บทที่ 5

สวีเหยามาถึงโรงพยาบาลได้สามวันแล้ว ในช่วงเวลานี้มีเพียงพยาบาลฝึกหัดคนหนึ่งที่แวะมาทำความสะอาดแผลและใส่ยาให้เธอเป็นครั้งคราว

บอกว่าใส่ยา แต่ในความเป็นจริงก็แค่ทำความสะอาดบาดแผลแล้วทาเบตาดีนเท่านั้น ผลการรักษานั้นน้อยจนแทบไม่มี

พยาบาลฝึกหัดลงมือหนักเบาไม่เท่ากัน สวีเหยามักจะเจ็บจนตัวสั่นและมีเหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก

เธอกำผ้าปูที่นอนข้างใต้ไว้แน่น ข้อนิ้วที่ซูบผอมกลายเป็นสีขาวซีดเพราะแรงบีบ

ฟู่เหวินอวี่เห็นภาพนี้เข้า ก็อดไม่ได้ที่จะแย่งขวดยามาถือไว้และลงมือเอง

“เจ็บทำไมไม่บอก?”

“เมื่อก่อน...คุณต้องงอแงให้ผมโอ๋ตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ?”

ถ้าเป็นเมื่อก่อน สวีเหยาคงจะทำตัวขี้อ้อนและงอแงให้ฟู่เหวินอวี่ช่วยปลอบโยนเธอขนานใหญ่

แต่ตอนนี้ เธอกลับยอมกัดฟันอดทนไว้ด้วยตัวเอง

ฟู่เหวินอวี่จงใจลดน้ำเสียงให้อ่อนลง เพื่อรอให้สวีเหยาพูดตอบโต้เขา

ขอเพียงเธอยอมรับโอกาสที่เขาหยิบยื่นให้ เขาก็ใช่ว่าจะให้โอกาสเธอไม่ได้...

เพราะในใจของเขานั้น สวีเหยาก็ยังคงเป็นคู่หมั้นและเป็นผู้หญิงของเขา

แต่สวีเหยากลับหันหน้าหนี ราวกับไม่อยากจะมองเขา และพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า

“ที่ผ่านมาทำให้คุณลำบาก ฉันต้องขอโทษด้วย”

“หลังจากนี้จะไม่ทำอีกแล้ว ถ้าคุณรู้สึกว่าการหมั้นหมายมันขวางหูขวางตา ฉันจะไปบอกคุณปู่ให้ยกเลิกให้เองค่ะ”

ฟู่เหวินอวี่ได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วทันที “อะไรนะ?”

“สวีเหยา คุณกำลังใช้แผนเรียกร้องความสนใจอีกแล้วใช่ไหม?”

“คุณเลิกทำตัวไร้สาระแบบนี้สักทีได้ไหม!”

เขาเหมือนสิงโตที่กำลังโกรธจัด โยนของในมือทิ้งไปด้านข้าง แล้วกระแทกประตูออกไปอย่างโมโห ทิ้งให้เธอเผชิญกับขวดยาที่กระจัดกระจายเพียงลำพัง

สวีเหยาฝืนยิ้มอย่างอ่อนแรง เธอจะไปมีแผนอะไร ก็แค่พูดความจริงเท่านั้น

วันถัดมา คุณปู่ก็ปรากฏตัวที่หน้าห้องผู้ป่วย

ทันทีที่ได้เห็นผู้สูงวัยที่ไม่ใช่ญาติแต่เหมือนกับญาติแท้ ๆ คนนี้ ขอบตาของสวีเหยาก็แดงระเรื่อขึ้นมาทันที

ตอนที่ติดอยู่ในป่า นอกจากความกลัวตายแล้ว สิ่งที่เธอเป็นกังวลมากที่สุดก็คือคุณปู่ผู้ใจดีคนนี้

ในตอนที่พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตทั้งคู่ เป็นคุณปู่ที่จูงมือเธอพาเข้าบ้านตระกูลฟู่ จัดการเรื่องที่อยู่อาศัยและการใช้ชีวิตให้ด้วยตัวเอง ทั้งยังกำชับว่าถ้าถูกรังแกให้มาหาปู่ได้เสมอ

ไม่ว่าอย่างไร ท่านจะเป็นคนคอยปกป้องสวีเหยา

เมื่อมองรอยยิ้มใจดีของชายชรา เธอก็กลืนความอัดอั้นตันใจทั้งหมดลงไป

ยังไงเธอก็ต้องจากไปแล้ว ให้คุณปู่กังวลน้อยลงหน่อยจะดีกว่า

แต่พอคุณปู่เห็นบาดแผลที่ขาของสวีเหยา ท่านก็โกรธจนหนวดเคราสั่น

“หมอที่นี่มันไร้ฝีมือกันหมดเลยหรือไง?”

“ดูแลหลานสะใภ้คนสำคัญของฉันแบบนี้ พวกแกกินเงินเดือนไปวัน ๆ หรือไง!”

คุณปู่พูดไปพร้อมกระแทกไม้เท้าในมือลงกับพื้นอย่างแรงไป

สมัยหนุ่มเขาเคยโลดแล่นในโลกธุรกิจ กลิ่นอายความน่ายำเกรงนั้นยากจะต้านทาน เพียงคำพูดไม่กี่คำก็ทำให้หลินซื่อเซวียนเหงื่อตกพลั่ก

“คุณ คุณปู่อย่าเพิ่งโกรธครับ! ผมเป็นผู้เชี่ยวชาญนะ จะวินิจฉัยผิดได้ยังไง?”

“เป็นเพราะสวีเหยาไม่ยอมให้ความร่วมมือกับการรักษาเอง เธออยากจะแกล้งทำเป็นน่าสงสารเพื่อเรียกร้องความเห็นใจ และจะใช้คุณปู่เป็นเครื่องมือครับ!”

แต่คุณปู่ไม่ฟังคำแก้ตัวของเขาเลยแม้แต่น้อย ท่านฟาดไม้เท้าใส่จนเขากลิ้งไปกับพื้น

“ไอ้เด็กเหลือขอ กล้ามาพูดจามั่วซั่วต่อหน้าฉัน เห็นทีจะอยากโดนสั่งสอน!”

หลินยางยางได้ยินเสียงดังจึงรีบวิ่งเข้ามาในห้อง “เกิดอะไรขึ้นคะ? มีเรื่องอะไรกัน?”

“คุณปู่คะ พี่สวีเหยาทำให้คุณปู่โกรธอีกแล้วเหรอคะ?”

“คุณปู่ใจเย็นๆ นะคะ พี่สวีเหยาเธอเอาแต่ใจจนชินแล้ว คุณปู่ถอยให้เธอหน่อยเถอะค่ะ...”

คุณปู่เงื้อมมือขึ้นตบเข้าที่ใบหน้าของเธอทันที

“สวีเหยาทำให้ฉันโกรธงั้นเหรอ? เธอไม่เคยทำให้ฉันโกรธเลยสักครั้ง!”

“แกกับพี่ชายแกมันตัวอะไรกันแน่ นึกว่าฉันมองไม่ออกงั้นเหรอ?”

“พวกต้มตุ๋นไร้หัวนอนปลายเท้าสองคน กล้าดีมาหลอกลวงถึงหัวคนแก่อย่างฉัน! คอยดูเถอะว่าฉันจะจัดการพวกแกยังไง!”

เมื่อคุณปู่โกรธจัดทำให้ไม่มีใครกล้าเข้ามาขวาง ท่านตบเข้าที่หน้าหลินยางยางอย่างจัง จนมีรอยเลือดค่อยๆ ไหลซึมออกมาจากมุมปากของเธอ

ฟู่เหวินอวี่ได้ยินเสียงจึงรีบตามมา และทันเห็นเหตุการณ์นี้พอดี

หลินยางยางฉวยโอกาสโถมตัวเข้าอ้อมกอดของเขา ร้องไห้สะอึกสะอื้น

“พี่ฟู่เหวินอวี่ ฉันขอโทษค่ะ ไม่รู้ว่าพี่สวีเหยาไปพูดอะไรกับคุณปู่บ้าง คุณปู่ถึงได้เกลียดฉันขนาดนี้...”

“ขอแค่ให้คุณปู่หายโกรธ จะทุบตีฉันยังไงฉันก็ไม่ถือสาหรอกค่ะ...”

สีหน้าฟู่เหวินอวี่เย็นชา เขาโอบปกป้องเธอไว้ในอ้อมแขน “เธอมีค่าอะไรมาเทียบกับคุณได้?”

“มีผมคอยปกป้องคุณอยู่ ดูสิว่าจะมีใครหน้าไหนกล้าทำอะไรคุณ!”