บทส่งท้าย 4

งานแต่งจัดขึ้นที่โรงแรมระดับห้าดาวใจกลางเมืองกรุงเทพฯ ปิดโรงแรมโดยเฉพาะเพื่อให้เครือญาติทางฝั่งของทศวรรษได้เข้าพัก และอำนวยความสะดวกให้กับเหล่ามิตรสหายของทั้งสองคนที่บ้างเดินทางมาจากต่างจังหวัดเพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงฉลองสมรสครั้งนี้ จะว่าเลี้ยงฉลองก็ไม่ใช่เรียกว่าแต่งงานใหม่อีกครั้งกับคนเดิมจะเหมาะกว่า

ธีมในงานเป็นสีเอิร์ธโทน เป็นกลุ่มสีธรรมชาติ หรือสีที่เลียนแบบธรรมชาติ เช่นน้ำตาล เทา เบจ เป็นงานแต่งแบบอบอุ่น ไม่ฉูดฉาด ชุดเพื่อนเจ้าสาวต่างก็สวมกระโปรงตีกะบังลมหน้าเพื่องานนี้โดยเฉพาะ โดยเฉพาะสามสาวคนสนิทของทศวรรษที่อยู่ด้วยกันแทบจะทุกช่วงเวลาของช่วงชีวิต ทศวรรษกล้าพูดได้เต็มปากเลยว่า หากขาดคนใดคนหนึ่งในที่แห่งนี้ไป ทศวรรษคนนี้ก็ยังเป็นเพียงทศวรรษเด็กต่างจังหวัดปอน ๆ คนหนึ่งที่เข้ากรุงฯ เพื่อมาหาจุดมุ่งหมายในชีวิต อาจเป็นเพียงอีทศตุ๊ดเด็กคนหนึ่งไม่ใช่ทศวรรษนักธุรกิจหน้าใหม่ไฟแรงที่ถูกจัดอันดับนักธุรกิจหน้าใหม่ไฟแรงในปี 2025 พวกเขาทั้งสี่คนต่างจับจูงมือกันมาไกลกว่าที่คิด กว่าจะมาถึงจุดจุดนี้ได้เรียกว่ารากเลือดกันเลยทีเดียว ทั้งเรื่องธุรกิจ ความรัก ครอบครัว หลายครั้งที่ชีวิตเป๋ไปเป๋มาเหมือนเรือน้อยที่แล่นอยู่กลางมหาสมุทรกว้างใหญ่ ไม่เห็นฝั่ง แต่พอมีเพื่อนร่วมทางกำหนดจุดมุ่งหมายไปในทางเดียวกัน เรือน้อยลำนั้นกลับแล่นเร็วขึ้นจนเริ่มมองเห็นปลายทางฝั่งฝันในที่สุด ต้นตาล ปลายฟ้า มะเดี่ยวก็คิดเฉกเช่นเดียวกัน คำว่ามิตรภาพของพวกใหญ่ยิ่งใหญ่เกินกว่าใครจะเข้าใจจริง ๆ หากไม่ได้ยืนอยู่จุด ๆ นั้น

สินสอดรายเรียงวางจนละลานตา ในที่สุดทศวรรษก็รู้แล้วว่านายแม่ถามน้ำหนักของเขาไปทำไม ก็รูปปั้นแมวน้อยลูกสาวอย่างนอร่าที่ทำจากทองคำแท้น้ำหนัก 88 กิโลกรัมที่ต้องใช้ชายฉกรรจ์หลายคนหามมาไว้ที่เวทีแห่งนี้ แถมยังมีบอดีการ์ดหลายคนที่อารักขาสินสอดที่มูลค่ามากถึง 9 หลัก แค่เพนท์เฮ้าส์ใจกลางเมือง 3 ชั้นราคา 600 กว่าล้านบาทเข้าไปแล้ว สินสอดครั้งนี้เหมือนสองบ้านเกทับกันมากกว่า

“หูยวันนี้คุณแม่ใส่คำแก้วครบชุดเลยนะคะ” คำแก้วที่ว่าก็คือชุดสร้อยงูจากบุลการี แม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์ยิ้มหน้าบาน

“สวยใช่ไหมล้า” แถมสองสาวอย่างมะเดี่ยวและปลายฟ้าต่างก็ควบตำแหน่งเพื่อนเจ้าสาวและช่างเสริมสวยประจำโรงแรม ต่างกอบโกยทิปได้เป็นกอบเป็นกำจากงานนี้ ทั้ง ๆ ที่ตั้งใจมาแต่งฟรีให้แท้ ๆ โดยเฉพาะพรรณพิลัยที่ใส่ซองให้ทั้งสองสาวคนละหมื่นอย่างใจกว้าง งานนี้พรรณพิลัยเปิดกรุคลังแสงทรัพย์สมบัติที่มีประเคนให้ทศวรรษและสืบสานเพื่อตอบแทนความรักของคนทั้งสองที่มีให้แก่กัน เธอไม่เสียดายแม้แต่น้อยเมื่อเห็นสีหน้าที่เปี่ยมสุขของลูกชายคนโต และอดหัวเราะกับพิธีกรที่เอ่ยให้เจ้าบ่าวทั้งสองสวมแหวนให้แก่กัน ทศวรรษก้มกราบสืบสานอีกฝ่ายก็ก้มลงจูบกลางกระหม่อมพร้อมทั้งเสียงโห่แซวดังเซ็งแซ่

“เจ้าบ่าวใจเย็นครับ ใจเย็น” สืบสานเองก็ก้มลงกราบที่ตักทศวรรษอย่างนอบน้อมเช่นกัน แม้จะอยู่กินฉันผัวเมียมายาวนาน แต่ความรักของเขาที่ให้แก่คนตรงหน้าไม่น้อยลงไปเลยสักวัน และไม่เคยเบื่อหน่ายเลยสักครั้ง ต่อให้ร่างกายอีกฝ่ายจะแก่ชราไปตามกาลเวลา แต่ความรักของเขาที่มอบให้อีกฝ่ายจะยังคงเดิมไม่เปลี่ยนไป

พอถึงคราวให้ผู้ใหญ่ทั้งสองเอ่ยอวยพร แม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์และพ่อเลี้ยงสมบูรณ์แม้จะเคยพูดไปแล้วเสียยืดยาวในงานแต่งครั้งแรกที่มีเพียงญาติฝั่งทศวรรษ แต่งานแต่งครั้งนี้กลับคลาคล่ำไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา เหนือสิ่งอื่นใดไม่ใช่สินสอดทองหมั้นตรงหน้าที่ทำให้แม่อย่างเธอตื้นตันใจ เธอไม่ได้ยากจนถึงขนาดขายลูกชายกิน แต่งานวันนี้ทำให้แม่อย่างเธอปลื้มปีติยินดีอย่างล้นพ้นเพราะลูกชายของเธอได้รับการยอมรับ รับในสิ่งที่เป็น และไม่มองว่าเรื่องเบี่ยงเบนเพศเป็นเรื่องผิดปกติ ยอมรับที่ทศวรรษเป็นผู้ชายที่รักกับผู้ชายอีกคนหนึ่ง เสียงสะอื้นดังมาเป็นระยะ ทศวรรษเองก็ยืนกอดเอวแม่ตัวเองแน่น พลางซับน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน

“ขอบคุณนะครับ ขอบคุณที่เลี้ยงลูกน้อยหอยสังข์คนนี้มาเป็นอย่างดี” สืบสานเองก็เข้ามาปลอบประโลมเช่นกัน

“ไม่มีครั้งหน้าแล้วครับที่ผมจะทำให้ทศเขาร้องไห้ ถ้ามีวันนั้นผมจะถวายหัวให้คุณแม่จัดการได้ตามต้องการ” แม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์โผกอดทั้งสองคนด้วยน้ำตา

“รักกันนาน ๆ คอยดูแลกันในยามทุกข์และสุข ตาเขย…วันไหนไม่รักลูกแม่ก็เอามาคืนนะ อย่าให้มันเจ็บช้ำน้ำใจอีก”

“จะไม่มีวันนั้นครับ ผมสัญญา” สืบสานพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นทั้งสามกอดกันกลมบนเวที พ่อเลี้ยงสมบูรณ์เองก็น้ำตาคลอเบ้าสวมกอดคนทั้งสองด้วยเช่นกัน

“มีอะไรค่อย ๆ พูดค่อย ๆ จากันนะ เราเองก็เหมือนกัน” พ่อเลี้ยงสมบูรณ์ชี้หน้าคาดโทษลูกชาย “อย่าแง่งอนให้มันมาก รักและถนอมวันเวลาที่อยู่ด้วยกันให้ดี เท่านี้พ่อก็วางใจ” ก่อนจะหันไปหาสืบสาน

“กระทบกระทั่งกันก็ให้อภัยกันนะลูก ขอให้รักลูกของพ่อให้มาก เขาเป็นดั่งแก้วตาดวงใจของบ้านเรา วันไหนไม่เหมือนเดิมก็ส่งทศกลับมาหาพ่อนะลูก”

“ผมจะรักและยกย่องทศไปตลอดชีวิต จะไม่ทำให้ร้องไห้และเสียใจอีกครับคุณพ่อ” พ่อเลี้ยงสมบูรณ์กอดตอบลูกเขยที่ดูภูมิฐาน ไม่เหมือนไอ้หนุ่มเจ้าสำอางเหมือนสมัยก่อนที่เจอกันครั้งแรก ท่าทางดูเงอะงะทำอะไรไม่เป็นตามประสาคนกรุงฯ แต่ทว่าตอนนี้รูปลักษณ์และการวางตัวแตกต่างจากวันวานอย่างสิ้นเชิง นึกถึงตอนนั้นที่มาสู่ขอลูกชายเขาไม่ได้ ตาเขยที่ไม่มีสมบัติติดตัวอะไร แต่กล้ามาขอลูกชายของเขาอย่างกล้าหาญ แล้วเขาก็ตัดสินใจไม่ผิดที่ยกลูกชายให้อีกฝ่ายดูแล

คนเราเสแสร้งแกล้งทำยังไงก็ได้ แต่สายตาที่ตาเขยจ้องมองทศวรรษลูกชายเขานั้นเปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู ความรัก นัยน์ตาฉ่ำวาวนั้นเอาแต่จดจ้องอยู่บนใบหน้านั้นไม่วางตา ตั้งแต่ไหนแต่ไรไม่เคยเปลี่ยน ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามากราบกรานเขาถึงที่บ้านเมื่อสิบกว่าปีก่อนก็ยังคงวางสายตาไว้บนใบหน้านั้นเหมือนเดิม ยิ่งเวลาลูกชายของเขาพูดจ้อต่าง ๆ นานาตาเขยดวงตายิ้มโค้ง ริมฝีปากแต้มยิ้มบาง ๆ เป็นนักฟังที่ดี หากนั่งตัวติดกันฝ่ามือของตาเขยมักจะกอบกุมมืออีกข้างของลูกชายเขาเอาไว้เสมอ เป็นอย่างนี้เสมอมา…และวันนี้ก็เช่นเดียวกัน พ่อเลี้ยงสมบูรณ์ผู้เงียบขรึมแต่กลับสังเกตพฤติกรรมเล็ก ๆ น้อย ๆ ของลูกเขยอยู่ตลอดเวลา ในตอนที่ทั้งสองมีเรื่องระหองระแหงพ่ออย่างเขากลับไม่ขุ่นเคืองใจแทนลูกชายแม้แต่น้อย ไม่เหมือนภรรยา รายนั้นโกรธเป็นฟืนเป็นไฟที่เห็นท่าทีเซื่องซึมของลูกชาย แต่พ่ออย่างเขามองคนไม่ผิด สืบสานไม่มีทางทิ้งลูกชายเขาเป็นแน่ ไม่งั้นคงไม่ใจแข็งหันหลังให้กับที่บ้านมายาวนานเป็นสิบปี ทั้ง ๆ ที่อยู่กินกับทศวรรษมีแต่ลำบาก เศรษฐีบ้านนอกจะเทียบกับเศรษฐีในเมืองได้ยังไงกัน แม้ว่าตอนนี้จะร่ำรวยพอเหลือกินเหลือใช้ แต่ไม่สามารถใช้จ่ายฟุ่มเฟือยอย่างสินค้าแบรนด์เนมอะไรพวกนั้นเหมือนอย่างคนในเมือง เขาและภรรยาเติบโตมาจากบ้านนอกคอกนา จับพลัดจับผลูได้ที่ดินมาในราคาไม่แพง บ้างตกทอดมาจากปู่ย่า จากผืนป่าที่ไร้ค่ากลับกลายเป็นที่ดินทองทำเพราะความเจริญจากในเมืองที่แผ่ขยายออกมา