บทส่งท้าย 5

เงินทองส่วนใหญ่เก็บไว้ในธนาคาร แทบไม่เคยเอาออกมาใช้ และส่วนใหญ่ก็เป็นเด็กทั้งสองที่หามาเอง กว่าจะมีวันนี้ไม่ง่าย และเขาก็คิดไม่ผิด ความมุมานะของเด็กทั้งสองคนออกดอกออกผลผลิบานในที่สุด ความสำเร็จของลูกชายและลูกเขยส่วนหนึ่งมาจากแรงสนับสนุนทางบ้านทั้งสองฝั่งที่เห็นพ้องไปในทางเดียวกัน ทำให้เด็กทั้งสองออกวิ่งได้อย่างเต็มที่ไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลังเหมือนอย่างที่แล้วมา พ่อเลี้ยงสมบูรณ์น้ำตาซึม เขาตบหลังโอบกอดลูกชายทั้งสองสักพักก่อนจะถอยกลับไปยังด้านหลัง แม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์เองก็ยกผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำตาให้กับสามี

“พ่อมึงเนี่ยน้า…” ทั้งสองยิ้มให้กันก่อนจะมองบ่าวสาวตรงหน้าด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข มาถึงพรรณพิลัย เสียงสะอื้นดังมาไม่ขาดสายเธอปาดน้ำตาบนใบหน้านั้นป้อย ๆ ก่อนจะฉีกยิ้มให้คนทั้งคู่

“กว่าจะมีวันนี้เหนื่อยกันมากเลยสินะ” สืบสานกอบกุมมือบางนั้นแน่นพลางบีบกระชับเป็นระยะ

“แต่แม่ก็ดีใจที่ลูกทั้งสองจับมือกันมาถึงวันนี้ แม่ดีใจมากจริง ๆ และจะดีใจมากกว่านี้ถ้าลูกทั้งสองจับมือกันไปตลอด” พรรณพิลัยสะอื้นฮักก่อนจะเอ่ยต่อ

“เมื่อก่อนแม่เคยคิดว่าสิ่งที่ทำลงไปดีที่สุดและเหมาะสมที่สุดสำหรับลูก แต่ไม่กลับไม่เคยถามถึงความชอบและความสมัครใจของลูกเลย กว่าจะรู้ตัวก็เกือบจะสายไป…แต่หลังจากนี้แม่ขออวยพรให้ชีวิตคู่ของลูกทั้งสองราบรื่น มีปัญหาอะไรหันมาคุยกันให้มาก รักและให้เกียรติกัน ถนอมทศเขาให้มากนะลูก” สืบสานพยักหน้ารับคำ

“ส่วนทศ แม่ไม่ขออะไรมาก ขอให้ลูกรักและคอยอยู่เคียงข้างสืบไปตลอด วันไหนที่ลูกชายแม่ทำให้เสียใจ แม่จะให้ความเป็นธรรมกับลูกเอง” พอพูดจบเสียงโห่เสียงแซวดังขึ้นมาเป็นแถว แถมพิธีกรยังชงมุกไม่อั้น พรรณพิลัยส่งต่อไมค์ไปให้สามีที่อยู่อยู่ข้าง ๆ ท่านเจ้าสัวรับไมค์มาก่อนจะยืนนิ่งหลุบตามองพื้นสักพัก ก่อนจะเอ่ยคำในใจออกมา

“เมื่อก่อนผมก็ไม่เข้าใจไอ้ความรักชายรักชาย เพศเดียวกันนั้นมันมีจริงด้วยเหรอ? ในสมัยผมไม่มีอย่างนั้น หรืออาจมีแต่ผมไม่เข้าใจมันมากพอ” ท่านเจ้าสัวกวาดตาไปยังคนเบื้องหน้าที่อยู่ล่างเวที ก่อนจะถอนหายใจพูดต่อ “จนมันเกิดกับลูกชายผม…เราสองพ่อลูกทะเลาะกันหนักมากเพราะผมปรามาสในความรักของพวกเขาทั้งคู่ มองว่าเป็นเพียงความฉาบฉวยหรืออารมณ์ชั่ววูบในขณะหนึ่งของวัยรุ่นเลือดร้อนคนหนึ่ง ผมมองเขาในมุมของคนนอกตลอดหากมีคนอื่นรู้ว่าลูกชายตัวเองเป็นอย่างนี้คงอับอายและขายขี้หน้าน่าดู แต่ผมกลับลืมมองดูเขาในฐานะพ่อคนหนึ่ง…ในตอนที่คุณหญิงตั้งครรภ์ครั้งแรก ผมจำได้ เราเคยไปขอพรที่วัดแห่งหนึ่งตอนนั้นเราทั้งสองต่างก็เป็นพ่อแม่มือใหม่ด้วยกันทั้งคู่ อ้อนวอนขอพรกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ขอให้เขาเกิดมาเป็นเด็กน่ารัก เลี้ยงง่าย และคลอดออกมาอย่างปลอดภัย ขอพรเพียงสองสามข้อ แต่พอเขาคลอดออกมาค่อย ๆ เลี้ยงดูจนเติบใหญ่ ผมและคุณหญิงต่างมองว่าพรเหล่านั้นไม่เพียงพอ ต้องเพิ่มเติมแต่งลงไปอีกหน่อย เพราะเป็นลูกชายคนโต เป็นลูกชายคนแรก ต้องเรียนเก่ง ต้องกีฬาดี ต้องไม่น้อยหน้าบ้านไหน และเขาก็ทำออกมาได้ดีทั้งเรื่องเรียนและกีฬา และมีอยู่เรื่องเดียวที่ขัดใจผมก็คือคนรักที่เขาเลือก…”

ทุกคนในที่นี้ตั้งใจฟัง แม้แต่เพลงที่เปิดในงานยังหรี่เสียงลงเพราะถ้อยคำในใจของท่านเจ้าสัวกำลังพูดแทนพ่อแม่หลายคนในที่นี้

“หากตัดเรื่องนี้ออกไปสืบสานผมก็เหมือนกับเด็กบ้านอื่น กิจการหน้าที่การงานไม่มีบกพร่อง ผมเคยสงสัยและตั้งคำถามมากมายว่าทำไมลูกผมถึงเบี่ยงเบนและผมก็เสียเวลาหาคำตอบนั้นยาวนานถึงสิบกว่าปี โชคดีที่ผมอายุยืนยาวมากพอที่จะไขคำตอบนั้น หากเรื่องกลับตาลปัตรผมคงเสียใจไปตลอดชีวิตที่เอาแต่ตั้งคำถามกับลูกชายของตัวเองไม่มีสิ้นสุด แค่เปิดใจและยินดี พูดง่ายแต่ทำยาก…ผมเคยแคร์สังคมมากไปจนไม่กล้าพูดเปิดเผยที่ไหน เคยแคร์คนนอกที่มองมา แต่ผมกลับลืมแคร์ความรู้สึกของลูก ๆ ผมให้กำเนิดเขาออกมาก็จริงแต่ไม่มีสิทธิ์ไปกะเกณฑ์ขีดเขียนเส้นทางชีวิตให้เขาตลอดได้ และวันนี้ทศวรรษคนนี้ก็ทำให้ผมได้เข้าใจ ความรักที่ดีไม่ว่ากับใครมันก็ดีทั้งนั้น ชีวิตคู่ไม่ได้อยู่ร่วมเพื่อเสพสุข เรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ เรียงร้อยคนสองคนไว้ด้วยกัน ไม่ว่าจะทุกข์จะสุขก็ต้องร่วมฝ่าฟันจับมือกันไป ผมเคยคิดว่าที่ลูกชายผมเป็นอยู่อาจเป็นเพราะอารมณ์ชั่ววูบ แต่ระยะทางพิสูจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์คน พวกเขาทั้งสองทำให้คนแก่อย่างผมได้เห็นเป็นที่ประจักษ์ว่าพวกเขาสองคนรักกันมากแค่ไหน และลูกสะใภ้ของผมคนนี้ก็ไม่ทำให้ผิดหวัง” ประโยคสุดท้ายท่านเจ้าสัวยิ้มบาง ๆ “ขอเสียงปรบมือให้กับทศวรรษด้วยครับ” ท่านเจ้าสัวเองก็ปรบมือด้วยเช่นกัน

“อ้อ…ปีหน้า TOSSAN กับ พิสุทธิ์รำพึงจะจดทะเบียนตลาดหลักทรัพย์ที่ฮ่องกง หวังว่าทุกคนจะให้โอกาสเด็กทั้งสอง และสุดท้ายไม่ว่าพวกเขาจะเป็นยังไง แต่อย่าลืมว่าเด็กที่ขัดใจผู้ใหญ่อย่างเราก็คือเนื้อหนังมังสาของพวกเราครึ่งหนึ่ง และผมก็ยินดีที่จะโอบกอดความไม่ปกติของเขาในสายตาคนอื่น และผมก็เชื่อว่าความรักและความเชื่อใจที่พ่อแม่มีให้ลูกทุกเพศสภาพจะเป็นเกราะป้องกันเขาอย่างดีจากคำคน และคำติฉินนินทาภายนอก และตอนนี้ผมก็ไม่อายหากใครจะว่าลูกชายผม แต่อย่าลืมว่าตอนนี้เขากำลังดำรงตำแหน่งบริหารบริษัทยักษ์ใหญ่ที่ตอนนี้มูลค่าในตลาดกำลังแตะห้าแสนล้านบาท ขอบคุณครับ”

ฮู้ ฮู้ ต้นตาลแหกปากป้องปากร้องเสียงดังก่อนจะหันมากระซิบกับปลายฟ้าและมะเดี่ยว

“คุณพ่อปากแซ่บเหมือนกัน เหมือนบอกเป็นนัยว่าจะนินทาใครต้องดีกว่าวะ ฮ่า ๆ”

“ไม่แปลกใจมึงดูอีพี่สืบ ไม่ค่อยอ้าปากด่าพ่อล่อแม่ใคร ฮีด่าใครแสดงว่าคนนั้นเหี้ยมาก” มะเดี่ยวว่า

“มีอยู่คนหนึ่งล่ะที่ฮีด่า…” ปลายฟ้าปรายหางตาไปยังด้านหลัง “พวกมึงอย่าหันไปมอง” แต่ช้าไปต้นตาลและมะเดี่ยวหันขวับร้อง “เชี่ย”

“อีพี่โตกับเด็กเลี้ยง” ต้นตาลตาโตเม้ามอยไม่หยุด ปลายฟ้าเหลือกตามองบนก่อนจะบ่นอุบ “อีห่ากูบอกอย่าหัน ๆ ฮีก็รู้สิว่าเรานินทา”

“ก็นินทาอยู่จริง ๆ ท่าทางมึงแม้แต่จะสั่งส้มตำก็เหมือนนินทาคนอีปลาย ยังไงฮีก็รู้…” มะเดี่ยวว่า