บทที่ 1: ลำพังกับเพื่อนสนิทของพ่อ

เอลิอานา

“อืมม์… ใช่! ใช่แบบนั้นแหละ!”

ฉันครางออกมาเบา ๆ ขณะที่สก็อตต์ยังคงกระแทกกายเข้าหาช่องทางรักของฉันอย่างต่อเนื่อง ฉันพยายามกลั้นเสียงของตัวเองไว้เพื่อไม่ให้ดังเกินไป แต่ความเสียวซ่านที่ถาโถมเข้ามานั้นมันรุนแรงเกินจะควบคุม

“ครางให้ฉันฟังสิ อย่ากลั้นไว้” เขากระซิบชิดใบหู ก่อนที่จังหวะการกระแทกกระทั้นของเขาจะยิ่งเร็วขึ้น ฉันรู้ดีว่าตัวเองใกล้ถึงขีดสุดเต็มที นิ้วหัวแม่มือของเขาบดบี้ลงบนจุดกระสันขณะที่ยังคงโถมกายเข้าใส่ ทุกจังหวะที่เขากระแทกเข้ามาทำเอาฉันแทบหยุดหายใจ ความเสียวซ่านทวีคูณจนฉันไม่อาจเก็บเสียงครางได้อีกต่อไป

“เธอมันคับแน่นเหลือเกิน… แน่นจนฉันอยากจะกระแทกแรง ๆ แล้วฉีดน้ำเข้าไปในตัวเธอให้หมด”

“อื้อออ… ฉันก็ต้องการแบบนั้นค่ะ” ฉันตอบด้วยลมหายใจที่ขาดห้วง นี่คือสิ่งที่ฉันเฝ้าปรารถนามาตลอด ฉันต้องการทุกส่วนในร่างกายของเขา—รวมถึงหยาดน้ำคาวของเขาด้วย

“ฉันจะเสร็จแล้ว!” เขาสปังค์ลงบนสะโพกของฉันอย่างแรงพร้อมกับบีบยอดอก จนฉันต้องหวีดครางออกมาเสียงดัง เสียงเนื้อกระทบกันอย่างหยาบโลนจากการร่วมรักปลุกเร้าให้ฉันใกล้ถึงฝั่งฝันเข้าไปทุกที

“ดีมาก เอลิอานา… ปล่อยตัวให้เสร็จอีกครั้งเพื่อฉัน”

เพียงคำบัญชานั้นก็พอให้ร่างกายของฉันสั่นสะท้านและบิดเกร็ง ความรู้สึกที่แล่นพล่านยิ่งรุนแรงกว่าครั้งแรกเสียอีก ทุกสิ่งรอบตัวพร่าเลือน สัมผัสรับรู้ทั้งหมดหยุดทำงาน มีเพียงความซ่านเสียวจากการเสร็จสมที่เข้าครอบงำทุกอณูในร่างกาย

ฉันสัมผัสได้ว่าเขาเองก็ใกล้ถึงจุดเดียวกัน จังหวะของเขาเต็มไปด้วยความเร่งเร้าและไร้การยับยั้ง ไม่ใช่จังหวะที่คุมเกมอีกต่อไป เสียงหายใจของเขาติดขัด และมีเสียงครางต่ำเล็ดลอดออกมาขณะที่เขาควบทะยานไปสู่จุดสุดยอด เขากระแทกเน้นย้ำเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะกระตุกเกร็ง ฉีดพ่นน้ำรักของเขาเข้าสู่ตัวฉัน—ผ่านถุงยางอนามัย จากนั้นเขาก็ทิ้งตัวลงทับฉันด้วยความเหนื่อยล้าและความพึงพอใจ ก่อนจะพลิกตัวลงไปนอนข้าง ๆ

เป็นเวลานานเหลือเกินที่ฉันเฝ้าปรารถนาให้เขามองฉันเป็นมากกว่าเอลลี่ผู้แสนไร้เดียงสาและไร้สมองคนนั้น และตอนนี้… ความปรารถนานั้นกลับกลายเป็นความจริงในงานเลี้ยงวันเกิดของเขาเอง

*ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นได้อย่างไร…*

ฉันนอนเล่นกับจุดซ่อนเร้นของตัวเองอยู่ในห้องนอน พลางปล่อยใจให้ล่องลอยไปกับจินตนาการยามที่สก็อตต์กำลังกระแทกกระทั้นเข้าหาฉัน จนกระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้น ดึงฉันกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง ให้ตายเถอะ! สำหรับคนที่รู้จักแค่รสสัมผัสจากนิ้วมือและแรงสั่นของไวเบรเตอร์ จินตนาการพวกนี้มันช่างโลดโผนสิ้นดี

“ชุดของเธอมาถึงแล้ว เอลิอานา รีบมาลองเร็ว จะได้แก้ไขทันก่อนงานเลี้ยง!” ซูซานตะโกนมาจากหน้าประตู

“ค่ะ คุณน้า” ฉันตอบพลางรีบจัดผมให้เรียบร้อย หากออกไปในสภาพยุ่งเหยิง เธอคงหัวใจวายแน่ เพราะเธอใส่ใจเรื่องภาพลักษณ์ของฉันมาก

วันนี้เป็นวันเกิดของสก็อตต์ ฉันไม่ได้เจอเขามาสักพักแล้ว และแทบรอไม่ไหวที่จะได้พบเขาอีกครั้ง บางทีครั้งนี้เขาอาจมองฉันต่างออกไป… มองฉันเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง หากไม่เป็นเช่นนั้น แผนที่ฉันวางไว้ก็คงทำให้เขาเปลี่ยนใจได้เอง

ฉันลองสวมชุดที่เพิ่งมาถึง มันสวยมาก… สวยอย่างไร้ที่ติจริง ๆ แต่มันไม่ใช่แบบที่ฉันต้องการ ฉันอยากได้อะไรที่ยั่วยวนกว่านี้… ยั่วยวนทางเพศมากกว่านี้ และในหัวของฉันก็มีภาพชุดที่ต้องการชัดเจนอยู่แล้ว

“หนูสวยมากเลยจ้ะ โตเป็นสาวเต็มตัวแล้ว” ซูซานชมพร้อมรอยยิ้ม ฉันอดหน้าแดงไม่ได้ “น้าคงต้องคอยจับตาดูให้ดีแล้วล่ะ คงมีหนุ่ม ๆ หลายคนอยากเข้าหา แต่เราจะเลือกคนที่ดีที่สุดเอง”

ฉันเพียงยิ้มรับ… 'เรา' งั้นเหรอ?

ใครจะสนผู้ชายพวกนั้นกันล่ะ? ฉันต้องการแค่มิสเตอร์สก็อตต์ แบล็กเวลล์ เท่านั้น

“เอาล่ะ ไปทำสิ่งที่หนูทำค้างไว้ต่อเถอะ อีกสองชั่วโมงเราจะออกเดินทางไปงานของคุณแบล็กเวลล์”

“ค่ะ ซูซี”

ทำสิ่งที่ค้างไว้งั้นเหรอ… ไม่มีทางหรอก ถ้าฉันทำต่อ ที่นอนของฉันคงแฉะเยิ้มไปด้วยน้ำหวานแน่ ๆ ตอนนี้ฉันต้องควบคุมความคิดของตัวเองให้ได้ อย่างน้อยก็จนกว่าจะถึงงาน อีกเพียงสองชั่วโมง ฉันก็จะได้พบผู้ชายที่อยู่ในความฝันของฉันแล้ว

*สองชั่วโมงต่อมา*

“เอลิอานา! เอลิอานา! ทำไมยังไม่ออกมาอีก?” ซูซานเคาะประตูเรียกไม่หยุด พลางสั่งให้ฉันออกไป

“หนูรู้สึกไม่ค่อยสบายค่ะ คุณน้า คิดว่าคงไม่ได้ไปแล้ว ถ้าดีขึ้นแล้วจะให้ซานติอาโกพาไปทีหลังนะคะ”

“เป็นอะไรหรือเปล่าจ๊ะ?”

“ปวดท้องนิดหน่อยค่ะ” ฉันตอบ พลางพยายามเค้นเสียงให้เหมือนคนกำลังเจ็บปวดอย่างหนัก

“ให้น้าอยู่เป็นเพื่อนไหมจ๊ะ?”

อา… ใจดีเหลือเกิน แต่ถ้าเธออยู่ แผนของฉันคงพังหมดพอดี

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณน้า ไปสนุกที่งานเถอะ แล้วกลับมาเล่าให้หนูฟังด้วยนะ”

“ได้จ้ะ ถ้าต้องการอะไรก็โทรหาน้านะ น้าจะรีบกลับมาเลย”

“ค่ะ ขอบคุณนะคะคุณน้า”

ฉันรอจนพวกเขาลับสายตาไปจากบ้าน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเดรสสีดำระยิบระยับ ผ่าข้าง เข้ารูป และเป็นแบบเกาะอกที่เน้นให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มอย่างเต็มตา ฉันเรียกอูเบอร์เพราะไม่อยากให้ใครรู้ว่าฉันแอบไปงานนี้ ฉันเดินออกจากบ้านโดยสวมเสื้อคลุมขนนุ่มตัวใหญ่ทับไว้เผื่อมีใครมาเห็น และหวังว่าพวกเขาจะไม่ทันสังเกตทรงผมกับรองเท้าส้นสูงของฉันนะ

โชคดีที่ฉันหนีออกมาได้โดยไม่มีใครสังเกตเห็น ฉันก้าวขึ้นรถอูเบอร์ที่จอดรออยู่แล้วมุ่งหน้าไปยังสถานที่จัดงานทันที ฉันส่งข้อความหาเคซีย์ เพื่อนสนิท เพื่อบอกว่าฉันกำลังจะไปงานปาร์ตี้ และขอให้ช่วยบอกคุณน้าว่าฉันอยู่กับเธอถ้าหากมีการโทรเช็ก

ฉันสวมหน้ากากหน้าก่อนจะเดินตรงไปยังทางเข้างาน

“ขอประทานโทษครับ ขอดูบัตรเชิญด้วยครับคุณผู้หญิง” การ์ดคนหนึ่งพูดขึ้น สายตาของเขาจ้องมองมาที่หน้าอกของฉัน ก่อนจะเลื่อนลงไปที่ต้นขาที่โผล่พ้นรอยผ่าด้านซ้ายของชุดเดรส ดีนะที่ฉันฟอร์เวิร์ดบัตรเชิญเก็บไว้ในมือถือ ฉันเปิดให้พวกเขาดู พวกเขาจึงปล่อยให้ฉันผ่านเข้าไป ไม่ลืมที่จะอวยพรให้ฉันมีค่ำคืนที่แสนวิเศษ แน่นอนอยู่แล้ว… ฉันวางแผนจะทำให้ค่ำคืนนี้ยอดเยี่ยมที่สุดเลยล่ะ

เมื่อเดินเข้าไปในโถงจัดงาน ทุกสายตาต่างหันมามองตามด้วยเสียงซุบซิบซุบซิบ มันไม่ใช่เรื่องปกติหรอกที่จู่ ๆ จะมีผู้หญิงสวมหน้ากากแถมยังเซ็กซี่เป็นบ้าเดินเข้ามาในงานปาร์ตี้ทั่วไปแบบนี้

มิสเตอร์แบล็กเวลล์กำลังยืนคุยอยู่กับพ่อของฉันที่มุมห้องโถง การเดินเข้าไปหาตอนนี้คงไม่ใช่ความคิดที่ดีแน่

แต่แล้ว จู่ ๆ สายตาของเขาก็หันมาสบกับฉันพอดี มีบางอย่างในดวงตาคู่นั้น… บางอย่างที่ฉันอ่านไม่ออก น่าจะเป็นความสนใจล่ะมั้ง

ฉันรีบละสายตา คว้าแก้วแชมเปญจากถาดของบริกรที่เดินผ่านมา พลางนึกสงสัยในใจว่า มิสเตอร์แบล็กเวลล์จะยังจ้องมองฉันด้วยสายตาอันแรงกล้าขนาดนี้ไหม หากเขารู้ว่าผู้หญิงภายใต้หน้ากากนี้คือใคร

“สวัสดีครับ คุณผู้หญิง” เสียงทุ้มเรียบนุ่มดังขึ้นจากทางด้านหลัง

ฉันหันกลับไปพบชายหนุ่มผมสีน้ำตาลกำลังส่งยิ้ม รอคอยคำตอบจากฉัน

“สวัสดีค่ะ”

“ผมแอชตัน เด็กซ์เตอร์ แล้วคุณล่ะ?”

*ฉันไม่สนใจหรอกว่านายจะเป็นใคร ไอ้เซ่อ! ไม่ได้ต้องการความสนใจจากนายสักหน่อย รีบ ๆ เดินไปให้พ้นได้ไหม*

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” ฉันตอบ โดยแกล้งทำเป็นหูทวนลมกับประโยคที่เขาถามชื่อของฉัน ก็ฉันสวมหน้ากากอยู่เนี่ย เห็น ๆ อยู่ว่าไม่อยากให้ใครรู้ตัวตน—ยัยบื้อเอ๊ย!

“แล้วเลดี้คนสวยอย่างคุณ มาทำอะไรที่งานปาร์ตี้คนเดียวล่ะครับ?” เขาล้อเล่นหรือเปล่าเนี่ย? สวยเหรอ? หน้าฉันโดนบังไปครึ่งนึงนะพ่อหนุ่ม ที่ว่าสวยคงเป็นหน้าอกกับส่วนเว้าส่วนโค้งมากกว่า เพราะเขาไม่เห็นหน้าฉันด้วยซ้ำ

“ฉันชอบอยู่คนเดียวน่ะค่ะ… นั่นคือเหตุผล” ฉันหวังว่าเขาจะเข้าใจคำใบ้แล้วไสหัวไปให้พ้น ๆ ซะที แต่เขาก็ยังตื๊อไม่เลิก ไม่ยอมไปไหน จนเริ่มทำให้ฉันอารมณ์เสีย

“ผมคิดว่าเลดี้คนสวยคงไม่ได้สนใจสิ่งที่นายพูดหรอก” เสียงหนึ่งเอ่ยสั่งอย่างเฉียบขาด ทำเอาฉันสะดุ้ง

ไม่อยากจะเชื่อเลย! นั่นมันมิสเตอร์แบล็กเวลล์ สายตาที่เขาจ้องมองมามันทรงพลังจนฉันแทบหยุดหายใจ เขาเดินมาทางฝั่งนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน สายตาของเขาไล่ลงมาหยุดอยู่ที่หน้าอกของฉันก่อนจะเลื่อนกลับมาที่ใบหน้า พยายามจะมองให้ออกว่าเคยรู้จักฉันไหม แน่นอนว่าไม่มีทางหรอก ฉันใส่หน้ากากอยู่ ฉันปลอดภัย

“เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่าครับ?”

“เคยค่ะ” มันคือเรื่องจริง แต่ฉันคงบอกเขาตอนนี้ไม่ได้หรอกว่าเจอที่ไหนหรือเมื่อไหร่ ดีนะที่ฉันควบคุมเสียงไม่ให้สั่นได้

“ที่ไหนล่ะ?” เอาไงดีล่ะ? ฉันไม่ได้เตรียมเรื่องโกหกสำหรับคำถามนี้ไว้ซะด้วย

“ในงานประมูลสักแห่งค่ะ” ฉันโกหกคำโต ดูเหมือนนิสัยของเคซีย์จะเริ่มซึมซับเข้าตัวฉันซะแล้ว

“งั้นเหรอครับ… ถ้าอย่างนั้นเราไปหาที่คุยกันสักหน่อยไหมถ้าคุณไม่รังเกียจ มีห้องวีไอพีอยู่ตรงโถงทางเดินด้านใน” มิสเตอร์แบล็กเวลล์เสนอ สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่หน้าอกของฉันขณะพูด

“ได้ค่ะ” ฉันรีบตอบตกลงทันที ฉันเริ่มจะชอบใจแล้วสิว่าเรื่องมันกำลังดำเนินไปทางไหน!

หัวใจของฉันเต้นรัวเป็นกลองรบ สายตาของเขาปรือลงเล็กน้อย จดจ้องอยู่บนต้นขาที่โผล่พ้นรอยผ่าและหน้าอกอวบอิ่มของฉัน ขอบคุณพระเจ้าที่ฉันเกิดมาเป็นหญิงสาวที่มีส่วนเว้าส่วนโค้งเย้ายวนใจขนาดนี้

ห้องนั้นอยู่ห่างจากโถงจัดงานเพียงไม่กี่ก้าว เขาเปิดประตูให้ฉันเดินนำเข้าไป ภายในห้องตกแต่งอย่างสวยงาม มันตะโกนคำว่าหรูหราออกมาเลยล่ะ ฉันเองก็คุ้นเคยกับความหรูหราดี แต่ที่นี่มันอยู่อีกระดับหนึ่งเลย ฉันเดินตรงไปที่เตียงแล้วนั่งลง จงใจขยับชุดให้เลิกขึ้นเพื่อเปิดเผยต้นขามากขึ้นไปอีก

“เอาล่ะ พอจะบอกชื่อของคุณให้ผมฟังได้ไหม?” มิสเตอร์แบล็กเวลล์ถามพลางคลายเนกไทออก

“ฉันยังไม่มีแผนจะเปิดเผยตัวตนตอนนี้ค่ะ” ฉันไม่ได้จะยอมบอกชื่อเสียงเรียงนามง่าย ๆ หรอก “แล้วคุณมีเรื่องอะไรอยากจะคุยล่ะคะ?” ฉันแสร้งทำเป็นใสซื่อถามออกไป ทั้งที่หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นปนหวาดกลัว เขาดูหงุดหงิดเล็กน้อย… ถ้าเกิดเขาแค่อยากจะคุยจริง ๆ ขึ้นมาล่ะ?

“ผมคิดว่าคุณรู้ดีนะว่าทำไมผมถึงพาคุณมาที่นี่” เขาก้าวเข้ามาใกล้ สายตาเข้มข้นดุดัน “คุณคงเคยได้ยินเรื่องของผมมาไม่น้อย—โดยเฉพาะเรื่องบนเตียง” ฉันจ้องมองไปที่เป้ากางเกงของเขา สัมผัสได้ถึงความต้องการที่อัดแน่นอยู่ข้างใน มันใหญ่โตมาก… “คุณจะปฏิเสธไหมล่ะ?”

ทุกอย่างกำลังเป็นไปตามแผนเป๊ะ!

“เปล่าค่ะ! ไม่ได้ปฏิเสธ ฉันแค่…” ฉันพูดค้างไว้เมื่อสายตาของเขาเปลี่ยนเป็นความหิวกระหายอย่างเห็นได้ชัด

“ถอดเสื้อผ้าออกซะ” เขาไม่ต้องสั่งซ้ำเป็นครั้งที่สอง ฉันค่อย ๆ ถอดชุดออกช้า ๆ อย่างยั่วยวน รูดซิปเดรสลง เผยให้เห็นเต้าคู่งาม สิ่งเดียวที่ยึดรั้งชุดเดรสไว้กับร่างกายคือสะโพกของฉัน ฉันบิดสะโพกไปมาซ้ายขวา รูดชุดให้ตกลงไปกองอยู่ที่ปลายเท้า เสียงสูดหายใจลึกอย่างแรงของเขาทำให้ฉันแอบยิ้มในใจ เขาต้องการฉันแล้ว

เขาขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีก มือหนาตะโบมหมับเข้าที่หน้าอกของฉัน ก่อนจะเลื่อนลงไปบีบเค้นสะโพก ทุกสัมผัสส่งกระแสไฟแล่นพล่านจนฉันเสียวสะท้านไปทั้งสันหลัง

“ถอดหน้ากากออก” น้ำเสียงของเขานุ่มนวล แต่มันไม่ใช่ประโยคขอร้อง มันคือคำสั่ง

“ขอใส่หน้ากากไว้ค่ะ คืนนี้มันจะเป็นแค่เรื่องชั่วครั้งชั่วคราว ไม่จำเป็นต้องมาทำความรู้จักหน้าตากันหรอก” ฉันต้องยืนกรานในจุดยืนของตัวเอง

“คุณอายุเท่าไหร่?”

“ยี่สิบสองค่ะ” ฉันไม่มีทางทำพังด้วยการบอกอายุจริงแน่ ๆ แต่แอบเห็นเขาดูผิดหวังเล็กน้อยแฮะ ฉันน่าจะบอกว่าสามสิบไปเลย จะเพิ่มมาแค่สองปีทำไมกันนะ?

“สะอาดใช่ไหม?”

“ฉันมีผลตรวจสุขภาพติดตัวมาด้วยนะคะ ถ้าคุณอยากจะดู” ฉัน…เอลิอานา การ์เซีย คนนี้เตรียมพร้อมมาอย่างดี ผลตรวจสุขภาพที่ผ่านการดัดแปลงมาแล้วอยู่ในกระเป๋าถือของฉันเอง

ไม่รู้ทำไม แต่ฉันมั่นใจว่าวันนี้ฉันต้องได้เขาแน่ ๆ ฉันรู้ดีว่ารูปร่างของฉันดึงดูดความสนใจได้มากแค่ไหน และมิสเตอร์แบล็กเวลล์ก็ขึ้นชื่อเรื่องความเป็นเพลย์บอยตัวพ่ออยู่แล้ว

“ไม่จำเป็น” เขาสนใจความเชื่อใจขนาดนั้นได้ยังไงกัน? ฉันอาจจะโกหกอยู่ก็ได้นะ แต่พอเขาเอื้อมมือไปหยิบของบางอย่างในลิ้นชัก ฉันก็เข้าใจเหตุผลทันที…

เขาเปลื้องผ้าอย่างรวดเร็วและสวมถุงยางอนามัย “นอนหงายซะ ชันเข่าขึ้นแล้วแยกขาออกให้ผม” ฉันทำตามคำสั่งทันทีโดยไม่ลังเล

เขาทาบทับร่างกายลงมาบนตัวฉัน มอบจุมพิตอันเร่าร้อนและบ้าคลั่งที่จุดระเบิดมาจากความหิวกระหายในกามารมณ์ นิ้วมือของเขาสอดแทรกเข้ามาในร่องรัก ทำเอาฉันครางกระเส่า มันรู้สึกดีเป็นบ้า และในจังหวะที่รวดเร็วปานสายฟ้า เขาก็ชักนิ้วออก จ่อแกนกายเข้าที่ปากทางรัก แล้วกระแทกสวนเข้ามาเต็มแรง!