19. Part : เปลี่ยนวิกฤตเป็นโอกาส

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : เปลี่ยนวิกฤตเป็นโอกาส

--------------------------------------------------------------------------

ส้มส้มใช้เวลาอยู่ที่ร้านของเฮียหมูเป็นวัน เพื่อศึกษาวิธีใช้งานอุปกรณ์ต่าง ๆ อย่างทุ่มความตั้งใจสุดตัว จนลืมดูเวลาไปว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบจะห้าโมงเย็นแล้ว

“นี่ส้มส้ม จะกลับได้หรือยัง เฮียจะปิดร้านแล้วนะ”

“กี่โมงแล้วคะ?”

“จะห้าโมงแล้ว”

“ห้าโมง! ตายแล้ว พี่ไซตามหาแล้วแน่...”

“เฮ้อ”

สิ้นเสียงคำอุทานของเธอ ก็ได้ยินเสียงถอนหายใจดังขึ้นที่ด้านหลัง เมื่อหันไปก็พบว่าไซแอนท์เป็นเจ้าของเสียงที่ว่านั้น เขาวิ่งออกตามหาเธอตั้งแต่เลิกงาน จนมาเจอว่าเธออยู่ที่โซนขายของเครื่องใช้อิเล็กทรอนิกส์

“พี่ไซ...”

“กลับห้อง”

“เอ่อ...”

“เอาของคืนเขาไป แล้วก็กลับห้อง”

“บอกแล้วไงว่าซื้อแล้วไม่รับคืน เอาของกลับไป แล้วก็เอาเด็กนี่กลับไปด้วย หลอกกินอาหารในร้านของฉันหมดไปตั้งเยอะ...” เฮียหมูพูดบ่นแมวเหมียว เพราะตั้งแต่เช้าที่เธอมาจนถึงเย็น เธอขออาหารเขากินไม่รู้กี่อย่าง ซึ่งเขาก็ยอมให้เธอกินฟรี ๆ เพราะเห็นว่าเป็นลูกค้า

“ช่วยรับของคืนเถอะนะครับ พวกเราไม่มีความจำเป็นที่จะใช้เครื่องมือพวกนี้จริง ๆ ผมขอโทษแทนส้มส้มด้วย ยังไงช่วยคืนแต้มให้พวกเราด้วยเถอะนะครับ” ไซแอนท์พูดขอร้องกับเฮียหมูเจ้าของร้าน

“ก็ได้ แต่ฉันจ่ายคืนให้แค่ครึ่งเดียว เพราะเธอใช้งานเครื่องมือทุกชิ้นไปแล้ว จ่ายคืนให้เต็มจำนวนไม่ได้หรอกนะ”

“เฮ้อ”

“...” ส้มส้มเห็นไซแอนท์ถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจ เธอก็ยิ่งรู้สึกผิด

“ก็ได้ครับ ครึ่งเดียวก็ได้”

“ไม่เอา ส้มไม่คืน...ส้มสัญญาว่าจะหาแต้มร้อยสี่สิบที่เสียไปมาคืนพี่ไซให้ได้ ส้มจะหาแต้มจากของที่ซื้อมาพวกนี้ พี่ไซให้โอกาสส้มได้ลองทำเถอะนะ”

“ส้มทำไม่ได้หรอก พี่ว่าเอาของคืนเขาไปเถอะนะ”

“นะ นะ พี่ไซ ให้ส้มลองทำดูเถอะนะ”

“เฮ้อ”

“เอางี้ ถ้านางหนูนี่ทำไม่ได้ ฉันยอมรับซื้อครึ่งราคาอย่างที่ตกลงกันไว้ ยังไงก็ให้เธอได้ลองทำดูก่อนเถอะ...” เฮียหมูเห็นใจทั้งส้มส้มและไซแอนท์ จึงยื่นข้อเสนอพิเศษนี้ให้ทั้งคู่ไป

“จริงนะคะเฮีย”

“อือ”

“เย้!” ส้มส้มดีใจจนลืมตัวว่าอีกคนไม่ได้ดีใจไปกับการกระทำของเธอด้วย “ขะ...ขนของขึ้นห้องกันเถอะพี่ไซ”

“เฮ้อ”

เขาถอนหายใจไปกับเธอวันละไม่รู้กี่หน แต่เมื่อทางเลือกที่เขาทำได้มีเพียงแค่ให้โอกาสเธอได้ลองทำ เขาก็ควรจะปล่อยให้มันเป็นไป และหากว่าไปไม่ลอดจริง ๆ อย่างน้อยก็ยังได้เจ็ดสิบแต้มกลับคืน

เมื่อทั้งสองกลับมาถึงด้านบนห้อง ไซแอนท์ก็นั่งกินมื้อเย็นไม่พูดไม่จา สีหน้าของเขาดูจะทั้งเหนื่อยกับงานหลัก และงานที่ส้มส้มสร้างให้เขาหนักใจเพิ่มขึ้นทุกวัน

“พี่ไซเข้านอนก่อนได้เลยนะ ส้มว่าจะลองฝึกพิมพ์...” เธอยังพูดไม่ทันจบพี่หมาใหญ่ก็เดินเข้าห้องน้ำไป

“ต้องหาเงินมาคืนพี่ไซให้ได้...เฮ้อ” ไม่ใช่ว่าส้มส้มไม่รู้สึกผิดที่เธอสร้างปัญหาไม่หยุด เพราะทุกครั้งที่เธอสร้างเรื่องให้พี่หมาหนักใจ เธอเองก็ดุด่าตัวเองอยู่ภายในใจเช่นกัน

หลังจากที่ไซแอนท์อาบน้ำเสร็จ เขาก็เข้าห้องนอนไปหลับพักผ่อนทันที ส่วนส้มส้มก็ยังคงนั่งฝึกใช้งานโน๊ตบุ๊คที่เธอได้มา และเริ่มฝึกพิมพ์นิยายที่เธอเองก็ไม่มีความรู้กับมันเลย มีเพียงแค่ความสนใจก็เท่านั้น เพราะเห็นว่าเป็นช่องทางการหารายได้ที่สามารถทำได้ที่ห้อง

แต่ครั้งนี้ต่างออกไปตรงที่เธอมีความพยายามกับสิ่งที่จะทำมากขึ้น ไม่ได้คิดจะล้มเลิกมันอย่างที่คิดถอดใจในตอนแรก เธอตั้งใจที่จะพิมพ์นิยายขนาดเอห้า จำนวนหนึ่งร้อยหน้ากระดาษ หรือราว ๆ สองหมื่นคำออกมาขาย และตั้งราคาไว้ที่เล่มละหนึ่งแต้ม

ทว่าตอนนี้ยังอยู่ในขั้นตอนการวางแผนอยู่ ซึ่งเธอยังนึกไม่ออกว่าจะเขียนนิยายประเภทไหนออกมาขายดี “เขียนแนวผจญภัยดีไหมนะ...”

“พี่ไซหลับไปแล้วเหรอ?”

เธอเห็นว่าไซแอนท์เงียบหายอยู่แต่ในห้อง ซึ่งเวลาที่เธอมองดูนาฬิกาก็เป็นเวลาสองทุ่มแล้ว แมวส้มวางงานที่ทำอยู่แล้วลุกเดินเข้าไปดูพี่หมาด้านในห้อง เธอเห็นว่าเขานอนตะแคงหันหลังให้อยู่ จึงคิดว่าเขาหลับไปแล้ว

ยัยเด็กดื้อขึ้นเตียงไปนอนสวมกอดพี่หมาจากทางด้านหลัง ก่อนจะพูดขอโทษเขาถึงเรื่องวุ่นวายที่เธอก่อขึ้นให้เขาหนักใจ “ส้มขอโทษนะที่สร้างปัญหาให้พี่ไซ...”

“...”

“ส้มจะรีบหาแต้มมาคืนให้ ส้มสัญญา”

“...” ไซแอนท์ยังคงนอนนิ่งแม้ตอนนั้นจะได้ยินทุกอย่างที่ส้มส้มพูด

“คืนนี้ส้มคงไม่ได้นอนด้วย เพราะต้องทำงาน หลับฝันดีนะพี่ไซ” ฟอด

ยัยแมวดื้อหอมแก้มพี่หมาใหญ่ ก่อนจะเดินออกจากห้องไปจัดการปัญหาที่เธอก่อขึ้น ซึ่งเธอพยายามที่จะมองหาโอกาสดี ๆ ในวิกฤตนี้ และก็มีเพียงแค่ความทุ่มเทเท่านั้นที่เธอทำได้

ทว่าไซแอนท์ไม่มั่นใจว่าเธอจะจัดการสิ่งนี้ให้ดีขึ้นได้ กลัวแต่ว่าเธอจะสร้างปัญหาที่ใหญ่ขึ้นอีกตามมา “เฮ้อ จะทำได้จริงเหรอ?”

ตลอดคืนที่ส้มส้มนั่งทำงานอยู่ที่ห้องนั่งเล่น ไซแอนท์ก็เดินมาแอบมองดูเพราะความเป็นห่วง กว่าจะได้ทิ้งตัวนอนก็เป็นเวลาที่ดึกพอควร ส่วนส้มส้มนั้น ก็นั่งทดลองทำงานจนถึงเช้า แล้วก็หลับไปคาโต๊ะกลางบริเวณโซฟาของห้องนั่งเล่น

“...” ไหวหรือเปล่าเนี่ย

ไซแอนท์ที่เดินออกมาจากห้องในตอนเช้า เห็นว่าส้มส้มหลับฟุบอยู่ที่โต๊ะก็เกิดความเห็นใจ เขาเดินมาตรวจงานที่เธอทำ เนื้อหานิยายที่เธอพิมพ์ค้างไว้ พออ่านเข้าใจได้ว่าเธอกำลังบอกเล่าเรื่องราวความรัก

โดยตัวละครหลักของเรื่องนั้น มีพระเอกชื่อไซแอนท์ นางเอกชื่อส้มส้ม ข้อความสุดท้ายที่เธอพิมพ์ค้างไว้ก่อนจะเว้นว่างไป เป็นคำว่า ‘ส้มรักพี่ไซ’

“พี่ก็รักส้ม แต่จะรักกว่านี้ถ้าดื้อน้อยลง...” ฟอด หมาใหญ่หอมแก้มคนที่หลับไม่รู้เรื่อง แม้เขาจะโกรธกับสิ่งที่เธอทำแค่ไหน แต่ก็ไม่คิดจะหมดรักจากแมวดื้อ และยังมีความห่วงใยให้เธอเสมอ

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds