บทส่งท้าย 2

เมื่อคำอธิษฐานจิตกรวดน้ำลงดินจบลง กอปรกับกรวดน้ำทองเหลืองที่บรรจุน้ำเปล่าสะอาดเอาไว้หยดลงดินจนถึงหยดสุดท้าย พลันมีสายลมเอื่อย ๆ พัดพาใบไม้แห้งที่อยู่บริเวณนั้นปลิวล่องลอยไปตามลมผ่านร่างทั้งสองไป หลวงพ่อที่ยืนอยู่หน้ากุฏิก็ยืนมองทั้งสองเช่นกัน แต่ภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้ร่องรอยความโศกเศร้ายิ่งปรากฏชัดในนัยน์ตา เบื้องหน้าแรกเริ่มก่อตัวเป็นเงาสีขาวค่อย ๆ แจ่มชัด ชายหนุ่มสองคนที่สวมชุดราชปะแตนเต็มยศนั่งยอง ๆ ใช้มือรองรับหยาดน้ำเหล่านั้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้มพร้อมทั้งหันหน้ามายิ้มให้กันด้วยสายตาที่หวานเชื่อม ดูก็รู้ว่าไม่ใช่สายสัมพันธ์ฉันเพื่อน ครอบครัว แต่เป็นฉันท์คนรักเพศเดียวกัน ก่อนทั้งสองจะยืนขึ้นประนมมือไหว้มาทางหลวงพ่อที่ยืนอยู่ด้านหลัง ส่วนด้านหลังของสืบสานก็มีคนแก่อีกคนที่สวมชุดเฉกเช่นเดียวกันกับคนทั้งสอง เพียงแต่โจงกระเบนสีเขียวเข้มแตกต่างจากคนหนุ่มทั้งสองที่สวมสีน้ำเงิน แถมในมือยังมือไม้เท้าคอยพยุงตัวถืออยู่ด้านหน้าตัวเองในท่วงท่าที่ก้มมองเด็กทั้งสองด้วยสีหน้าราบเรียบ แต่แววตากลับเจือร่องรอยความอาลัย และความปีติยินดีเอาไว้ ความทุกข์ ความโศก ความเศร้า การรอคอย การยึดติด จบลงเพียงไม่กี่ประโยคในวันนี้

พวกเขาเหล่านั้นต่างก็มีกรรมที่พันผูกกันมาในอดีตชาติ ส่งผลถึงชาติปัจจุบัน หากต้นตาลไม่พาทศวรรษที่กำลังผิดหวังและโศกเศร้าจากการเสียคนรักไปโดยไม่ทันตั้งตัวมาหาหลวงพ่อที่วัดนี้ เรื่องราวเหล่านั้นจะดำเนินต่อไปในอีกทิศทางแตกต่างจากปัจจุบันนี้อย่างแน่นอน ซ้ำรอยกับอดีต กงกรรมกงเกวียนไม่จบไม่สิ้น เพียงแต่ว่าเปลี่ยนจากอีกคนเป็นอีกคนก็เท่านั้น

กรรมรักหนักหนาสาหัสยิ่ง ไม่มีรัก ย่อมไม่มีทุกข์ และการอยู่อย่างมองเห็นความเป็นไปของผู้อื่นก็คือกรรมของหลวงพ่อเช่นเดียวกัน กรรมมีทั้งกรรมดี และกรรมชั่ว ทุกคนต่างได้รับผลการกระทำนั้น ไม่เว้นแม้แต่ผู้ทรงศีลด้วยเช่นกัน

งานบวชของทศวรรษจัดอย่างยิ่งใหญ่เป็นงานระดับจังหวัดเลยก็ว่า งานนี้แม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์ทุ่มทุนอย่างหนักอีกทั้งยังตื้นตันใจสุด ๆ ไม่คิดว่าลูกชายที่ตุ้งติ้งเป็นตุ๊ดเป็นแต๋วจะบวชให้หนึ่งพรรษาเป็นช่วงเข้าพรรษา ก่อนหน้านั้นยังพูดเล่นว่ายังไงทศวรรษต้องบวชหน้าไฟให้แม่อยู่แล้ว ทำเอาแม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์ทำตาค้อนกระลับกระเลือกใส่ลูกชาย ส่วนสืบสานนั้นเพราะภารกิจหน้าที่การงานรัดตัวมากสุดเพียงแค่ 14 วัน แต่ 14 วันนั้นก็เพียงพอที่จะทำให้บุพการีเกาะชายผ้าเหลืองขึ้นสวรรค์ตามเชื่อของคนเฒ่าคนแก่ที่มีมาอย่างช้านาน

พิธีบวชนาคมีขั้นตอนหลัก ๆ ไม่กี่อย่าง แต่ความตั้งใจจริงของทศวรรษและสืบสานคืออยากจะขอขมาพ่อแม่ที่ทำอะไรโดยพลการในสมัยที่ยังเป็นวัยหัวเลี้ยวหัวต่อ โดยเฉพาะสืบสานที่หนีออกจากบ้านมาร่วมสิบปี วันโกนผมนาคทางทศวรรษให้เกียรติแก่หลวงพ่อที่นิมนต์มาก่อนตามด้วยพ่อแม่ ญาติผู้ใหญ่ตามลำดับ เพื่อนสนิท มิตรสหายต่างมาร่วมในงานนี้อย่างอุ่นหนาฝาคั่ง โดยเฉพาะพิธีแห่นาคที่แห่รอบโบสถ์สามรอบพร้อมโปรยทาน แม้แต่ทอฝันยังรำวงหน้ากลองยาวอย่างสนุกสนาน ทั้งพรรณพิลัย ท่านเจ้าสัวสืบศักดิ์ แม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์ พ่อเลี้ยงสมบูรณ์ต่างยิ้มแย้มให้แก่กัน แถมยังแอบซับน้ำตาไปตลอดทาง ท่านเจ้าสัวได้แต่ทอดถอนใจเอาแต่อคติมาตั้งนาน กลัดกลุ้มในใจจนกลัดหนอง หากเปิดใจตั้งแต่วันนั้นชีวิตของเขาคงจะมีความสุขมากกว่านี้ พอถึงต้องโปรยเหรียญผู้คนมากมายต่างก็กรูเข้ามาแย่งเหรียญที่พับอย่างประณีตเป็นรูปทรงต่าง ๆ พรรณพิลัยและแม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์นั่งหลังขดหลังแข็งทำร่วมสัปดาห์ พอเห็นภาพตรงหน้าความสุขก็เอ่อล้นขึ้นมาใจอย่างท่วมท้น ตัดเรื่องเพศสภาพออกไปทั้งสืบสานและทศวรรษตรงหน้าก็ไม่มีเรื่องเสื่อมเสียอะไรให้ตำหนิ กลับกันเด็กสองคนนั้นต่างก็มุมานะสร้างตัว ต่อยอดจากสิ่งที่มีจนกลายเป็นนักธุรกิจกันหมด แม้จะไม่ได้เป็นดั่งที่เธอหวังตั้งแต่แรก แต่ทว่าตอนนี้เธอไม่ได้วาดฝันอะไรให้ลูก ๆ แต่ละคนอื่น ได้แต่ยืนอยู่เบื้องหลังและคอยผลักดันความฝันของลูกแต่ละคนไปจนสุดทาง

นี่สิคือความสุขที่แท้จริง….พรรณพิลัยซับหัวตาพลันแม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์เข้ามากอดปลอบประโลม

“ขอบคุณนะคะคุณน้อง ขอบคุณที่ให้โอกาสเด็กทั้งสอง” แม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์เอ่ยเสียงสั่นเครือ พรรณพิลัยกอดตอบ

“ขอบคุณ คุณพี่เช่นกันค่ะที่ไม่เคยกีดกันความรักของเด็กทั้งสอง” สองแม่คุยกันปลอบประโลมกันไปตลอดทาง ความรักเป็นเรื่องของคนสองคนก็จริง แต่ถ้าหากสองครอบครัวเห็นพ้องไปในทิศทางเดียวกัน สนับสนุนความรักของพวกเขาทั้งสองคนไปตลอดทาง ชีวิตคู่ย่อมแน่นแฟ้นทั้งภายนอกและภายใน แต่ทางทั้งสองบ้านต่างก็ไม่เห็นด้วย ความรักของพวกเขาจะยิ่งใหญ่และมั่นคงมากแค่ไหนแต่หากถูกบั่นทอนมาเรื่อย ๆ สักวันก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับอุปสรรคขวากหนามเหล่านั้นอยู่ดี

หากยอมแพ้ในวันนั้นคงไม่เห็นปลายทางแห่งความสุขในวันนี้

ทศวรรษเองก็เช่นกัน เขารักสืบสานเหนือสิ่งอื่นใดเขาไม่อยากให้สืบสานต้องเลือก พ่อแม่ให้ชีวิต คนรักเลือกเองก็จริง ถ้าเป็นไปได้เขาก็อยากจะให้สืบสานจับมือกับทุกฝ่ายแล้วก้าวไปพร้อม ๆ กัน โดยไม่ต้องทิ้งใครไว้เบื้องหลัง แล้ววันนี้ก็เป็นจริง

ทศวรรษห่มผ้าเหลืองนั่งอยู่ในโบสถ์หน้าตาเปี่ยมสุข เข้าสู่รสพระธรรมด้วยหัวใจที่ปล่อยวางและเปี่ยมไปด้วยความสุขอย่างแท้จริง

ก่อนงานฉลองสมรสครั้งที่ 2 จะเกิดขึ้นที่กรุงเทพฯ ทศวรรษก็หาเวลามาหาแขกกิตติมศักดิ์คนสำคัญ และเป็นหนึ่งในคนที่ทศวรรษรู้สึกติดค้าง หลังจากสึกออกมาก็ได้วิกผมสีสดใสจากต้นตาลเป็นของสมนาคุณหลายแบบ เพื่อน ๆ ต่างพากันแวะเวียนมาหาใส่บาตรกันอยู่หลายวันจนทศวรรษบวชครบพรรษาที่ตั้งใจเอาไว้

สถานที่นัดเจอกันวันนี้เป็นรูฟท็อปบาร์แห่งหนึ่งในย่านการค้าชื่อดัง เมื่อลิฟต์เลื่อนมาถึงชั้นบนสุดก็มีบริกรเดินนำมาจนถึงโต๊ะริมสุด ที่มีไม้พุ่มตกแต่งตามจุดต่าง ๆ อีกทั้งเมื่อดูจากข้างนอกแทบมองไม่เห็นสมาชิกที่นั่งอยู่ในนั้น ดูเป็นส่วนตัว เหมาะแก่คู่รักที่ต้องการสวีตหวานท่ามกลางทิวทัศน์ที่สวยงามแถมยังสูงเสียดฟ้าเหมือนล่องลอยท่ามกลางหมู่ดาว ทศวรรษเอ่ยขอบคุณบริกรก่อนจะเอ่ยทักทายอีกฝ่ายที่นั่งไขว่ห้าง สองมือพาดไปกับเบาะอย่างเกียจคร้าน เสื้อเชิ้ตผ่าหน้าจนเห็นกล้ามหน้าอกแน่นนั่น สร้อยคอทองคำขาวพร้อมจี้เพชรเม็ดเล็ก ๆ ที่ห้อยอยู่ที่คอ มาดเสี่ย ออร่าคนมีเงิน มีสี มีอำนาจมันแผ่กระจายออกมาโดยไม่ต้องคุยโวโอ้อวดตัวเอง

เสี่ยโต โตไปทุกส่วนสมกับฉายา!

“สวัสดีครับพี่โต รอนานหรือเปล่าครับ” เตวินทร์กวาดสายตามองคนตรงหน้าที่มีสีหน้าแช่มชื่น สวมใส่สีทรูสีดำแต่ไม่ได้โชว์เนื้อหนังมังสาแต่อย่างใด แต่กลับดึงดูดสายตาชวนให้คิดลึกไปไกล เตวินทร์เองก็ลอบชมทศวรรษในใจเช่นกัน แม้ว่าจะอายุมากขึ้นแต่ใบหน้านี้ก็ยังเป็นแบบที่เขาชมชอบอยู่ดี ดูหยิ่ง และบางครั้งก็ดูดื้อรั้นง่องแง่งอยู่ในที

“รอมาสิบกว่าปีให้นานกว่านี้ก็รอได้”

“หยอกกันแบบนี้ผมก็ไปไม่เป็นสิครับ” ทั้งสองหัวเราะเบา ๆ บรรยากาศผ่อนคลาย อีกอย่างเตวินทร์แม้จะชอบพูดแทะโลมแต่การกระทำกลับตรงกันข้าม เห็นปากหวานแบบนี้แต่ไว้ตัวพอสมควร มีแต่คนอยากลองขับปืนใหญ่แท่งนั้นกันทั้งบาง เพียงแต่เสี่ยโตไม่ใช่พวกปากว่ามือถึง และไม่เลี้ยงเด็กง่าย ๆ ถ้าไม่ถูกใจจริง ๆ