บทที่ 4: ความลับที่ถูกเปิดโปง

สก็อตต์

ผมไม่สามารถหุบยิ้มบนใบหน้าได้เลยจริงๆ ในที่สุดผมก็ได้อีหนูรูฟิตสุดฮอตมาเป็นของเล่น—แถมยังแสบเร่าร้อนได้ใจชะมัด เมื่อเช้านี้เธอเพิ่งจะมาพบผมที่ห้องทำงาน และผมก็ยื่นสัญญาให้เธอเซ็น เพื่อแสดงสถานะว่าเธอจะต้องเป็นของเล่นส่วนตัวของผมจนกว่าผมจะสั่งเป็นอย่างอื่น

ตอนแรกผมบอกเธอว่าจะให้เป็นไปจนกว่าผมจะกลับลอนดอน แต่ตอนนี้ผมวางแผนไว้ว่าจะพาเธอไปที่นั่นด้วยกันถ้าเธอยอมตกลง มันมีบางอย่างในตัวเธอที่ทำให้ผมรู้สึกเหมือนกลับไปเป็นเด็กหนุ่มที่กำลังตื่นเต้นเพราะแอบชอบใครสักคนไม่มีผิด

สิ่งเดียวที่ฉุดรั้งไม่ให้ผมจับเธอจับขอบโต๊ะแล้วกระแทกกระทั้นให้สมองเบลอไปเลยเมื่อเช้านี้ ก็คือเสียงครางซี้ดด้วยความเจ็บแปลบที่เล็ดลอดออกมาตอนที่ผมสอดนิ้วเข้าไปในร่องรักของเธอนั่นแหละ

หวังว่าคืนนี้ผมจะได้ลิ้มรสร่องรูแฉะๆ นั่นอีกครั้ง แล้วผมก็นึกขึ้นได้ว่าลืมเรื่องสำคัญไป จึงรีบส่งข้อความไปหาเธอเรื่องนัดตรวจร่างกายกับหมอของผมทันที ผมต้องการให้แน่ใจว่าเธอสะอาดไม่มีโรค เพราะผมวางแผนจะกระแทกรูฟิตๆ นั่นสดๆ โดยไม่ใส่ถุงยาง และอยากจะก้มลงไปเลียไปกินตอนไหนและท่าไหนก็ได้ตามใจชอบ

เสียงเลขาของผมดังขึ้นผ่านอินเตอร์คอม “มิสเตอร์สมิธขอพบ—”

“ให้เขาเข้ามา” ผมตอบสวนกลับไปทันทีทั้งที่เธอยังพูดไม่จบประโยคด้วยซ้ำ

ประตูเปิดออกเผยให้เห็นคอลลิน เพื่อนสนิทและหุ้นส่วนทางธุรกิจของผม “ลมอะไรหอบนายมาถึงนี่ล่ะ คอลลิน?”

“หมายความว่าไงล่ะ? เมื่อคืนฉันไม่ได้เจอนายในงานปาร์ตี้เลย วันนี้ก็เลยแวะมาหาซะหน่อย”

“งั้นเหรอ…” จะให้ตอบอะไรได้ดีกว่านี้ล่ะ?

“ผู้หญิงคนเมื่อกี้ที่เพิ่งเดินสวนออกจากห้องทำงานนาย… เธอเป็นใครน่ะ?”

“ไม่ใช่เรื่องของนาย” ผมตอกกลับไปเสียงเรียบ

“เธอ ดูเด็กเกินไปสำหรับนายและเกมบนเตียงของนายนะ นายไม่คิดงั้นเหรอ?” เขายังคงตื๊อไม่เลิก พยายามจะยื่นจมูกเข้ามาสอดรู้สอดเห็นเรื่องที่ไม่ใช่ของตัวเอง

“ถ้าแวะมาหาเพราะเรื่องแค่นี้ ฉันแนะนำให้นายกลับไปได้แล้ว” ถ้านึกถึงเรื่องแวะไปหา… วันนี้ผมต้องไปเยี่ยมแจ็กที่บ้านด้วยนี่นา เพราะผมสัญญากับมันไว้แล้ว

คอลลินเดินออกไป แต่ไม่ลืมที่จะทิ้งท้ายไว้ว่า “อย่าทำอะไรที่จะทำให้บริษัทนี้ต้องตกอยู่ในอันตราย—หรือทำให้พวกเราต้องซวยไปด้วยล่ะ ฉันขอตัวก่อน” พูดจบเขาก็เดินจากไป

“ซาแมนทา” ผมกดสายเรียกเลขา

“ค่ะ บอส” เสียงของเธอตอบกลับมาจากปลายสาย

“ยกเลิกนัดทั้งหมดของฉันในวันนี้ซะ เลื่อนไปวันหลัง อีกห้านาทีฉันจะออกไปข้างนอก”

“รับทราบค่ะบอส” เธอรู้หน้าที่ดี ไม่มีคำถามใดๆ และเริ่มจัดการงานทันที

ผมกลับมาถึงบ้าน อาบน้ำสระผมเพื่อเรียกสติและพยายามสยบความแข็งขึงของท่อนเอ็นที่ดูเหมือนจะตื่นตัวไม่ยอมลงง่ายๆ ผมเปลี่ยนเป็นชุดลำลองที่ดูสบายตาขึ้นแล้วมุ่งหน้าไปยังบ้านของแจ็ก ผมไม่ได้มาที่นี่นานเป็นชาติแล้ว

พอมาถึงบ้านของแจ็ก บรรยากาศมันดูสงบร่มรื่นมาก ให้ความรู้สึกเป็นบ้านที่แท้จริง “ฉันแวะมาหาตามสัญญาแล้วนะ ไอ้คนขี้ระแวง!” ผมเอ่ยปากแซวขำๆ คิดถึงบรรยากาศเก่าๆ ชะมัด

"ถ้าไม่มา นายคงโดนถลกหนังหัวแน่" มันสวนกลับทันควัน ผมหัวเราะร่าให้กับคำขู่ของมัน ใครจะไปคิดว่า แจ็กสัน การ์เซีย จะกลับมายิ้มแย้มได้ขนาดนี้ หลังจากที่โดนเมียตัวเองทรยศหักหลังจนชีวิตพังพินาศและเคยหลงระเริงไปกับเรื่องระยำพวกนั้น

"แล้วพี่สาวกับลูกสาวนายอยู่ไหนล่ะ?"

"พี่สาวออกไปทำธุระด่วนน่ะ ส่วนยัยหนู… ลูกสาวฉันอยู่บนห้อง" มันหันไปสั่งแม่บ้านคนหนึ่งให้ขึ้นไปตามลูกสาวลงมา "ไปบอกเธอด้วยว่ามีเรื่องสำคัญ" สำคัญงั้นเหรอ?

ไม่ถึงสองนาที เด็กสาวคนนั้นก็ปรากฏตัวขึ้น ดูเหมือนเธอจะไม่ใช่เด็กน้อยอีกต่อไปแล้วจริงๆ สายตาของเธอเอาแต่จดจ้องอยู่กับหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือ

"เอลิอานา" พ่อของเธอเอ่ยเรียก และในพริบตานั้นเอง เธอก็เงยหน้าขึ้นมา สายตาของเราสองคนประสานกันโดยบังเอิญ เธอคือผู้หญิงคนเมื่อคืนนี้! นี่ผมทำอะไรลงไปวะ?! ยัยนี่โกหกผมฉอดๆ พุทโธ่เอ๋ย! เธอเพิ่งจะอายุสิบแปดเอง… มิน่าล่ะถึงต้องสวมหน้ากาก มิน่าล่ะถึงมีคราบเลือดติดเตียง เธอคงไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อนแน่ๆ ผมน่าจะเฉลียวใจสักนิด แล้วทีนี้ผมจะบอกเพื่อนสนิทที่สุดได้ยังไงว่าผมเพิ่งจะฟัดลูกสาวมันจนยับ แถมยังเป็นคนพรากพรหมจรรย์ของเธอไปอีก?

“เธอ?” ผมหลุดปากออกมาอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ สายตาและท่าทางของเธอพิสูจน์ให้เห็นว่าเธอรู้เรื่องทั้งหมดมาตั้งแต่แรกแล้ว ยัยนี่โกหกทั้งชื่อทั้งอายุระยำนั่น แล้วผมจะอธิบายเรื่องนี้ยังไงดี?

“มีอะไรหรือเปล่าสก็อตต์?” แจ็กถามด้วยความงุนงงกับท่าทีตกใจของผม

“ไม่มีอะไรค่ะ พอดีเราบังเอิญเจอกันที่ร้านอาหารเมื่อกี้ แล้วมิสเตอร์สก็อตต์จำหนูไม่ได้น่ะค่ะ” เธอโกหกคำโต ให้ตายเถอะ! ยัยนี่ไม่ต้องเสียเวลาคิดเลยด้วยซ้ำยามจะพ่นเรื่องโกหกออกมา… ผมโมโหมาก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าต่อให้รู้ความจริงแล้ว ผมก็ยังคงรู้สึกดึงดูดและต้องการในตัวเธออยู่ดี

ผมต้องจบเรื่องบ้าๆ นี่ซะ ทีแรกผมยังตั้งตารอที่จะได้กระแทกกระทั้นเธอคืนนี้อยู่เลย แต่เธอเป็นเหมือนลูกเหมือนหลานของผมนะ! ลูกสาวของเพื่อนสนิทเชียวนะเว้ย!

“อ๋อ งั้นเหรอ แต่เธอจำเขาได้ใช่ไหมล่ะ?”

“จำได้ค่ะ” เธอยิ้มให้พ่อของตัวเอง ก่อนจะตวัดสายตาเจ้าเล่ห์มามองผม

“ดีเลย นึกขึ้นได้พอดี เอลิอานากำลังจะเดินทางไปเรียนต่อด้านศิลปะที่ลอนดอนน่ะ แล้วไหนๆ นายก็ปักหลักอยู่ที่นั่นเป็นหลักอยู่แล้ว ฉันเลยอยากจะฝากฝังให้นายช่วยดูแลเธอหน่อยตอนที่เธออยู่ที่นั่น”

ชิบหายละ?! เรื่องบ้าๆ แบบนี้ไม่ควรจะเกิดขึ้นจริงใช่ไหม “แน่นอนสิ ฉันยินดีที่จะทำแบบนั้นอยู่แล้ว” ผมตอบพลางส่งรอยยิ้มจอมปลอมไปให้แจ็ก และตวัดสายตาขยะแขยงส่งไปให้เอลลี่

ทันใดนั้นก็มีสายเรียกเข้า ดังได้จังหวะพอดี! ถือเป็นข้ออ้างในการออกไปสูดอากาศและทบทวนเรื่องราวทั้งหมดข้างนอก

“ขอตัวสักครู่นะ ฉันต้องขอรับสายนี้ก่อน” พอเดินพ้นออกมาข้างนอก ผมก็เอามือสางผมตัวเองด้วยความหงุดหงิดพ่นลมหายใจอย่างบ้าคลั่ง ไม่มีทางที่ผมจะปิดบังเรื่องนี้กับแจ็กได้ตลอดรอดฝั่งหรอก แต่วิธีไหนล่ะที่ผมจะบอกมันได้ว่าผมเคลมลูกสาวมันไปแล้ว?

“มิสเตอร์สก็อตต์! มิสเตอร์สก็อตต์คะ!” เอลลี่ตะโกนเรียกพลางวิ่งตรงมาหาผม “หนูขอโทษค่ะ หนูไม่ได้—”

“ขอโทษงั้นเหรอ? เธอใช้คำว่าขอโทษงั้นเหรอ?! เธอวางแผนเรื่องทั้งหมดนี้ไว้แล้ว ยัยเด็กแพศยา! สมองเธอคิดอะไรอยู่ฮะ?!”

“หนูแค่อยากให้คุณ… หันมามองหนูบ้าง… อยากให้คุณต้องการหนู” ยัยนี่พูดบ้าอะไรออกมาวะ?

“เรื่องนี้มันต้องห้าม! เธอเป็นลูกสาวเพื่อนสนิทของฉันนะให้ตายเถอะ!”

เธอขยับก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ พลางใช้มือเรียวเล็กอูบไล้ไปตามแผงอกของผม “หนูรู้ค่ะ แต่หนูต้องการคุณมาตลอด และหนูก็รู้ว่าคุณเองก็ต้องการหนูเหมือนกัน หลังจากเมื่อคืนนี้—”

“หุบปากนะ!” ผมตวาดลั่นเสียงดังปานฟ้าผ่า พร้อมกับผลักร่างของเธอออกไปเต็มแรงด้วยความโมโห ร่างของเธอร่วงลงกระแทกพื้นเสียงดังตึ้บ นี่ผมเป็นบ้าอะไรไปวะ? ไม่ควรจะผลักเธอแรงขนาดนั้นเลย ผมรีบถลาเข้าไปประคองร่างเธอขึ้นมาทันที

น้ำตาของเธอไหลพราก พอผมพยุงเธอให้ยืนขึ้น เสียงร้องไห้โฮสะอึกสะอื้นก็เล็ดลอดออกมาจากลำคอ มันกรีดลึกเข้าไปในจิตใต้สำนึกของผมจนรู้สึกผิด “เป็นอะไรไปเอลลี่?” ผมเอ่ยถามพลางช้อนร่างเธอขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน

“ข้อเท้าหนู—”

“เกิดอะไรขึ้นที่นี่น่ะ?” เสียงทุ้มเข้มของพ่อเธอดังแทรกขึ้นมาตัดบทกะทันหัน ผมถึงกับยืนแข็งทื่อเป็นหิน ไปไม่เป็น และไม่สามารถเค้นคำตอบที่ฟังดูสมเหตุสมผลออกไปได้เลย