Knight of Swords - 1

Card for him: Knight of Swords – เสียสมดุล ไร้การควบคุม พุ่งแรงไปข้างหน้า...

หลังจากกินมื้อกลางวันกับเพื่อนเสร็จ ราเชนทร์เดินทางกลับคอนโดมิเนียมที่ต่อไปนี้อาจไม่ค่อยได้แวะมาอีก

ตามประสาคนมีอันจะกิน เขาร่วมลงทุนทำโครงการบ้านเดี่ยวสุดหรูใจกลางเมืองกับกลุ่มเพื่อนสนิท โครงการนี้แบ่งออกเป็นสองโซน สำหรับโซนลักชัวรีด้านหน้ามีไว้ให้คนจับจองเป็นเจ้าของ ส่วนเขาที่มีความต้องการพิเศษกว่าชาวบ้าน ไหนจะอยากได้พื้นที่กว้าง สังคมอันเป็นส่วนตัว เลยเป็นที่มาของโซนไพรเวต สำหรับตนเองและเพื่อนอีกจำนวนสิบหลัง

เมื่อนึกถึงบ้านหลังใหม่ เขายกหูโทรศัพท์ต่อสายหาคุณแม่สุดที่รัก

[ฮัลโหล ไม่คิดไม่ฝันว่าลูกจะโทรหาแม่] ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร เสียงกระแนะกระแหนก็ลอดสายมากระทบโสตประสาทของชายหนุ่ม

“มีเรื่องจะรบกวนแม่น่ะครับ ผมถึงได้โทรหา” ว่าเข้าให้ ประโยคต่อมาแม่ต้องงอนแน่ ๆ

[ใช่สิ แม่มันไม่มีค่า ไม่มีใครคิดถึง] นั่นปะไร ทั้งที่รู้ว่าแม่จะงอน เขาก็ยั้งปากไม่ทันอยู่ดี

“คิดถึงสิครับ มีแม่คนเดียวที่จะช่วยผมได้” ดูทรงแม่เริ่มจะโวยวาย คงต้องพอเท่านี้ก่อน

[มีอะไรก็ว่ามา ตอนนี้แม่กำลังจะออกไปกับลูกสาวสุดที่รัก] แม่ยังคงเหน็บแนมเขาไม่เลิก

“ผมอยากได้แม่บ้านที่ทำความสะอาดและทำอาหารได้ครับ”

[หืม...ที่คอนโดเนี่ยนะ]

“ไม่ใช่ครับ ที่บ้านใหม่ อยากได้แบบอยู่ประจำสักคนหนึ่งครับ” แม่ย่อมรู้เรื่องที่เขาลงทุนสร้างบ้านใหม่ก็เพราะอยากมีพื้นที่กว้าง ๆ และอยากอยู่แบบสังคมส่วนตัวที่รายล้อมด้วยคนสนิท

[อ้อ บ้านที่เชนสร้างไว้แล้วไม่คิดจะให้แม่ไปอยู่ด้วยใช่ไหม]

“โธ่แม่...”

[โอเค เดี๋ยวไว้แม่หาให้แล้วกัน]

“ขอบคุณครับ งั้นผมวางแล้วนะ”

[โทรมาแค่นี้เหรอ]

“ผมมีนัดต่อ”

[อย่าให้รู้นะว่าไปกับแม่ดาราคนนั้น]

“แค่นี้นะครับ” ราเชนทร์รีบตัดบทวางสายทันที ขี้เกียจจะต่อความยาวสาวความยืด ไม่เช่นนั้นวันนี้คงไม่ได้ออกไปดินเนอร์แน่

หลังจากวางสาย เขาจัดแจงสั่งงานผ่านเลขาฯ คนสนิท ก่อนอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เตรียมตัวออกไปดินเนอร์สุดหรูยังตึกสูงระฟ้าย่านมหานคร

ทว่าพอแต่งตัวเสร็จ กำลังจะออกจากห้องพลางเปิดค้นแผนที่ในมือถือ กลับเริ่มมีอาการแปลก ๆ เหมือนมีคลื่นยักษ์ก่อตัวขึ้นในท้อง มันทั้งปั่นป่วนทั้งชวนให้ขย้อนมื้อกลางวันที่กินเข้าไป แต่ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าอาการบิดมวนที่เกิดขึ้นภายในกระเพาะ

หรือจะท้องอืดนะ...แอร์-เอ็กซ์2F[1] สักเม็ดก็แล้วกัน

ราเชนทร์เดินไปหยิบกล่องยาสามัญประจำบ้านตรงตู้เหนืออ่างล้างจานในครัว แกะซองโยนยาเม็ดใส่ปากเคี้ยวบรรเทาอาการ แล้วเลิกสนใจเสียงร้องโครกครากที่ก่อตัวขึ้นเรื่อย ๆ ในช่องท้อง

ชายหนุ่มขับรถหรูออกจากคอนโด มุ่งหน้าไปสถานที่นัดหมายกับอรพิณ ดาราสาว รับเธอเสร็จค่อยเดินทางไปดาดฟ้าโรงแรม

ไหน ๆ คู่ควงที่เขาจะเอามาใช้เป็นไม้กันแม่ก็เป็นถึงดารา อีกทั้งตัวเขายังฐานะร่ำรวย จะจองห้องอาหารธรรมดา บรรยากาศทั่ว ๆ ไปก็กระไรอยู่ ขอเล่นใหญ่ปิดโซนวีไอพีไปเลยแล้วกัน

“อย่าลืมที่นัดแนะกันไว้ล่ะ ถ่ายมันทุกช่วงเท่าที่นายจะทำได้ ที่สำคัญห้ามให้เห็นหน้าฝ่ายชายเด็ดขาด” อรพิณ ดาราสาวระดับเอคลาส ย้ำกับปาปารัสซีที่ตนจ้างมาให้แอบเก็บภาพคู่ควง ผู้เป็นถึงที่ปรึกษาโรงแรมดัง เพราะชายหนุ่มคนนี้ไม่ยอมเปิดตัว ไม่ยอมให้เป็นข่าว ไม่ยอมให้เธอพูดถึง ไม่มันทุกสิ่งอย่าง...

ไม่รู้จะห้ามอะไรหนักหนา เธอจึงต้องเล่นไม้นี้ ไม่อย่างนั้นโดนผู้หญิงอื่นคาบไป เธอก็แย่น่ะสิ

สั่งงานเสร็จก็หมุนตัวเดินออกไปยืนรอหน้าอาคารต้นสังกัด ครั้นเห็นรถของแฟนหนุ่มแล่นเข้ามาจอด อรพิณขยับจะก้าวออกไปขึ้นรถ กลับถูกเสียงร้องเรียกจากด้านหลังรั้งไว้เสียก่อน

“คุณอ้อครับ แล้วค่าจ้างเก็บภาพล่ะครับ” ปาปารัสซีคนเดิมกึ่งวิ่งกึ่งเดินตามมา พร้อมแบมือทวงค่าจ้างล่วงหน้าในทันที

“เอาไปเท่านี้ก่อนที่เหลือค่อยว่ากัน ฝากด้วยนะขอข่าวปัง ๆ พรุ่งนี้เช้า” อรพิณหยิบเศษเงินไม่กี่ร้อยที่ควานเจอในกระเป๋ายื่นให้กับเขา แล้วรีบจากไปทันที ด้วยกลัวว่าอยู่นานเดี๋ยวแผนแตก

เธอเดินนวยนาดไปเคาะกระจกรถ ส่งยิ้มยั่วยวนให้ชายหนุ่ม ก่อนเปิดประตูก้าวขึ้นไปนั่ง มโนว่าตัวเองคือตุ๊กตาหน้ารถของผู้ชายคนนี้ และที่ตรงนี้มีไว้เพื่อเธอเท่านั้น

“เมื่อกี้ใครเหรอครับ” ราเชนทร์เอ่ยถามเพราะเห็นเธอยืนคุยกับผู้ชายคนหนึ่ง รูปร่างท้วม สะพายกระเป๋ากล้อง ภาพลักษณ์คล้ายโอตาคุที่เห็นกันบ่อย ๆ

“อ๋อ พอดีอ้อฝากน้องเขาซื้อกาแฟให้ตอนซ้อมบท แล้วเพิ่งมีโอกาสเอาเงินให้น่ะค่ะ” เธอพูดพลางเอื้อมมือไปลูบหน้าขาชายหนุ่ม พร้อมยื่นหน้าเข้าไปคลอเคลียด้วยความออดอ้อน

“วันนี้คุณมีเซอร์ไพรส์อะไรให้อ้อไหมคะ” เนื่องจากวันนี้เป็นวันเกิดของเธอ อรพิณจึงคาดหวังเซอร์ไพรส์อยู่ไม่น้อย

ชายหนุ่มเอื้อมมือไปยังเบาะหลัง หยิบถุงของขวัญไม่เล็กไม่ใหญ่ยื่นให้

“สุขสันต์วันเกิดครับ” อรพิณถึงกับเก็บอาการไม่อยู่ เมื่อเห็นว่าถุงนั้นเป็นของเครื่องประดับแบรนด์เนม ที่เพียงกำไลข้อมือเล็ก ๆ วงหนึ่งก็มีมูลค่าถึงหลายแสนบาทเลยทีเดียว

พอแง้มดู ก็พบว่ามีซองหนังกลับสีสวยทรงสี่เหลี่ยมนอนนิ่งอยู่ในถุง อรพิณอดไม่ได้ที่จะหยิบมาเปิด

“นี่มัน...ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะ เชนรู้ใจอ้อตลอดเลย” ของชิ้นนั้นคือสร้อยข้อมือแบรนด์ดัง เป็นสร้อยทองสิบแปดเค ประดับจี้สี่ชิ้นทำจากทองฝังอัญมณีหลากสี เธอมั่นใจว่าสร้อยเส้นนี้ราคาต้องไม่ต่ำกว่าหนึ่งแสนห้าหมื่นบาท อรพิณลิงโลดขึ้น

“แล้วนี่คุณจะพาอ้อไปไหนเหรอคะ” ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าเขาต้องพาเธอไปดินเนอร์หรู ก็ยังไม่วายเอ่ยปากถามเพื่อเอาใจคนให้ของขวัญราคาแพง

“ไว้ถึงเดี๋ยวก็รู้เอง”

เนื่องจากวันนี้เป็นวันศุกร์ การจราจรบนท้องถนนค่อนข้างติดขัด จึงทำให้ทั้งคู่ต้องใช้เวลาอยู่บนท้องถนนร่วมกันนานกว่าปกติ

อรพิณที่กำลังนั่งส่องรูปในไอจีชาวบ้านแก้เบื่อเหลือบมองคนขับข้าง ๆ เป็นระยะ ตัดสินใจเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า หันมาจ้องหน้าชายหนุ่มจนเขาต้องเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“มีอะไรหรือเปล่าครับ” ราเชนทร์สังเกตเห็นสายตาเจ้าเล่ห์ที่ส่งมา

“ก็...เชนอุตส่าห์ซื้อของแบรนด์ดังมาให้ทั้งที...อ้อก็ควรจะตอบแทนบ้าง” ระหว่างพูดหญิงสาวยื่นมือไปลูบไล้บริเวณหน้าขาของเขา

“ตอบแทนยังไงดีน้า...” มืออรพิณเริ่มอยู่ไม่สุข จากที่คราแรกเพียงแค่ลูบไล้บริเวณนั้น ก็เปลี่ยนมาเป็นบีบคลึงและเริ่มไต่เลื้อยขึ้นมาถึง ‘ตัวตน’ ของชายหนุ่ม

หญิงสาวส่งสายตาเย้ายวน ขบเม้มริมฝีปากล่าง บอกใบ้เป็นนัยว่ากำลังจะทำอะไรซุกซน เธอเริ่มปลดเข็มขัดและกระดุมกางเกงของชายหนุ่มแล้วล้วงมือเข้าไป

“ซนจริง ๆ” ถึงปากจะพูดแบบนั้น แต่ราเชนทร์ก็ปล่อยให้เธอหยอกล้อกับความเป็นชายที่ซุกซ่อนอยู่ใต้กางเกง

ดาราสาวเห็นดังนั้นจึงพยายามมอบความหรรษาแก่ชายหนุ่ม

ทว่าคลื่นความร้อนประหลาดที่ก่อตัวขึ้นภายในช่องท้อง ทำให้แทนที่อารมณ์ของชายหนุ่มจะจุดติด กลับมอดดับลงเสียอย่างนั้น

ทำไมร้อนท้องแบบนี้ ราเชนทร์กำพวงมาลัยแน่น เหงื่อผุดซึมตามไรผม เขาเริ่มนั่งไม่ติด ขยับตัวยุกยิกจนอรพิณสังเกตได้

[1] Air-X ชื่อทางการค้าของยาขับลมลดอาการอืดแน่นท้องยี่ห้อหนึ่ง