“แล้วทศผิดอะไร พี่บอกทศมาทศผิดอะไร!” ทศวรรษร้องไห้โฮกำปั้นทั้งสองทุบอกอีกฝ่ายดังปัก ๆ ก่อนจะถูกรวบมือทั้งสองข้างไว้“คุณผิดที่ไม่ยอมปล่อยวางเอง”“ปล่อยวางงั้นเหรอ? เราเคยรักมากขนาดนั้น”“อดีตก็คืออดีต” สองตาของทศวรรษเบิกกว้าง สองมือที่ฉุดยื้อชะงักก่อนจะพึมพำเหมือนคนไม่ได้สติ“อดีต อดีตงั้นเหรอ ทั้ง ๆ ที่ไม่กี่เดือนก่อนคุณยังพร่ำบอกรักผมอยู่แท้ ๆ” สืบสานถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เขาจำไม่ได้สักอย่าง แต่ทศวรรษกลับโวยวายไม่เลิก สองตาแดงก่ำที่จ้องมองมาด้วยความตัดพ้อยิ่งทำให้สืบสานทำตัวไม่ถูก จึงจำใจต้องเบนสายตาไปทางอื่น แต่สองมือก็ยังรวบข้อมืออีกฝ่ายไว้แน่น เห็นตัวเล็กแบบนี้แต่พอโดนหลายหมัดก็จุกเหมือนกัน“คุณจะลืมก็ลืมไป แต่ผมไม่ลืม และผมจะไม่ยอมเสียคุณไป คนอย่างทศวรรษเสียทองเท่าหัว แต่ไม่ยอมเสียผัวให้ใคร จำไว้!!” ทศวรรษตะโกนลั่นใส่หน้าเขาจนเจ้าตัวหน้าดำหน้าแดงไปหมด สืบสานทำได้เพียงเลิกคิ้วอย่างไม่ใส่ใจ“คนที่จะเสียใจก็คือคุณเอง…หยุดบ้าได้สักที”“นอนกับผมสิ แล้วผมจะยอมหย่าให้ คุณทำได้ไหมล่ะ ถ้าทำให้ผมพอใจเร็วเท่าไหร่ คุณก็จะได้เป็นอิสระมากขึ้นเท่านั้น” สืบสานหลุบตามองอีกฝ่ายอย่างเหยียดหยาม
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-23
เข้าสู่ระบบ
