20. Part : นักเขียนนิยาย

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : นักเขียนนิยาย

--------------------------------------------------------------------------

ส้มส้มตื่นขึ้นในเวลาเกือบเที่ยงวัน ร่างกายของเธอถูกห่มคลุมด้วยผ้าห่มผืนหนา นั่นทำให้เธอหลับสบายแม้จะไม่ได้นอนอยู่บนเตียง และแน่นอนว่าพี่หมาใหญ่เป็นคนมอบความอบอุ่นนี้ให้เธอ ก่อนที่จะลงไปทำงาน

“หาวว~ เมื่อยจัง...”

“เอ๊ะ ผ้าห่มมาอยู่นี่ได้ไง?” แน่นอนว่าคำตอบของคำถามนี้มีอยู่อย่างเดียว เพราะหากไม่ใช่เขาก็คงไม่มีใครแล้ว

“เอาล่ะ ส้มจะหาแต้มมาคืนพี่ไซให้ได้...”

แมวส้มฮึดสู้สุดใจ เธอลุกขึ้นไปอาบน้ำอาบท่าเพื่อให้ตัวเองรู้สึกสดชื่น และมีแรงที่จะพิมพ์นิยายต่อให้เสร็จ เธอกดสั่งอาหารฟรีมานั่งกินระหว่างทำงาน ส้มส้มพุ่งเป้าไปที่นิยายรัก เพราะคิดว่าน่าจะเป็นอะไรที่ทุกคนเข้าถึงได้ง่าย

“ให้ชื่อเรื่องว่าอะไรดี...รักนิรันดร์ของพี่ไซกับน้องส้ม”

“ชื่อตลกจัง เอาใหม่...”

“รักของหมาใหญ่สุดเท่ห์กับแมวส้มแสนสวยขี้อ้อนแถมยังน่ารัก”

“ไม่เอา ยาวไป...”

“เอาเป็น...รักต่างสายพันธุ์ อ๊า ชื่อนี้ดีกว่า”

“นิยายรักที่มีส้มเป็นนางเอก แล้วก็มีพี่ไซเป็นพระเอก ต้องขายดีแน่ ๆ”

ส้มส้มมุ่งมั่นเขียนนิยายอยู่แบบนั้นหลายวันอย่างไม่ย่อท้อ เธออดหลับอดนอนเพื่อให้ได้เนื้อเรื่องที่ดีที่สุดออกมาขาย ทดลองเป็นผู้อ่านเองอยู่หลายสิบหน ซึ่งจำนวนวันที่เธอผลิตนิยายเรื่องแรกออกมาก็ใช้ไปมากกว่าเจ็ดวัน หรือราว ๆ หนึ่งสัปดาห์

“เสร็จแล้ว เย้!”

“...” ไซแอนท์ที่นั่งกินมื้อเย็นหลังเลิกงาน หันไปมองตามเสียงร้องดีใจของส้มส้ม

แม้ว่าช่วงที่ผ่านมาเขาจะพูดคุยกับเธอน้อยลงเพราะเรื่องที่เธอก่อ แต่เขาก็ยังสนใจเธอเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน แถมยังเอาใจช่วยให้เธอทำสิ่งที่มุ่งมั่นสำเร็จอีกด้วย

“พี่ไซ ดูสิส้มทำนิยายเสร็จแล้ว”

“อือ”

“ส้มเก่งหรือเปล่า?” เธอยืนรอฟังคำชื่นชมจากพี่หมา แต่ก็ไม่ได้รับคำชมจากเขา ซึ่งแมวส้มก็พอเข้าใจดีที่เขาจะเงียบใส่

“โอเค ไม่เป็นไร ไว้ส้มได้เงินมาคืนพี่ไซครบเมื่อไหร่ ถึงตอนนั้นค่อยชมส้มก็ได้”

เธอทิ้งก้นลงนั่งอยู่บนตักของเขา และเริ่มพูดโปรโมตนิยายของตัวเองให้คนพี่ฟังว่ามันสนุกแค่ไหน โดยไม่สนใจแม้พี่หมาใหญ่จะงอนอยู่ เธอทำเหมือนว่าทุกอย่างระหว่างไซแอนท์กับเธอยังคงปกติดี

“พรุ่งนี้เช้า ส้มจะเริ่มเอานิยายออกไปขาย ถ้าได้เงินมาเท่าไหร่ ส้มจะเก็บรักษาไว้ให้ดี ส้มสัญญา”

“...”

ไซแอนท์ฝืนทำเป็นโกรธแมวส้มต่อไม่ไหว เมื่อเห็นว่าเธอพยายามในสิ่ง ๆ นี้มาเป็นอาทิตย์ โดยที่ใช้เวลากินนอนอยู่ที่ห้องนั่งเล่น เพื่อให้ได้มาซึ่งนิยายเล่มนี้ที่เธอตั้งใจทำ

“แค่นี้ ส้มก็เก่งมากแล้วล่ะ”

“...”

“ไม่ต้องเบะปาก ห้ามร้อง...” ไซแอนท์รีบพูดหยุดแมวเหมียวที่ทำท่าจะงอแงใส่เขา เธอเองก็คงอยากจะได้ยินคำนั้นจากเขาอยู่หลายวันแล้ว แต่ก็เข้าใจที่เขาจะเงียบใส่

“ส้มจะไม่ดื้ออีกแล้ว...” แมวส้มทิ้งตัวกอดเจ้าของตัก

“ให้มันจริงเถอะ”

“พูดจริง ๆ”

“พูดจริงทุกที...” เขามองหน้าเด็กดื้อก่อนจะอดไม่ได้ที่จะระบายยิ้มออกมา ทั้งที่คิดว่าจะไม่ให้ท้ายหรือตามใจเธอ แต่สุดท้ายก็อดไม่ได้

“พี่เอาใจช่วยนะ ถ้าทำไม่ได้ก็ไม่ต้องเสียใจหรอก พี่ไม่ว่าแล้วล่ะ...”

“...ส้มจะทำให้ได้ ยังไงก็จะทำให้ได้”

ส้มส้มตั้งใจไว้ว่าเธอจะเดินเคาะทุกห้อง เพื่อโปรโมตขายนิยายของเธอให้ผู้พักอาศัยทุกคนได้รู้ว่านิยายของเธอสนุกแค่ไหน ซึ่งเธอคิดว่าในหนึ่งหมื่นห้องของคอนโดที่พัก คงจะต้องมีสักห้องที่ถูกใจนิยายของเธอ

ช่วงเช้านี้ส้มส้มตั้งใจว่าจะเดินขายให้ครบห้าชั้น โดยเริ่มจากชั้นหนึ่งจนมาถึงชั้นที่ห้า นั่นก็หมายความว่าเธอต้องเคาะห้องมากถึงสองร้อยห้าสิบห้องเพื่อยิงแอด ขายนิยายของเธอ

“ไหวแน่นะส้ม”

“ส้มไหว พี่ไซไปเข้างานเถอะ”

“งั้นเดี๋ยวตอนพักเที่ยงพี่โทรหานะ...”

“โอเค”

ส้มส้มกับไซแอนท์สามารถติดต่อพูดคุยกันผ่านโทรศัพท์มือถือได้แล้ว ซึ่งนั้นทำให้พวกเขาใช้ชีวิตสะดวกขึ้นมาก เพราะหากสงสัยว่าอีกฝ่ายทำอะไรอยู่ในช่วงเวลาที่อยู่ห่างกัน ก็แค่โทรถาม...

ติ๊ง! ชั้นหนึ่ง

ส้มส้มรอบคอบกว่าทุกครั้ง เธอพิมพ์กระดาษไว้แผ่นใหญ่ เพื่อที่จะใช้ทำเครื่องหมายว่าเธอโปรโมตขายนิยายกับห้องหมายเลขอะไร ชั้นที่เท่าไหร่ไปแล้วบ้าง

ซึ่งแน่นอนว่าแมวอย่างเธอไม่มีความขี้อายอยู่เลย แถมยังเป็นพวกขี้ดื้อ ตื๊อไม่เลิกอีกด้วย การขายตรงสำหรับเธอจึงไม่ใช่เรื่องยากอะไร...

“เริ่มกันที่ ห้องหมายเลขหนึ่ง ชั้นที่หนึ่ง...เอาล่ะนะ”

ก๊อก ๆ!

“…”

แก๊ก! “คุณเป็นใครคะ?”

“ส้มส้มเป็นแมว ไม่สิ ส้มส้มเป็นนักเขียนนิยายค่ะ คุณสนใจนิยายรักสักเล่มไว้อ่านแก้เหงาบ้างไหมคะ แค่เล่มละหนึ่งแต้มเท่านั้นค่ะ^^”

“ไม่สนค่ะ”

ปึง!

“อ้าว ยังไม่ทันได้ฟังเรื่องย่อเลย ปิดประตูใส่ส้มซะแล้ว...”

แม้ว่าห้องแรกเธอจะขายนิยายไม่สำเร็จ แต่ว่าห้องที่สอง สาม สี่ ห้า จนไปถึงห้องที่ห้าสิบ เธอก็ขายไม่สำเร็จเช่นกัน นั่นทำให้ความมุ่งมั่นที่มีเต็มร้อยลดเหลือน้อยลงไปเกินครึ่ง

แต่ถึงจะอย่างนั้นเธอก็ทำตามเป้าที่ตั้งใจไว้ จนขายครบทั้งห้าชั้น ซึ่งก็ขายไม่ได้สักเล่มอยู่ดี “ฮึก นิยายส้มไม่สนุกตรงไหน ทำไมไม่มีใครเปิดใจลองอ่านดูบ้าง ฮืออ!”

“ส้ม ไม่ต้องร้องหรอกนะ” ไซแอนท์เลิกงานมาก็เห็นว่าส้มส้มเอาแต่ร้องห่มร้องไห้อยู่บนเตียง “พรุ่งนี้อาจจะขายได้ก็ได้นะ”

“ฮืออ!”

“ถ้าขายไม่ได้จริง ๆ ก็เอาของพวกนี้ไปคืนเถอะ พี่ไม่ว่าอะไรส้มหรอก”

“ฮึก...”

“ไม่ต้องร้องนะครับ ถ้าทำไม่ได้ก็ไม่เป็นไรหรอก ส้มทำเต็มที่แล้วพี่เข้าใจ”

“ฮึก ส้มอยากได้กำลังใจ”

“พี่ก็เป็นกำลังใจให้ส้มอยู่นี่ไง...” ไซแอนท์พูดด้วยโทนเสียงที่อบอุ่น บอกให้แมวส้มรู้ว่าข้าง ๆ เธอมีเขาอยู่เสมอ

“ส้มอยากให้พี่ไซเอาใจ”

“เอาใจ?”

“แบบนี้...” แมวเหมียวอ้าขาออกกว้าง และดึงโน้มท้ายทอยคนพี่ลงมาใกล้กับส่วนท้องน้อยของเธอ “เอาใจส้มหน่อย...”

“เอาใจ หรือหมายถึงเอากัน?”

“เอากัน”

“เด็กดื้อ...”

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds