บทที่ 28 เป็นที่ประจักษ์

แต่ภายในห้องนอนของสืบสานกลับไม่ได้ร้ายแรงอย่างที่ศรีนวลบอกเล่า ร่างเปลือยเปล่าเกี่ยวกระหวัดแนบชิดกัน เสียงเนื้อกระทบเนื้อ เสียงหอบหายที่ดังไปทั่วทั้งห้อง ไหนจะเสียงครางโหยหวนของคนทั้งคู่ที่ไม่คิดเก็บงำเอาไว้แม้แต่น้อย ห่างหายกันไปแค่สามวัน แต่ร่างกายกลับกู่ร้องเรียกหาการเติมเต็มเหมือนจากกันไปนานนับแรมปี

และสิ่งที่ทำให้พวกเขาทั้งคู่คบหากันมายาวนานอย่างมั่นคง ไม่มีมือที่สามเลยนั่นก็คือรสนิยมบนเตียงที่เข้ากันเป็นอย่างดี รสนิยมที่สืบสานชมชอบทศวรรษทำมันได้ทั้งหมด ส่วนสืบสานเองก็ตอบสนองทศวรรษได้อย่างถึงพริกถึงขิง รสรักที่ปรุงร่วมกันมาอย่างยาวนานแต่ไม่เคยเบื่อหน่ายเลยสักครั้ง

ทศวรรษตัวเล็กพริกขี้หนูก็จริงแต่สู้มือสุด ๆ ถูกสืบสานอุ้มกระเตงไปทั่วห้องก่อนจะจบลงที่เตียงเล็กข้างหน้าต่างบานใหญ่ หน้าอกเปลือยเปล่าแนบกับกระจก ลมหายใจร้อนของคนทั้งคู่ทำให้กระจกขึ้นฝ้า มองไม่เห็นท้องฟ้ายามราตรีด้านนอก เหมือนมีม่านหมอกบังตา แรงส่งจากข้างหลังทั้งเร็วและแรงเหมือนต้องการบดขยี้คนใต้ร่างให้แหลกละเอียดเป็นผุยผง ผิวขาว ๆ ที่จับเพียงเล็กน้อยก็ขึ้นสีแดงระเรื่อยิ่งเห็นยิ่งอยากจะลงมือหนัก ๆ ให้แดงปื้นไปทั้งตัว

“อ๊า อื้อ สืบ เบาหน่อย” แรงผ่อนทางด้านหลังถึงเบาลง ทศวรรษเอี้ยวตัวไปด้านหลังเล็กน้อยเรียกร้องขอจูบจากคนรักอย่างออดอ้อน

“จูบทศหน่อย” สืบสานก็ทำตามคำขอนั้นแต่โดยดี ก่อนจะโอบกอดร่างที่ตัวสั่น ๆ น้อย ๆ ใต้ร่างของเขาอย่างทะนุถนอม

“เจ็บหรือเปล่า”

“ไม่เลย” สืบสานจูบที่ข้างขมับชื้นเหงื่อเบา ๆ ก่อนจะพลิกร่างที่คว่ำให้หงายพร้อมกับสอดเข้าไปช้า ๆ แต่ลึกสุดทาง แช่ค้างเอาไว้อยู่อย่างนั้น

“…เรื่องนั้น” นิ้วเรียวยาวของทศวรรษวางจรดริมฝีปากของสืบสานก่อนจะเอ่ย

“ทศรู้ แต่คืนนี้ขอให้มีเพียงแค่เราได้ไหมครับ” มุมปากสืบสานยกยิ้มก่อนจะขมเม้มดูดดุนริมฝีปากบางของอีกฝ่ายจนห้อเลือด เอวสอบเริ่มขยับเบา ๆ บดขยี้ซ้ำ ๆ ตรงจุดนี้ควงหมุนวงพลางหยอกเย้าดูดดุนหน้าอกขาวโดยเฉพาะตำแหน่งหัวนมที่แดงระเรื่อ มีแต่รอยเขี้ยวขบกัด สืบสานดูดดุน แลบเลียตุ่มไตนั้นอย่างแช่มช้า บีบคลึงจนทศวรรษร้องครางเพราะความเสียว ไม่ว่าจะตรงหัวนม ช่องทางหลังต่างก็ถูกทารุณอย่างหนัก จนร่างกายแอ่นโค้งส่วนหัวป้านกระตุกหงึกหงักตามมาด้วยน้ำสีขาวขุ่น สืบสานหยอกเย้าคนรักที่ครางแทบไม่เป็นภาษา ช่องทางด้านหลังตอดอย่างแรงเหมือนจะบีบคั้นท่อนลำที่กำลังเสือกไสเข้าออกให้เสร็จสมไปตามกัน

“ตอดแรงอย่างนี้เดี๋ยวก็ขาดหรอก” น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบข้างใบหู ทำเอาไรขนอ่อนทศวรรษลุกชันไปทั้งร่าง

“ขาดสิดี”

“ขาดแล้วจะเอาที่ไหนใช้ล่ะ หืม” สองขาที่แบะกว้างถูกวางพาดบ่าทั้งสองข้างพร้อมกับจังหวะเนิบช้าที่แปรเปลี่ยนเป็นเร็วขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งขึ้นสูง เสียงคลอประสานของร่างกายและความสุขสมดังระงมไปทั่วทั้งห้องจนฟ้าสาง

ทศวรรษเดินลงบันไดมาด้วยร่างกายที่อ่อนเพลีย ช่องทางด้านหลังแสบขัด ค่อย ๆ เกาะราวบันไดลงมาเหมือนโจรที่กำลังย่องเบา ภายใต้เสื้อฮู้ดที่สวมทับร่างกายส่วนบนโผล่มาเพียงใบหน้าที่อิดโรยแถมยังขาวซีดเหมือนกับกระดาษ มืออีกข้างถือกระเป๋าเดินทางใบเล็กยกลงมาทีละขั้น เขากะว่าจะไปโดยไม่ให้ใครเห็น แต่กลับเห็นท่านเจ้าสัวเปิดประตูจากห้องนั่งเล่นเบา ๆ ก่อนจะเรียกให้เขาเข้าไปหา

“เข้ามาก่อนสิ” ทศวรรษที่ยืนนิ่งอยู่ตรงบันไดจับหูกระเป๋าเดินทางไว้แน่นก่อนจะรีบจ้ำเท้าเข้าไปในห้องนั่งเล่นนั้นที่เขาคิดว่าไม่ต่างจากห้องเชือด เบาะรองหลากสีถูกวางไว้ทั้งสามตำแหน่งตรงข้ามกับท่านเจ้าสัวที่นั่งชงชาอย่างใจเย็น ทศวรรษเลือกนั่งตรงกลางตรงข้ามท่านเจ้าสัว สองมือกอบกุมกันไว้ใต้โต๊ะรอจนท่านเจ้าสัวเป็นฝ่ายเปิดปาก

“ดื่มสักหน่อยสิ” กลิ่นชาหอมฟุ้งไปทั่วห้อง ทศวรรษยกขึ้นเป่าก่อนจะจิบเล็กน้อยตามมารยาท ตอนนี้ท้องไส้ของเขามวนไปหมด อีกทั้งริมฝีปากก็แตกจนเลือดซิบจนเผลอซูดปากเบา ๆ เพราะความเจ็บไม่ได้ ท่านเจ้าสัวเงยหน้าจากชาตรงหน้าสำรวจเด็กหนุ่มตรงข้ามที่เอาแต่นั่งก้มหน้า แต่ทว่าฮู้ดและหมวกที่สวมใส่ไม่สามารถปิดบังความอิดโรยบนใบหน้านั้นได้ ไหนจะใต้ตาที่บวมตุ่ยเหมือนผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก ระหว่างในห้องนอนของสืบสานเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเขาทั้งสองคน คนแก่ที่อาบน้ำร้อนมาก่อนอย่างท่านเจ้าสัวเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง สุดท้ายก็เป็นฝ่ายเอ่ยถามเพื่อทำลายความเงียบ

“จะไปไหนแต่เช้า”

“ผะ ผมว่าจะกลับบ้านครับ”

“คอนโดหรือจันทบุรี”

“จันทบุรีครับ” ทศวรรษตอบคำถามด้วยเสียงที่แหบแห้ง สายตาเอาแต่จับจ้องถ้วยชาที่อยู่ตรงหน้า

“สืบรู้หรือเปล่า”

“ครับ” ทศวรรษเม้มปากแน่นก่อนจะเอี้ยวตัวไปเปิดกระเป๋าเดินทางใบเล็ก หยิบเอกสารซองสีน้ำตาลออกมาสองซอง ซองแรกถูกเลื่อนไปไว้ตรงหน้าท่านเจ้าสัว

“นี่อะไร?”

“เป็นเอกสารซื้อขายหุ้นนอกตลาด รวมไปถึงสัญญาว่าจ้าง…” ท่านเจ้าสัวหยิบเอกสารในซองออกมาอ่านช้า ๆ ทีละแผ่น ท่าทีที่ได้อ่านแตกต่างกันออกไปตามใจความสำคัญ ก่อนจะถามเสียงเย็น

“เธอได้มันมายังไง” พร้อมกับวางเอกสารหลายแผ่นบนโต๊ะชาดังปัง ควานหาโทรศัพท์ต่อสายหาใครบางคนสั่งเพียงสองสามประโยคก่อนจะหันมาซักไซ้กับทศวรรษต่อ

“ผม”

“ที่ลูกชายเตโชโพสต์ตามหาหัวขโมยในเน็ตว่อน ใช่เธอหรือเปล่า?”

“ครับ” ทศวรรษตอบรับอย่างไม่ปิดบัง ท่านเจ้าสัวถอนหายใจออกมาอย่างอ่อนล้า เอ่ยเตือนเด็กหนุ่มตรงหน้าที่ใจกล้าไม่น้อยที่กล้ากระตุกหนวดเสือ

“เธอรู้ตัวหรือเปล่าว่าทำอะไรลงไป เตโชเป็นคนยังไงเธอไม่รู้?”