บทที่ 5: ความแตก

เอลิอานา

วินาทีหนึ่งทุกอย่างยังไปได้สวย แต่ในวินาทีต่อมา ฉันได้แต่สวดภาวนาไม่ให้หัวใจตัวเองระเบิดออกมาเพราะมันเต้นรัวแรงด้วยความหวาดกลัว

ทั้งที่รู้เต็มอกว่ามิสเตอร์สก็อตต์คือเพื่อนสนิทที่สุดของพ่อ ฉันควรจะรอบคอบและหูตากว้างไกลมากกว่านี้เมื่อนึกถึงสิ่งที่เรามีต่อกัน ฉันเดินดุ่มๆ เข้ามาในห้องโดยไม่ยอมชะเง้อแอบดูสักนิดได้ยังไงกันว่าใครกำลังอยู่กับพ่อกันแน่?

ฉันเดินเข้ามาในห้องแบบคนซื่อบื้อที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ ไม่รู้เลยว่ามิสเตอร์สก็อตต์แวะมาเยี่ยม และเพียงแค่นั้น ฉันก็ทำพังหมดทุกอย่าง—ทุกอย่างที่ฉันอุตส่าห์ทุ่มเทและวางแผนมาอย่างดิบดี

“เธอ…” สายตาที่เขามองมามันน่ากลัวชะมัด หัวใจของฉันยิ่งเต้นรัวเร็วกว่าเดิม ฉันกลัวเหลือเกิน ได้แต่หวังว่ามิสเตอร์สก็อตต์จะไม่ปากโป้งเล่าทุกอย่างให้พ่อฟัง แต่ดูเหมือนพ่อจะสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง

พ่อหันไปถามมิสเตอร์สก็อตต์ “มีอะไรหรือเปล่าสก็อตต์?” ด้วยความกลัวว่ามิสเตอร์สก็อตต์จะพูดความจริง ฉันเลยรีบสวนขึ้นมาทันควัน “ไม่มีอะไรค่ะ ไม่มีอะไร พอดีหนูกับมิสเตอร์สก็อตต์บังเอิญเจอกันเมื่อกี้แล้วเขาจำหนูไม่ได้น่ะค่ะ”

พ่อหัวเราะร่วนแล้วหันไปพูดกับมิสเตอร์สก็อตต์ “ฉันบอกนายแล้ว” จากนั้นก็หันกลับมาถามฉัน “แต่เธอจำเขาได้ใช่ไหมล่ะ?”

“จำได้สิคะพ่อ แน่นอนอยู่แล้วค่ะ” ฉันส่งรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตาให้พ่อ พลางตวัดสายตาเหลือบไปมองจุดที่มิสเตอร์สก็อตต์ยืนอยู่ แววตาของเขา ท่าทางของเขา… มันคือสายตาของความรังเกียจขยะแขยง ตอนนี้เขาคงจะเกลียดฉันไปตลอดกาลแน่ๆ ฉันพูดไม่ได้หรอกว่าฉันเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป แต่ฉันเสียใจที่โกหกเขา ทว่าถ้าฉันไม่โกหก เขาคงไม่มีวันหันมามองหรือสัมผัสฉันอย่างที่เขาทำยามที่ไม่รู้ว่าฉันเป็นใครหรอก

ลาก่อนเซ็กส์สุดเหวี่ยงที่เราควรจะได้ฟัดกันคืนนี้ ลาก่อนความฝันที่จะทำให้เขาตกหลุมรักฉันในที่สุด ลาก่อนชัยชนะอันแสนสั้นของฉัน

“เอลลี่น้อยของฉันโตเป็นหญิงสาวที่ทั้งสวย ฉลาด แถมยังรู้ความจริงๆ”

“งั้นเหรอ… รู้ความจริงๆ นั่นแหละ” คำพูดนั้นเอ่ยออกมาแผ่วเบาแต่เจือไปด้วยความประชดประชัน ทุกคำมันกรีดลึกเข้าเนื้อลึกเข้าหัวใจของฉัน ฉันอยากจะวิ่งเข้าไปหาเขา อธิบายให้เขาฟัง ให้เขาเข้าใจและยอมรับฟังเหตุผล—แต่มันเป็นไปไม่ได้เลย

ฉันต้องนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับมิสเตอร์สก็อตต์ ในขณะที่พ่อเอาแต่พล่ามไม่หยุดเรื่องผลการเรียนของฉัน เรื่องพรสวรรค์ของฉัน—เรื่องการออกแบบ

“นึกขึ้นได้พอดี เอลิอานากำลังจะเข้าเรียนโรงเรียนดีไซน์ที่ลอนดอนน่ะ ไหนๆ นายก็ปักหลักอยู่ที่ลอนดอนเป็นหลักอยู่แล้ว นายคงช่วยฉันจับตาดูเธอได้นะ” ราวกับว่าเรื่องราวมันยังฉิบหายไม่พอ ถ้าพ่อรู้ความจริงขึ้นมาล่ะก็… สีหน้าของมิสเตอร์สก็อตต์ดูไม่สบอารมณ์เลย ฉันเดาไม่ออกเลยจริงๆ ว่าตอนนี้ในหัวของเขากำลังคิดเรื่องระยำอะไรอยู่

“แน่นอนอยู่แล้ว” คำนั้นฟังดูฝืนชะมัด ฉันมั่นใจเลยว่าเขาคงอยากจะรีบไสหัวออกไปจากบ้านหลังนี้และจบการพบปะอันแสนกระอักกระอ่วนนี่ใจจะขาด ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ของมิสเตอร์สก็อตต์ก็ดังขึ้น เขาขอตัวและเดินออกไปนอกห้อง นี่คือโอกาสทองที่ฉันจะได้คุยกับเขาตามลำพัง ฉันรอเวลาสักวินาทีหรือสองวินาที จากนั้นก็ขอตัวออกจากห้องบ้าง โดยอ้างว่ามีโปรเจกต์ที่ต้องรีบไปทำให้เสร็จ

“มิสเตอร์สก็อตต์! มิสเตอร์สก็อตต์คะ!” ฉันตะโกนเรียกจนหอบถี่ขณะรีบวิ่งตามเขาออกมา “หนูขอโทษค่ะ หนูไม่ได้—”

“ขอโทษงั้นเหรอ? เธอใช้คำว่าขอโทษงั้นเหรอ?!” เขาพูดสวนขึ้นมาขัดคำขอโทษที่ฉันกำลังจะเอ่ย เขาหัวเราะหึ เป็นเสียงหัวเราะที่หยามหยันและอันตรายเป็นบ้า บางทีการแอบตามออกมาข้างนอกอาจไม่ใช่ความคิดที่ดี แต่ฉันจะทนนั่งดูทุกอย่างหลุดลอยไปจากมือเฉยๆ ได้ยังไงกัน?

“หนูแค่ หนูแค่อยากให้คุณหันมามองหนูบ้าง เห็นหนูเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง—”

ฉันแทบจะเรียบเรียงประโยคดีๆ ออกมาไม่ได้เลย สายตาของเขามันช่างกดดันและน่ากลัว ทว่ามันก็ฮอตมาก… ฮอตจนฉันจินตนาการไปถึงตอนที่เขาลงทัณฑ์ฉัน บทลงโทษในแบบที่ฉันต้องการ แบบที่เขาไม่มีวันยอมทำแน่หลังจากรู้ว่าฉันเป็นใครจริงๆ

“หุบปากระยำนั่นซะ!”

รังสีความโกรธจัดของเขาแผ่ซ่านเข้ามาคลุมตัวฉัน ฉันสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากความโกรธนั้น ความกลัวและความเศร้าต่อสิ่งกำลังจะสูญเสียมันเอ่อล้นเข้ามาในอก ทว่าความตื่นเต้นต่อสิ่งอาจจะเกิดขึ้นต่อจากนี้มันกลับปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรงยิ่งกว่า “ยัยเด็กสปอยล์เอ๊ย! รู้ไหมว่าตัวเองทำอะไรลงไป?!”

“หนูแค่วิ่งชนเข้าหาดึงดันในสิ่งที่หนูต้องการ” ฉันตอบออกไปอย่างไร้ยางอาย พลางก้าวเท้าเข้าหาเขาช้าๆ อย่างจงใจ

“เธอรู้ถึงความร้ายแรงของสิ่งที่เพิ่งทำลงไปไหมฮะ?!”

“หนูต้องการคุณมาทั้งชีวิต แต่คุณไม่เคยแม้แต่จะชายตามองหนูเลย ฉันก็เลยต้องทำแบบนี้ มันผิดตรงไหนคะกับการที่หนูจะไขว่คว้าในสิ่งที่หนูอยากได้? คำถามของฉันเอ่ยออกไปด้วยความหงุดหงิดกับปฏิกิริยาของเขา คือให้ตายเถอะ เมื่อคืนเขาก็เสร็จสมและชอบมันเหมือนกันไม่ใช่หรือไง!

“นี่เธอฟังตัวเองพูดอยู่หรือเปล่าฮะ?! เรื่องนี้มันต้องห้าม! เธอเป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทฉันนะให้ตายเถอะ ระหว่างเรามันไม่มีวันมีอะไรกันได้ทั้งนั้น!”

ฉันไม่ยอมเชื่อคำพูดเขาหรอก ฉันรู้ดีว่าเขาต้องการฉันมากพอๆ กับที่ฉันต้องการเขานั่นแหละ แค่เขาไม่ยอมรับออกมาตรงๆ ฉันเดินเข้าไปใกล้เขามากขึ้น สลัดความกลัวทิ้งไป “หนูรู้ค่ะว่าหนูเป็นลูกสาวเพื่อนสนิทคุณ แล้วมันสำคัญด้วยเหรอคะ? หนูรู้ว่าคุณต้องการหนูมากพอๆ กับที่หนูต้องการคุณ หลังจากเมื่อคืนนี้ คุณปฏิเสธไม่ได้หรอกว่ามันเกิดอะไรขึ้นระหว่างเรา” ฉันลูบไล้มือไปบนแผงอกของเขา ลากนิ้วเรียวขึ้นไปที่ริมฝีปากหนา ก่อนจะเลื่อนต่ำลงไปต่ำลงไปเรื่อยๆ จนถึงใต้เข็มขัด… ฉันสัมผัสได้ถึงความแข็งขึงของท่อนเอ็นเขา ขนาดรู้แล้วว่าฉันเป็นใคร เขาก็ยังต้องการฉันอยู่ดี

“ถ้าคุณกลัวว่าใครจะรู้ เรื่องนี้ก็ให้มันเป็นความลับเล็กๆ ของเราสองคนสิคะ ไม่จำเป็นต้องมีใครรู้เรื่องของเราเลย” ฉันบดเบียดหน้าอก อวบอิ่มเต่งตึงของตัวเองเข้าหาแผงอกของเขา กดหน้าท้องแนบชิดกับส่วนแข็งขึงที่ดุนดันอยู่ เขาขยับสูดหายใจลึก จังหวะหายใจติดขัดไม่เป็นสัปปะรด ฉันแอบยิ้มในใจอย่างเป็นสุขที่รู้ว่าตัวเองยังคงมีอิทธิพลต่อร่างกายเขา

“ไม่ต้องถอยหลังกลับแล้วค่ะ แด๊ดดี้” ฉันกระซิบพร่าชิดใบหู “คุณต้องการหนู คุณอยากกระแทกหนู หนูรู้สึกได้ หนูเป็นของคุณแล้วนะ หลังจากเมื่อคืนนี้—”

“หุบปากนะ!” เขาตวาดลั่นปานฟ้าผ่า พร้อมกับผลักร่างฉันออกไปเต็มแรง ฉันบอกไม่ได้เลยว่ามันเป็นเพราะแรงผลักหรือน้ำเสียงตวาดของเขาที่ทำให้ฉันล้มคว่ำหน้ากระแทกพื้น ฉันกักเก็บเสียงกรีดร้องไว้ไม่ได้เลย การโดนผลักมันกะทันหันเกินไป—รวมถึงแรงผลักนั่นด้วย

พอเงยหน้าขึ้น ฉันเห็นแววตาเป็นห่วงแวบหนึ่งบนใบหน้าเขา เลยตัดสินใจใช้มันให้เป็นประโยชน์ เอาล่ะ ฉันแกล้งทำตัวเหมือนพวกนางเอกดราม่าในละครทันที ฉันส่งเสียงครางซี้ดและร้องโอดโยวด้วยความเจ็บปวด—ทั้งที่ความจริงมันแทบไม่เจ็บเลยสักนิด—แล้วปล่อยให้น้ำตาไหลพรากออกมา “เป็นอะไรไปเอลลี่?” เขาถาม โดยไม่รอคำตอบ เขาก็ช้อนร่างฉันขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน ฉันรีบซุกตัวเข้าหาอกเขา

“ข้อเท้าหนู—”

“เกิดอะไรขึ้นที่นี่น่ะ?” พ่อของฉัน! พ่อเห็นและได้ยินไปมากน้อยแค่ไหนแล้วเนี่ย?!