บทที่ 3: ของเล่นส่วนตัว

เอลิอานา

ฉันเดินวนไปวนมาในห้องนอนตอนเช้าวันต่อมา พลางคิดทบทวนว่าฉันควรจะเดินหน้าต่อกับเรื่องนี้ดีไหม คือเขาจำฉันไม่ได้ และฉันก็ไม่ต้องมากังวลว่าจะโดนเขาปฏิเสธด้วย ในที่สุดฉันก็ตัดสินใจได้ ฉันต้องตอบตกลงตามข้อเสนอของเขา

“เอลิอานา ตื่นหรือยังจ๊ะลูก น้าเอาชาขิงมาให้ดื่มแก้ปวดท้องแน่ะ” คุณน้าเอ่ยทักขณะเดินเข้ามาในห้อง “โซลิดาดแม่บ้านบอกน้าว่าเมื่อคืนหนูไม่อยากให้ใครรบกวน น้าก็เลยปล่อยให้หนูนอนยาวเลย ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้างจ๊ะ?”

“ขอบคุณค่ะคุณน้า ตอนนี้หนูดีขึ้นแล้วค่ะ” ฉันตอบ พลางรับแก้วชาขิงจากมือเธอมาดื่มจนหมด

“เอลลี่ หนูควรจะนอนพักผ่อนอยู่บนเตียงนะ ถึงจะรู้สึกดีขึ้นแล้วแต่ก็ไม่ได้แปลว่าหายดีแล้วสักหน่อย” เธอประคองฉันไปที่เตียงแล้วกดตัวให้นั่งลง

วินาทีที่ก้นแตะฟูก ฉันถึงกับหน้าเหยเกด้วยความเจ็บแปลบ ฉันยังรู้สึกระบมมากจากบทรักสุดโลดโผนเมื่อคืนกับเพื่อนสนิทของพ่อ “เห็นไหมล่ะเอลลี่? หนูกำลังฝืนอยู่ชัด ๆ ให้ดาวตามหมอมาตรวจหน่อยไหมลูก?” คุณน้าถามด้วยสีหน้าเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด ถ้าเธอรู้ว่าฉันเป็นอะไรขึ้นมาจริง ๆ ล่ะก็คงอกแตกตายแน่

“คุณน้าคะ หนูไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ” ฉันลุกขึ้นยืน ก้มลงจูบแก้มเธอฟอดหนึ่งก่อนจะรีบเดินเลี่ยงออกมา “เดี๋ยวหนูมานะคะ!”

สก็อตต์นัดไว้ตอนเที่ยงตรง แต่ฉันรอให้ถึงเวลานั้นไม่ไหวหรอก ฉันแวะที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งเพื่อหาอะไรกิน ฉันรู้ดีว่าคุณน้าต้องหาอะไรจืด ๆ ชืด ๆ มาให้ฉันกินเพื่อถนอมกระเพาะแน่ ๆ ฉันเลยไม่คิดจะกินข้าวที่บ้าน พอได้อาหารที่สั่งฉันก็นั่งลงจัดการทันที

“แหม่ ๆ ๆ ดูซิว่าเจอใคร ยัยเด็กแสบที่คอยวิ่งไล่ตามแฟนชาวบ้านเหมือนพวกผู้หญิงไร้ยางอายไม่มีผิด!” เสียงที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจิกกัด

“บิเซนตา ฉันไม่มีเวลามาฟังเรื่องไร้สาระของเธอนะ แล้วเธอก็รู้ดีด้วยว่าฉันไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับแฟนสุดปัญญาอ่อนของเธอเลยสักนิด” ฉันสวนกลับไปด้วยความโกรธ เจ็บใจที่โดนเธอกล่าวหาบ้า ๆ แบบนั้น

“แกกล้าดียังไงมาปากดีกับฉัน?! พวกแก จัดการสั่งสอนมันซิ” ยัยพวกผู้หญิงที่มากับเธอขยับตัวทำตามคำสั่งทันที ฉันไม่มีทางสู้พวกมันทั้งหมดได้แน่

“เข้ามาใกล้กว่านี้อีกก้าวเดียว ได้โดนน้ำซอสราดสุก ๆ ลวกตาแน่ เชื่อฉันสิ” ฉันขู่ฝ่อ พลางขยับตัวแสดงให้เห็นว่าฉันเอาจริงและกำลังโมโหสุดขีด ฉันคว้าถ้วยน้ำซอสไว้แน่น ขู่จะสาดใส่ใครก็ตามที่กล้าขยับเข้ามา

ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพวกนี้ถึงชอบมาหาเรื่องฉันนัก ไม่ดักเทของใส่หัวก็เอาเรื่องโกหกไปโพนทะนาซุบซิบ แต่ไม่ใช่สำหรับวันนี้แน่ ไม่ใช่วันที่ฉันมีนัดสำคัญ—นัดหมายกับผู้ชายที่ฉันเฝ้าปรารถนามาตลอดชีวิต

พวกมันดูกลัวท่าทางเดือดดาลและคำขู่ของฉัน เลยรีบถอยกลับไปนั่งที่โต๊ะตัวเอง พอแน่ใจว่าพวกมันจะไม่ตุกติกอะไรอีก ฉันก็เดินออกจากร้านทันทีเพราะจ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว

ฉันมาถึงบริษัทของสก็อตต์ ฉันไม่เคยเข้ามาข้างในนี้เลยสักครั้ง เคยมาป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้สองสามหนเพราะหวังว่าจะได้แอบเห็นหน้าเขาบ้าง แต่ก็ไม่เคยได้ย่างกรายเข้ามาข้างในเลย

“สวัสดีค่ะ ฉันมาขอพบมิสเตอร์สก็อตต์ค่ะ” ฉันเอ่ยทักพนักงานต้อนรับ

“ได้นัดไว้หรือเปล่าคะ?”

“เปล่าค่ะ คือฉัน—”

“ถ้าอย่างนั้นต้องขออภัยด้วยนะคะ ฉันคงให้เข้าพบไม่ได้ค่ะ” เธอพูดตัดบทก่อนที่ฉันจะได้อธิบายเสียอีก

“เขาเป็นคนบอกให้ฉันมาที่นี่เองนะคะ”

“พวกเราได้ยินคำนี้จนเบื่อแล้วล่ะค่ะ” เธอพึมพำ พลางกวาดสายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า จะไปโทษเธอก็ไม่ได้หรอก เพราะวันนี้ฉันใส่แค่เสื้อสายเดี่ยวกับกางเกงยีนส์ขาด ๆ อวดหน้าท้อง แถมหน้าตาก็คงดูโทรมเป็นบ้าเพราะอดนอนมาทั้งคืน

ฉันนึกขึ้นได้ว่ามีนามบัตรที่เขาให้ไว้ เลยรีบกดโทรออกหาเบอร์ของเขาทันที น่าแปลกใจชะมัดที่เขาตั้งรับสายตั้งแต่เสียงสัญญาณดังครั้งแรก “มิสเตอร์สก็อตต์คะ ฉันตัดสินใจได้แล้วค่ะ ตอนนี้ฉันอยู่ที่แบล็กเวลล์ ดิจิทัล แต่ฉันไม่รู้ทางไปห้องทำงานของคุณ แล้วพนักงานต้อนรับก็ไม่ยอมช่วยด้วยค่ะ”

“รออยู่ตรงนั้นแหละ เดี๋ยวฉันให้คนลงไปรับ…ว่าแต่ เธอชื่ออะไรนะ?”

“มารีค่ะ! เอ่อ… มารี ธอร์น” ฉันเกือบจะลืมชื่อปลอมที่ตัวเองตั้งขึ้นมาซะแล้ว

“โอเคมารี เดี๋ยวฉันส่งคนลงไปรับเดี๋ยวนี้แหละ”

ไม่นานนัก พนักงานหญิงคนหนึ่งก็เดินตรงมาที่เคาน์เตอร์ต้อนรับ “คุณคือคุณมารี ธอร์น ใช่ไหมคะ…” เธอเอ่ยถาม

“ใช่ค่ะ ใช่แล้วค่ะ”

“ตามฉันมาเลยค่ะ”

ฉันรีบเดินตามเธอไปทันที เราขึ้นลิฟต์มาด้วยกันและในที่สุดก็มาหยุดอยู่หน้าห้องทำงานของสก็อตต์ ฉันไม่แน่ใจว่าตัวเองเดินเข้าไปได้เลยไหมหรือต้องรออยู่ข้างนอก “เข้าไปได้เลยค่ะคุณมารี เจ้านายกำลังรอคุณอยู่พอดี”

“ขอบคุณค่ะ” ฉันกระซิบตอบ ดูเหมือนเธอจะรู้ดีว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่ในหัว

ฉันเปิดประตูแล้วก้าวเท้าเข้าไปข้างใน เขาดูจริงจังและภูมิฐานมาก ไม่รู้ทำไมเหมือนกันแต่จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกประหม่าและตัวเล็กจ้อยขึ้นมาทันที ได้ยืนนิ่ง ๆ รอฟังคำสั่งจากเขา

“ล็อคประตูแล้วเดินมานี่ซิ” คำสั่งนั้นเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มทว่าจริงจัง ฉันทำตามอย่างว่าง่ายโดยไม่ลังเลเลยสักนิด พอเดินเข้าไปใกล้ เขาก็กระชากตัวฉันขึ้นไปนั่งบนตัก สัมผัสได้ถึงส่วนกลางกายที่ดุนดันอยู่ตรงร่องรักที่ยังระบมของฉัน ฉันเบิกตากว้าง ท่อนเอ็นของเขาขยายใหญ่จนแข็งปั๋งตลอดเวลาเลยหรือไงกันนะ?

“แข็งเพื่อเธอคนเดียวเลยล่ะทูนหัว เพื่อเธอคนเดียว” คำตอบของเขาทำเอาฉันแอบคิดในใจว่าเมื่อกี้ฉันเผลอพูดประโยคนั้นออกไปดัง ๆ หรือเปล่า “แล้วร่องน้อย ๆ นั่นเป็นยังไงบ้างล่ะ?”

“สบายดีค่ะ แค่ระบมนิดหน่อย”

“รู้ไหม ถ้าเธอเจ็บแค่บอกให้ฉันหยุดฉันก็หยุดแล้ว เมื่อคืนฉันรุนแรงไปหน่อยแต่เธอกลับไม่พูดอะไรเลยสักคำ”

“ก็หนูชอบแบบนั้นนี่คะ แด๊ดดี้” ฉันกระซิบชิดริมฝีปากของเขา ก่อนที่ปากหนาจะประกบลงมาบดจูบ ไม่ใช่จูบที่เร่งรีบแต่เป็นจูบที่เนิบนาบและเต็มไปด้วยความเสน่หา ในขณะที่มือของเขาลูบไล้ไปทั่วร่างกายของฉัน ฉันต้องการเขา ตอนนี้ วินาทีนี้เลย ฉันอยากให้เขากระแทกกระทั้นเข้ามาในตัวฉันอีกครั้ง

ฉันบดร่อนสะโพกไปมาซ้ายขวาถูไถกับแกนกายที่แข็งขึงภายใต้กางเกงทำงานของเขา พลางกระซิบพร่า “กระแทกหนูในห้องทำงานของคุณเลยสิคะ”

เขาผละใบหน้าออกมา ริมฝีปากหยักยกยิ้ม “พร้อมเสมอเลยนะ ฉันชอบจังทูนหัว” เขาจุ๊บปากฉันเบา ๆ ทีหนึ่งก่อนจะบอกว่า “แต่ไม่ใช่ตอนนี้”

“ได้โปรดเถอะค่ะแด๊ดดี้ หนูต้องการคุณ—หนูอยากได้คุณจะแย่อยู่แล้ว” ฉันเว้าวอนพลางขยับสะโพกบดเบียดเข้าหาเขาไม่หยุด

“คืนนี้เธอได้โดนแน่ ฉันสัญญา”

“ก็ได้ค่ะ แด๊ดดี้” น้ำเสียงของฉันแสดงออกถึงความผิดหวังอย่างชัดเจน

“เด็กดี ตอนนี้เซ็นเอกสารนี่ซะก่อน”

“นี่อะไรคะ?”

“ข้อตกลงน่ะ เธอต้องมาเป็นของฉันคนเดียว และต้องยอมให้ฉันมีสิทธิ์ทำอะไรก็ได้ตามใจชอบกับร่องรักและร่างกายสวย ๆ นี้” เขาอธิบาย สายตาจับจ้องมาที่ฉันไม่วางตา มือหนาลูบไล้ผ่านเนื้อผ้า ขยับเลื่อนลงไปจนถึงกางเกงยีนส์ ก่อนจะปลดกระดุมรูดซิปลงแล้วสอดมือเข้าไปข้างใน “เธอตกลงไหม มารี?” นิ้วมือของเขาบดบี้หยอกเย้าอยู่กับจุดกระสันขณะที่เขาเอ่ยย้ำทีละคำ ให้ตายเถอะ ร่องของฉันแฉะเยิ้มไปหมดแล้ว เขาเน้นนิ้วสองนิ้วสอดแทรกเข้ามาในตัวฉันจนเกิดเสียงแฉะ พลางครางต่ำในลำคอ

“บอกฉันสิ baby เธอต้องการเรื่องนี้เหมือนที่ฉันต้องการใช่ไหม?” ประโยคนั้นกระซิบชิดใบหู ทำเอากระแสไฟแล่นพล่านจนฉันขนลุกซู่ไปทั้งตัว

“ค่ะ แด๊ดดี้… หนูต้องการมันเหมือนกัน”

“เด็กดี เขียนชื่อตรงนี้แล้วเซ็นซะ” ฉันรีบทำตามคำสั่งทันที “คืนนี้เตรียมตัวไว้ให้ดีล่ะ เดี๋ยวฉันจะให้คนขับรถไปรับ"

"ค่ะ แด๊ดดี้!"

"ไว้เจอกันนะยัยรูฟิต ตอนนี้รีบออกไปก่อนที่ฉันจะจับเธอฟัดสะโพกงอน ๆ นี่ซะก่อน เดี๋ยวฉันโทรหา"

ฉันรีบเดินออกจากห้องทำงานด้วยความตื่นเต้นเนื้อเต้น ทุกอย่างมันราบรื่นยิ่งกว่าแผนที่ฉันวางไว้ซะอีก ฉันเพิ่งจะเซ็นสัญญา ยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อเป็นของเล่นส่วนตัวให้กับเพื่อนสนิทของพ่อตัวเอง!