บทที่ 30 สู่ขออย่างเป็นทางการ 6

“ทางเราไม่ติดอะไรหรอกนะ บอกตรง ๆ ลูกชายพวกเราเป็นแบบไหนคนที่นี่รับรู้และเห็นกันหมด มันก็เป็นของมันมาอย่างนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร ว่าแต่ทางฝั่งคุณเถอะจะยอมรับมันจริง ๆ ได้เหรอ อีทศไม่ใช่ผู้หญิง เป็นผู้ชายทั้งแท่งถึงแม้ว่าจะชมชอบผู้ชายเหมือน ๆ กันก็เถอะ พวกคุณกิจการธุรกิจใหญ่โตขนาดนั้นไม่อายเหรอ” แม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์ไม่อยากจะเสียเวลาอ้อมค้อมอีกต่อไป ท่านเจ้าสัวถอนหายใจก่อนจะตอบคำถามนั้นด้วยความสัตย์จริง

“เมื่อก่อนผมอายและรู้สึกรับไม่ได้ที่ลูกชายผมเป็นแบบนี้ ผมโตมาในกรอบ โตมาในอีกยุคสมัยหนึ่ง เลยไม่รู้ว่าสิ่งที่ลูกชายผมเป็นอาจเกิดจากสิ่งเร้าภายนอก อาจจะแปรเปลี่ยนไปตามสภาพแวดล้อมที่พบเจอ และผมก็ไม่เชื่อความรักระหว่างคนทั้งสองว่าจะมั่นคงหนักแน่นจนถึงวันนี้ ผมทำความเข้าใจอยู่นาน นานมากถึง 10 ปีเต็มถึงจะยอมรับได้อย่างภาคภูมิ สุดท้ายแล้วคำพูดคนอื่นก็เหมือนสายลมที่ผ่านมาแล้วผ่านไป ใครบ้างไม่เคยถูกติฉินนินทา สุดท้ายไม่ว่าเขาจะเป็นแบบไหน เลือกทางเดินของตัวเองอย่างไร ยังไงเขาก็เป็นลูกชายของผมอยู่ดี เป็นทายาทลำดับที่ 1 ของคุณาปกร นอกจากเพศสภาพนี้แล้ว การเรียน การงานของเขาก็โดดเด่นเสมอมา” ท่านเจ้าสัวทอดมองแผ่นหลังของลูกชายที่นั่งเกร็งแผ่นหลังเหยียดตรง ยิ่งได้ฟังวีรกรรมเรื่องราวความรักของพวกเขาตลอด 10 กว่าปีที่ผ่านมาความรู้สึกผิดในใจยิ่งท่วมท้นทวี หากเขาไม่เอาเพศสภาพของลูกชายมาตั้งธงเป็นปัญหาโลกแตก ป่านนี้สืบสานคงโผทะยานไปได้ไกลกว่านี้ ไม่ต้องเสียเวลาพิสูจน์ความสามารถของตัวเองเพียงเพราะเพศสภาพไม่ตรงกับใครหลาย ๆ คน

และหากพ่ออย่างเขาใจกว้างเปิดอ้ารับความเปลี่ยนไปของโลกสมัยใหม่ ป่านนี้เขาคงมีความสุขมากกว่านี้เป็นแน่ ลูกชายเองก็เหมือนกันไม่ต้องรอนแรมอยู่ข้างนอกถึงสิบปีเต็มอย่างนี้เหมือนกัน แต่เวลาที่เสียไปว่าจะสูญเปล่าไปทั้งหมดก็ไม่เชิง เหมือนกาลเวลาเองก็ทำหน้าที่ของมัน ความโกรธ ความไม่เข้าใจในตอนแรกถูกลดทอนไปตามกาลเวลา สุดท้ายเพียงเปิดใจยอมรับ ปัญหาที่ว่าใหญ่เท่าภูเขาก็เล็กลงเท่ากำปั้นทันที พรรณพิลัยเองก็เอาแต่นั่งซับหัวตา เธอเองก็เป็นหนึ่งในอุปสรรคในการดำเนินชีวิตของลูกชาย ปรามาส และสาปแช่งความรักของพวกเขาทั้งสองเสียสติถึงขั้นทำของใส่ลูกชายตัวเองให้หลุดพ้นจากคนรัก พรรณพิลัยเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งแล้วว่า...คนรวยที่สุดเป็นยังไง พวกเขามีสมบัติพัสถานมากมายก็จริงแต่หาความสุขในใจยากเมื่อเทียบกับสามีภรรยาทั้งสองตรงหน้า การยอมรับความเปลี่ยนแปลงตรงหน้า และยังโอนอ่อนผ่อนตามกับสถานการณ์ที่พบเจอ ไม่เอาเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ มาขบคิดให้เกิดบาดแผลในจิตใจ ลูกใคร ใครก็รัก ไม่มีใครอยากให้ลูกเกิดมาเป็นทอม กะเทย เกย์ หรอก แต่เมื่อเพศสภาพไม่ตรงกับสูติบัตรก็ต้องยอมรับและเคารพในตัวตนที่แท้จริงของเขา ยิ่งเห็นน้องสาวทศวรรษที่ไถผมเปิดข้างเหมือนผู้ชาย แต่งตัวทะมัดทะแมงวิ่งหน้าตื่นขึ้นมาบนบ้าน เรียก “แม่ แม่” ดังสามบ้านแปดบ้านพรรณพิลัยก็เข้าใจสัจธรรมในโลกนี้มากขึ้น

บ้านนี้คนพี่เป็นเกย์ คนน้องเป็นทอม แต่พ่อแม่พวกเขาไม่มีใครอมทุกข์เพราะเรื่องนี้กันสักคน แม้จะล่ำซำไม่เท่าบ้านคุณาปกร แต่รุ่มรวยทางจิตใจนั้นมากกว่าไปมากโข มากจนบ้านคุณาปกรเทียบไม่ติด

“อะไรไอ้ดาว วิ่งขึ้นมาตึงตังเชียว เห็นไหมว่าผู้ใหญ่เขาคุยกันอยู่” แม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์เลยแนะนำให้ทุกคนได้รู้จัก

“นี่ทัดดาว ลูกคนเล็ก” จะเรียกว่าลูกสาวกระไรอยู่ เห็นชัด ๆ ว่ามันแมนกว่าอีทศซะอีก

“อุ๊ย...สวัสดีค่ะ” ทัดดาวพอเห็นครอบครัวพี่เขยอยู่พร้อมหน้าก็รีบยกมือไหว้อย่างนอบน้อมก่อนจะล่าถอยไป พร้อมกันกับแฟนสาว พอได้รับสายจากผู้เป็นพ่อที่รายงานสถานการณ์ให้ฟังอย่างอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ทัดดาวกับแฟนสาวก็บึ่งกลับมาบ้าน รีบมาเป็นทัพเสริมให้กับทางบ้านทันที แต่กลับผิดคาดจึงล่าถอยออกไปตามกาลเทศะ

สุดท้ายท่านเจ้าสัวก็พูดความในใจออกมาจนหมดเปลือก

“ผมอยากจะขอโทษเรื่องราวที่ผ่านมา หวังว่าพวกคุณจะไม่ถือสากับสืบสานเขา”

“ดิฉันเองก็อยากจะขอโทษคุณพี่ด้วยเช่นกัน” แม้ในตอนแรกแม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์รู้สึกเป็นปรปักษ์กับพรรณพิลัยเป็นพิเศษเพราะได้ฟังวีรกรรมสุดแสบจากบรรดาเพื่อน ๆ ของลูกมามากมาย สุดท้ายเรื่องราวก็ดำเนินมาจนถึงป่านนี้ โกรธเคืองกันไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา อีกอย่างหากคนมีจิตสำนึกที่ดีคงจะจมกับความรู้สึกผิดนั้นไม่น้อย เธอเองก็อยากจะเห็นลูก ๆ แต่ละคนมีความสุขในชีวิตที่เลือก หากไม่มีแมวน้อยคอยฮีลใจเธอเองคงจะด่ากราดพรรณพิลัย แม่ผัวตัวแสบไปหลายยกแล้วเหมือนกัน พอเห็นสีหน้าอมทุกข์ของอีกฝ่ายเท่านั้นแหละ แม่พระโพธิสัตว์ก็ประทับร่างทันที สายตาหม่นหมองมองแผ่นหลังลูกชายด้วยความรู้สึกผิดทำเอาคนเป็นแม่รู้สึกสะเทือนใจเหมือนกัน นรกในใจเป็นยังไง คงได้ลิ้มรสกันถ้วนหน้า

“ช่างมันเถอะ เรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้ว แล้วทางฝั่งพวกคุณจะทำยังไงต่อไปละ” พรรณพิลัยและท่านเจ้าสัวมองหน้ากันก่อนจะเริ่มเจรจาเรื่องสินสอดทองหมั้น แถมยังเลียบเคียงถามน้ำหนักทศวรรษอีก

“เอ่อ...ลูกทศน้ำหนักเท่าไหร่คะ”

“...”