน
“ไปแล้ว” ท่านเจ้าสัวเดินมาพร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ
“ไปแล้ว?”
“เขาฝากนี่ไว้ให้แก”
“อะไรครับ” แม้จะเดาได้ราง ๆ แต่ก็ยังไม่ปักใจเชื่อมากนัก แววตาและสีหน้าของสืบสานในยามนี้แตกต่างจากช่วงก่อนเหมือนเป็นคนละคน นี่สิสืบสานตัวจริงพรรณพิลัยจ้องมองทุกการกระทำของลูกชายอย่างไม่วางตา
“แกอยากได้มาตลอดไม่ใช่เหรอ” ท่านเจ้าสัวตีเหล็กตอนร้อน
“คุณพ่อ!”
“ฉันให้โอกาสแล้วแต่เขาปฏิเสธเอง”
“…ผม”
“ก่อนไปเขาฝากคำขอโทษให้คุณด้วยนะคุณหญิง เรื่องคดีความเด็กคนนั้นไม่ได้ติดใจเอาความอะไร เพราะยังไงคุณก็ไม่ได้มีส่วนรู้เห็นในเรื่องการตัดสายเบรกและคนร้ายพวกนั้น” พรรณพิลัยเม้มริมฝีปากพลางพยักหน้าเบา ๆ
“แต่ก็เป็นความผิดของพรรณอยู่ดี หากตาสืบไม่รอด…”
“เอาเถอะ ถือซะว่าฟาดเคราะห์ไป อีกอย่างคุณก็ถูกหลอกใช้เหมือนกัน พรรณ…คราวหน้ามีเรื่องไม่สบายใจคุณถามผมตรง ๆ ได้เลยนะ อย่าคิดเองเออเองแบบนี้อีก”
“เข้าใจแล้วค่ะ”
“…แล้ว” พรรณพิลัยหันไปมองลูกชายที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารในมือขยำแน่นจนขอบกระดาษยับยู่ยี่
“สืบ”
“แม่ไม่รู้เห็นเรื่องที่น้าชายของลูกพูดเลยนะ”
“ผมทราบครับ”
“เรื่องทวีสิน” น้ำเสียงท่านเจ้าสัวมีท่าทีหนักใจ ก่อนจะถอนหายใจอย่างแรง
“คงไม่พ้นข่าวเด่นเย็นนี้ อ้อ…แกก็ต้องเข้าบริษัทไปแถลงข่าวกับฉันตอนเย็น”
“คุณคะ” พรรณพิลัยเห็นสีหน้าลูกชายไม่สู้ดี แต่ถูกท่านเจ้าสัวตัดจบ
“แล้วแกจะนั่งซึมกะทือให้ได้อะไรขึ้นมา สะใภ้คนนี้ฉันให้สามผ่านแกจะไปหาคนแบบนี้จากไหนได้อีก”
“…” สืบสานเงยหน้ามองผู้เป็นพ่อด้วยความไม่เชื่อหูตัวเอง กลัวว่าตัวเองจะหูแว่วไปเอง
“เรื่องที่แกคุยกับฉันก่อนหน้าฉันตกลง” ก่อนจะหันไปหาภรรยา
“แล้วคุณล่ะคุณหญิง” พรรณพิลัยน้ำตาซึมก่อนจะพยักหน้าเหมือนไก่จิกข้าวสาร
“พรรณเห็นด้วยค่ะ เด็กคนนั้นเป็นคนดีจริง ๆ” ก่อนจะหันไปตบหลังลูกชายเบา ๆ
“แม่ว่าความทรงจำของลูกคงจะกลับคืนมาแล้วใช่ไหม ต่อแต่นี้ไม่ต้องฝืนเอาใจใคร สืบรักใครแม่ก็รักด้วย พาทศเขากลับมาบ้านเราให้ได้นะลูก”
“คุณแม่” สืบสานโผเข้ากอดแม่ตัวเองอย่างแรง พลางร้องไห้โฮอย่างไม่อาย
“แกร้องไห้เหมือนเด็กไปได้” ท่านเจ้าสัวแสร้งเอ็ดเบา ๆ แต่ตัวเองก็เช็ดนำ้ตาตรงหางตาป้อย ๆ เช่นกัน
“ฝ่ายนั้นโจมตีบริษัทแกเละไม่เป็นท่า”
“คุณพ่อจะว่าอะไรไหมครับ ถ้าผมจะควบรวม”
“เอาสิ ไหน ๆ แกก็ต้องรับตำแหน่งบริหารในวันหน้าอยู่แล้ว”
“ขอบคุณครับคุณพ่อ” สานฝัน และทอฝันที่แอบฟังอยู่ตรงบันไดแอบกระโดดกอดกันและแปะมือกันรัว ๆ ก่อนสานฝันจะส่งรายงานความเคลื่อนไหวไปในกลุ่มที่ไลน์ที่ไม่มีทศวรรษอยู่ในนั้นอย่างยินดีปรีดา
ในตอนเย็นมีข่าวการจับกุมนายทวีสินและพรรคพวกที่ได้ร่วมกันก่ออาชญากรรมทางไซเบอร์ ไม่ว่าจะสร้างข่าวโจมตีบริษัทคราฟเบียร์ที่เพิ่งได้รับรางวัลเมื่อต้นปี ไหนจะเป็นผู้ว่าจ้างมือปืนให้ข่มขู่ทศวรรษเมื่อสองปีที่แล้ว เชื่อมโยงกับอุบัติเหตุของสืบสานที่รถยนต์ของทศวรรษถูกตัดสายเบรก และเอกสารปลอมที่ทวีสินและพรรคพวกจัดทำขึ้นมาเพื่อทำการซื้อขายหุ้นนอกตลาดหลักทรัพย์โดยใช้โบรกเกอร์ต่างประเทศ และการล็อบบี้บีบบังคับผู้ถือหุ้นรายย่อยให้โอนหุ้นให้ด้วยความไม่ยินยอม ไหนจะเรื่องการพนัน และเรื่องที่ไม่น่าให้อภัยมากที่สุดคือการว่าจ้างปั่นหุ้นบริษัทของตัวเอง จนช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมาทำให้หุ้นของบริษัทถูกเทขายจากนักลงทุนต่างประเทศจำนวนมากเพราะผิดวิสัย ทำให้บริษัทเสียหายมหาศาล จนเกือบจะถูก (Circuit Breaker) เป็นมาตรการที่บริษัทหลักทรัพย์จะประกาศใช้เพื่อตัดก่อนตาย
เตือนก่อนราคาหุ้นจะร่วงหนักกว่านี้พักการซื้อขายชั่วคราวโดยแบ่งเวลาตามเลเวลความรุนแรงคาดว่าราคาหุ้นบริษัทที่เสียไปประมาณหลายหมื่นล้านบ้านในสัปดาห์เดียวส่วนภพพานนั้นยืนตัวลีบอยู่ด้านหลังเสี่ยโต ที่งานนี้แต่งตัวปาดผมมาอย่างหล่อเหลา มีคนเหลียวมองตลอดทางจนทำให้ภพพานรู้สึกประหม่าวางตัวไม่ถูกขึ้นมาเสียดื้อ ๆ แต่พอได้ยินประโยคที่พ่อและแม่ทั้งสองฝั่งกำลังอวยพรคู่แต่งงานเพศเดียวกันบนเวที คนเจ้าน้ำตาอย่างเขาถึงกับน้ำตาซึม“ไง…ซึ้งมากหรือไง” เตวินทร์พูดแหย่ ในขณะที่มือหนึ่งกำลังถือแก้วเหล้าทรงเตี้ยที่สำหรับใส่เหล้าขาว ในงานไม่มีไวน์อย่างที่คิดไว้แฮะ มีแต่เครื่องดื่มในไลน์การผลิตของ KUNA ที่เรียงรายให้แขกเลือกดื่มตามใจชอบ ส่วนเครื่องดื่มหลักที่คู่แต่งงานกำลังรินที่ถูกจัดแต่งแต่ละชั้นอย่างประณีตเป็นเหล้าขาวที่เจือด้วยสีชมพูอ่อนเป็นเหล้าขาวที่ผสมด้วยลำไยเนื้อชมพูที่มาจากจังหวัดลำพูนมาถึงเวลาการโยนช่อดอกไม้ ดอก LIly of the valley ในมือทศวรรษที่เดินถือขึ้นมาบนเวทีถูกมอบให้สืบสาน คนข้างล่างเวทีโห่แซวเพราะความหมายของมันคือ Return to happiness ช่อดอกไม้ที่ทศวรรษเลือกใช้เป็นดอกสแตติส (Statice) ดอกสีม่วงที่กลีบดอกเป็นแฉกเหมือนดวงดาวแถมความหมายของมันเหมาะกับพวกเขาทั้งคู่เป็นอย่างมาก “ความรู้สึกดี ๆ ที่ยังคงอยู่ตลอดไป ความรักที่ยั่งยืน ความทรงจำ และความส
เงินทองส่วนใหญ่เก็บไว้ในธนาคาร แทบไม่เคยเอาออกมาใช้ และส่วนใหญ่ก็เป็นเด็กทั้งสองที่หามาเอง กว่าจะมีวันนี้ไม่ง่าย และเขาก็คิดไม่ผิด ความมุมานะของเด็กทั้งสองคนออกดอกออกผลผลิบานในที่สุด ความสำเร็จของลูกชายและลูกเขยส่วนหนึ่งมาจากแรงสนับสนุนทางบ้านทั้งสองฝั่งที่เห็นพ้องไปในทางเดียวกัน ทำให้เด็กทั้งสองออกวิ่งได้อย่างเต็มที่ไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลังเหมือนอย่างที่แล้วมา พ่อเลี้ยงสมบูรณ์น้ำตาซึม เขาตบหลังโอบกอดลูกชายทั้งสองสักพักก่อนจะถอยกลับไปยังด้านหลัง แม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์เองก็ยกผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำตาให้กับสามี“พ่อมึงเนี่ยน้า…” ทั้งสองยิ้มให้กันก่อนจะมองบ่าวสาวตรงหน้าด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข มาถึงพรรณพิลัย เสียงสะอื้นดังมาไม่ขาดสายเธอปาดน้ำตาบนใบหน้านั้นป้อย ๆ ก่อนจะฉีกยิ้มให้คนทั้งคู่“กว่าจะมีวันนี้เหนื่อยกันมากเลยสินะ” สืบสานกอบกุมมือบางนั้นแน่นพลางบีบกระชับเป็นระยะ“แต่แม่ก็ดีใจที่ลูกทั้งสองจับมือกันมาถึงวันนี้ แม่ดีใจมากจริง ๆ และจะดีใจมากกว่านี้ถ้าลูกทั้งสองจับมือกันไปตลอด” พรรณพิลัยสะอื้นฮักก่อนจะเอ่ยต่อ“เมื่อก่อนแม่เคยคิดว่าสิ่งที่ทำลงไปดีที่สุดและเหมาะสมที่สุดสำหรับลูก แต่ไม่กลับไม่เคยถ
งานแต่งจัดขึ้นที่โรงแรมระดับห้าดาวใจกลางเมืองกรุงเทพฯ ปิดโรงแรมโดยเฉพาะเพื่อให้เครือญาติทางฝั่งของทศวรรษได้เข้าพัก และอำนวยความสะดวกให้กับเหล่ามิตรสหายของทั้งสองคนที่บ้างเดินทางมาจากต่างจังหวัดเพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงฉลองสมรสครั้งนี้ จะว่าเลี้ยงฉลองก็ไม่ใช่เรียกว่าแต่งงานใหม่อีกครั้งกับคนเดิมจะเหมาะกว่าธีมในงานเป็นสีเอิร์ธโทน เป็นกลุ่มสีธรรมชาติ หรือสีที่เลียนแบบธรรมชาติ เช่นน้ำตาล เทา เบจ เป็นงานแต่งแบบอบอุ่น ไม่ฉูดฉาด ชุดเพื่อนเจ้าสาวต่างก็สวมกระโปรงตีกะบังลมหน้าเพื่องานนี้โดยเฉพาะ โดยเฉพาะสามสาวคนสนิทของทศวรรษที่อยู่ด้วยกันแทบจะทุกช่วงเวลาของช่วงชีวิต ทศวรรษกล้าพูดได้เต็มปากเลยว่า หากขาดคนใดคนหนึ่งในที่แห่งนี้ไป ทศวรรษคนนี้ก็ยังเป็นเพียงทศวรรษเด็กต่างจังหวัดปอน ๆ คนหนึ่งที่เข้ากรุงฯ เพื่อมาหาจุดมุ่งหมายในชีวิต อาจเป็นเพียงอีทศตุ๊ดเด็กคนหนึ่งไม่ใช่ทศวรรษนักธุรกิจหน้าใหม่ไฟแรงที่ถูกจัดอันดับนักธุรกิจหน้าใหม่ไฟแรงในปี 2025 พวกเขาทั้งสี่คนต่างจับจูงมือกันมาไกลกว่าที่คิด กว่าจะมาถึงจุดจุดนี้ได้เรียกว่ารากเลือดกันเลยทีเดียว ทั้งเรื่องธุรกิจ ความรัก ครอบครัว หลายครั้งที่ชีวิตเป๋ไปเป๋มาเหมื
“ใครว่าพี่หยอก พี่เอาจริง”“ว้า…” ทศวรรษทำทีทัดผมที่หลังหู แหวนเพชรที่นิ้วนางด้านซ้ายพอต้องแสงไฟก็ส่องประกายวูบวาบ เม็ดโตเท่าเม็ดถั่วแระญี่ปุ่นไม่เห็นก็ตาบอดเต็มที!“ผมไม่ใช่คนตัวเปล่าเล่าเปลือย คงทำให้พี่โตสมหวังไม่ได้” เตวินทร์ยกบรั่นดีขึ้นมาจิบด้วยมุมปากที่ยกยิ้มพลางโครงศีรษะน้อย ๆ“มาหาพี่ คงไม่ได้ตั้งใจจะมาแจกการ์ดให้พี่เจ็บช้ำน้ำใจซ้ำ ๆ หรอกใช่มะ”“แหมพี่โต ผมมาขอบคุณและอยากจะขอโทษพี่เรื่องนั้นต่างหาก เห็นว่าพี่เองก็เสียหายเยอะเหมือนกัน” เตวินทร์กางขาเปลี่ยนอิริยาบถก่อนจะโน้มตัวเข้ามาหาทศวรรษที่นั่งตรงข้าม“ถ้าทศพอใจ เงินแค่นี้จะนับเป็นอะไรได้” น้ำเสียงแหบพร่าแฝงไปด้วยความเย้าหยอก คารมเสี่ยโตเขาระดับพระกาฬจริง ๆ ทศวรรษปั้นหน้ายิ้ม อีกทั้งเขายังมีประสบการณ์โชกโชนที่ทางบ้านคุณาปกรลากเขาออกงานแทบจะวันเว้นวัน พบปะผู้คนมากมาย และท่านเจ้าสัวก็สั่งสอนการวางตัว การเข้าสังคม และการใส่หน้ากากเพื่อธุรกิจ ‘น้ำขุ่นไว้ใน น้ำใสไว้นอก’ อยู่เสมอ“พี่โตไม่เสียดาย แต่ทศเสียดายนี่ครับ อีกอย่างก็เพราะช่วยสืบเขาด้วย ที่เขาลือกันว่าพี่โตกับพี่สืบไม่ถูกกัน น่าจะข่าวลือใช่ไหมครับ”“เปล่า! เรื่องจริง” เต
เมื่อคำอธิษฐานจิตกรวดน้ำลงดินจบลง กอปรกับกรวดน้ำทองเหลืองที่บรรจุน้ำเปล่าสะอาดเอาไว้หยดลงดินจนถึงหยดสุดท้าย พลันมีสายลมเอื่อย ๆ พัดพาใบไม้แห้งที่อยู่บริเวณนั้นปลิวล่องลอยไปตามลมผ่านร่างทั้งสองไป หลวงพ่อที่ยืนอยู่หน้ากุฏิก็ยืนมองทั้งสองเช่นกัน แต่ภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้ร่องรอยความโศกเศร้ายิ่งปรากฏชัดในนัยน์ตา เบื้องหน้าแรกเริ่มก่อตัวเป็นเงาสีขาวค่อย ๆ แจ่มชัด ชายหนุ่มสองคนที่สวมชุดราชปะแตนเต็มยศนั่งยอง ๆ ใช้มือรองรับหยาดน้ำเหล่านั้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้มพร้อมทั้งหันหน้ามายิ้มให้กันด้วยสายตาที่หวานเชื่อม ดูก็รู้ว่าไม่ใช่สายสัมพันธ์ฉันเพื่อน ครอบครัว แต่เป็นฉันท์คนรักเพศเดียวกัน ก่อนทั้งสองจะยืนขึ้นประนมมือไหว้มาทางหลวงพ่อที่ยืนอยู่ด้านหลัง ส่วนด้านหลังของสืบสานก็มีคนแก่อีกคนที่สวมชุดเฉกเช่นเดียวกันกับคนทั้งสอง เพียงแต่โจงกระเบนสีเขียวเข้มแตกต่างจากคนหนุ่มทั้งสองที่สวมสีน้ำเงิน แถมในมือยังมือไม้เท้าคอยพยุงตัวถืออยู่ด้านหน้าตัวเองในท่วงท่าที่ก้มมองเด็กทั้งสองด้วยสีหน้าราบเรียบ แต่แววตากลับเจือร่องรอยความอาลัย และความปีติยินดีเอาไว้ ความทุกข์ ความโศก ความเศร้า การรอคอย การยึดติด จบลงเพียงไม
ก่อนหน้าหลายเดือนจะถึงกำหนดการณ์การฉลองงานสมรสที่ยิ่งใหญ่ เกรียงไกรสมกับตำแหน่งสะใภ้คนโตของคุณาปกร ได้ยินว่าแค่แขกเหรื่อในวงการธุรกิจก็ร่วมร้อย ยังไม่รวมวงศาคณาญาติที่แตกสายออกไปเกือบร้อยคน งานนี้แขกในงานหลักพัน ทศวรรษถามย้ำกับแม่สามีย้ำ ๆ“งานไม่ใหญ่แน่นะครับคุณแม่” พรรณพิลัยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหัวเราะน้อย ๆ กับคนใช้คนสนิทอย่างศรีนวล“คุณทศอย่ากังวลไปเลยค่ะ งานเล็ก ๆ คนกันเองทั้งนั้น” ศรีนวลหัวเราะร่วนพลางตอบคำถามนั้น ดูจากสีหน้าของคนทั้งสองแล้ว คงไม่เล็กเท่าไหร่ ขนาดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดคุณหญิงพรรณพิลัย คุณหญิง คุณนายต่าง ๆ ตีผมกะบังลมเดินกันให้ควั่ก ไหนจะญาติทั้งสองฝั่งอย่างท่านเจ้าสัว และคุณหญิงพรรณพิลัยเอง แค่บ้านทศวรรษ แม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์นับแขกที่จะไปร่วมงานได้สองรถบัสคันใหญ่ จะบ้า! ยังไงก็เห็นชอบจากผู้ใหญ่ทั้งสองฝั่งเขาและสืบสานจะทำอะไรได้ เลือกดูเฉดสีเสื้อผ้าในงานวันแต่งจนหัวหมุนไปหมด พวกสามสาวก็ดีใจมาก อีกทั้งไม่ได้จ้างดีไซเนอร์ค่าตัวแพง ๆ จากที่ไหนไกล เป็นปลายฟ้าที่บรรจงบินไปถึงฝรั่งเศสเพื่อเลือกผ้าโดยเฉพาะ รวมไปถึงพวกมุกและคริสตัลที่ปักมือ แม้จะสวมชุดสูทแต่ทว่าเนื้อผ้าด้านในเป็




![หวนคืนลิขิตรัก [Mpreg]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


