บทที่ 30 สู่ขออย่างเป็นทางการ 5

สืบสานลงรถมาด้วยสีหน้ารู้สึกผิด ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบ ๆ พลันเงยหน้ามองเห็นแม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์ที่ก้มมองเขาอยู่เช่นกัน แต่ในอ้อมแขนของอีกฝ่ายกลับอุ้มเจ้าก้อนขาวตัวหนึ่งไว้แนบอก แมวขาวตัวนั้นที่ทศวรรษซื้อเซอร์ไพรส์เขาในวันครบรอบแต่งงานปีที่ 3 นิสัยและท่าทางของแมวตัวนั้นเหมือนแม่มันไม่มีผิด สืบสานคิดอยู่ในใจก่อนจะยกมือไหว้ทักทายผู้ใหญ่อย่างนอบน้อม

“สวัสดีครับ”

“วางไว้ตรงนั้นแหละ มีอะไรก็ว่ามา” แม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์ตอบอย่างเย็นชา แถมยังขุ่นเคืองแทนลูกชายตัวเองไม่หาย อีทศนะอีทศ หายหัวไปไหนของมัน พ่อเลี้ยงสมบูรณ์ก็เหมือนคนน้ำท่วมปาก ทำได้เพียงใช่ฝ่ามือลูบหลังภรรยาให้ใจเย็นลงเท่านั้น

“ผม และครอบครัวจะมาขอขมา และมาสู่ขอทศอย่างเป็นทางการครับ”

“อะไรนะ ไม่ได้ยิน” สืบสานยกมือสองข้างป้องปากพลางตะโกนสุดเสียง หากมีเสียงตามสายก็อยากจะประกาศให้ได้ยินกันทุกซอกซอย ทุกหัวมุมถนนเลยก็ว่าได้ ท่านเจ้าสัวเห็นท่าไม่ดีเลยลงรถมายืนข้างลูกชาย

“ผม และครอบครัวจะมาขอขมาและมาสู่ขอทศลูกชายคุณแม่อย่างเป็นทางการครับ” แม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์ได้ฟังก็หน้าตื่น หันมาเอ็ดใส่ตาสมบูรณ์ทันที

“แล้วไม่บอกแต่แรกล่ะพ่อมึง”

“ก็แม่ไม่ฟังพ่อเลย พ่อพูดไม่ทันจบแม่ก็โกรธใหญ่” พ่อเลี้ยงบ่นอุบอิบตามหลังมาหลายประโยค ช่วยไม่ได้บ้านนี้เมียเป็นใหญ่ ตาสมบูรณ์จึงทำได้เพียงลู่ไปตามลม

“แล้วแม่ไม่โกรธฝั่งนั้นแล้วเหรอ” ตาสมบูรณ์บุ้ยหน้าไปยังเบื้องล่าง แม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์หรี่ตาก่อนจะกระซิบกระซาบได้ยินกันเพียงสองคน

“บ้านเราก็ไม่ได้ไก่กา แม้ไม่มีเงินถุงเงินถังแต่ก็เลี้ยงไอ้ทศและนังดาวไปจนตายได้” ก่อนจะได้ยินประโยคสุดท้ายทำเอาสีหน้าเหวอไปทันที

“แต่เงินซื้อฉันไม่ได้หรอกนะ...ถ้าไม่มากพอ” สีหน้าและแววตาในตอนนี้ของแม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์เหมือนนางร้ายในละครหลังข่าวไม่มีผิด ก่อนจะให้คนงานเปิดทาง เชิญครอบครัวคุณาปกรขึ้นไปพูดคุยกันบนบ้าน จะเรียกว่าพูดคุยก็ไม่ได้ เพราะว่านายแม่ก็ยังเป็นนายแม่อยู่วันยังค่ำ ด่าก่อนค่อยเจรจา ขุดลากยาวเรื่องสืบสานไปเรียนต่อโทที่อังกฤษและทศวรรษแอบเอาทองของตัวเองไปจำนำ ไหนจะออกไปทำงานพาร์ทไทม์เลี้ยงผัวที่หนีออกจากบ้าน เรียกได้ว่าท่านเจ้าสัวและคุณหญิงพรรณพิลัยที่ได้ฟังเรื่องราวเหล่านั้นก็หน้าม้านกันไปแถบ ๆ ทำได้เพียงก้มหน้าจิบน้ำรับฟังอย่างจำยอมไม่ได้ แม้แต่ตัวสืบสานเองก็เช่นกัน เขาไม่รู้เลยว่าแท้แล้วทศวรรษปิดทองหลังพระไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ ทำอะไรมากมายเพื่อเขามากแค่ไหน และการมาในครั้งนี้ของสืบสานก็มาเพื่อไถ่โทษ และเปิดปากเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านมาให้ครอบครัวทศวรรษได้ทราบถึงความเปลี่ยนแปลงภายในของบ้านคุณาปกร และที่ต้องแสร้งเล่นละครตบตาเพื่อความปลอดภัยของทศวรรษล้วน ๆ

สืบสานก้มกราบที่พื้นอย่างนอบน้อม ยอมรับผิดทั้งหมด และไม่หวังให้แม่ยายให้อภัย แต่เหมือนตาสมบูรณ์จะอินมาก

“ไหว้พระเถอะลูก แล้วได้อธิบายให้ทศเขาฟังหรือยัง”

“อธิบายแล้วครับ” สืบสานตอบเสียงเรียบ กดหน้าก้มต่ำปิดบังความอับจนหนทางที่แสดงอยู่บนใบหน้า สานฝัน และทอฝันเองก็นั่งฟังผู้ใหญ่ทั้งสองบ้านคุยกันอย่างสงบเสงี่ยม ทิวทัศน์ที่นี่งามตา อีกทั้งผืนนาสีเขียวก็กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา สายลมเย็นเอื่อย ๆ พัดมาตลอดทั้งบ่ายทำให้ไม่รู้สึกร้อนแม้แต่น้อย แม้ว่าจะนอกชานบ้านจะไม่มีเครื่องปรับอากาศก็ตาม เป็นบ้านทรงไทยที่ผสมผสานกับยุคสมัยใหม่ได้อย่างลงตัว แม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์โพล่งออกมา

“รายนั้นน่ะอธิบายไปก็ไม่มีประโยชน์ เวลาดื้อ ดื้อเงียบ ไม่รู้ว่านิสัยเสียได้ใคร” ก่อนจะปรายหางตาไปยังสามี พอสบโอกาสท่านเจ้าสัวก็เกริ่นนำร่องนั่นนี่จนวกมาถึงประโยคคำถามที่ว่า

“ทางคุณจะว่าอะไรไหมครับ ถ้าทางเราจะมาสู่ขอทศวรรษอย่างเป็นทางการ คราวที่แล้วพวกผมผิดเองที่ไม่ได้มาร่วมงาน แต่ครั้งนี้อยากจะจัดเลี้ยงฉลองที่กรุงเทพฯ เพื่อแจ้งให้ทางครอบครัวและญาติสนิทมิตรสหายได้ทราบอย่างเป็นทางการ”