บทที่ 4

เธอพูดไป หาท่าทางที่เหมาะสมแล้วเอนตัวลงนอนบนพื้นหิมะ

เมื่อฟู่เหวินอวี่รีบตามมาถึง หลินยางยางก็นอนอยู่ตรงนั้นแล้ว ส่วนสวีเหยาได้ถูกหิมะหนาทับถมอยู่ที่ก้นเขา

หลินยางยางบอกฟู่เหวินอวี่ว่า สวีเหยาไม่ได้อยู่กับเธอ และไม่รู้ว่าสวีเหยาหายไปไหน

ฟู่เหวินอวี่จึงถูกหลินยางยางชักนำให้รีบกลับโรงพยาบาล ทิ้งให้สวีเหยาอยู่เพียงลำพังอย่างโดดเดี่ยวที่ตีนเขา

นับตั้งแต่เห็นพ่อแม่เสียชีวิตต่อหน้า สวีเหยาก็มีความกลัวต่อการอยู่ลำพังอย่างบอกไม่ถูก

แต่ในตอนนั้น ยังคงมีฟู่เหวินอวี่คอยอยู่เคียงข้างเธอ

และเพราะเหตุนี้เอง เธอถึงได้ตามพวกเขามาเล่นสกีที่นี่

เธออยากให้ฟู่เหวินอวี่อยู่ข้างๆ ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้จะมีหลินยางยางอยู่ด้วย เธอก็ยังอยากจะพยายามยื้อเขาไว้

นึกไม่ถึงเลยว่า เธอเกือบจะต้องทิ้งชีวิตไว้ในส่วนลึกของภูเขาหิมะ

เมื่อนึกถึงความสิ้นหวังตอนที่ถูกติดอยู่ สวีเหยาก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่น

ความเจ็บปวดทางกายและทางใจถาโถมเข้ามาพร้อมกัน เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นบนหน้าผากของเธอ

ฟู่เหวินอวี่กระชากเธอขึ้นจากเตียงคนไข้อย่างแรง "รีบสำนึกผิดซะ ได้ยินไหม?"

"ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ หลินยางยางจะแขนเลื่อนข้อมือเคล็ดได้ยังไง?"

"ถ้าหลังจากนี้หลินยางยางจับพู่กันไม่ได้อีก คุณเตรียมตัวชดใช้ด้วยชีวิตได้เลย!"

การกระทำของเขาไปดึงรั้งบาดแผลบนตัวสวีเหยา เลือดไหลซึมออกมาทันทีจนเปียกโชกชุดคนไข้ที่เธอสวมอยู่

ฟู่เหวินอวี่ถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า แผลตามตัวของเธอไม่มีวี่แววว่าจะดีขึ้นเลยสักนิด แถมยังดูแย่กว่าตอนแรกอีก

"นี่มันเรื่องอะไรกัน?" เขาหันไปจ้องเขม็งที่หลินซื่อเซวียนด้วยความโกรธ

"ทั้งที่ใช้ยาที่ดีที่สุด ส่งคนมาดูแลทุกวัน ทำไมถึงไม่ได้ผลเลยสักนิด?"

หลินซื่อเซวียนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบแก้ตัว "เรื่อง เรื่องนี้ผมจะไปรู้ได้ยังไง? ผมมาตรวจรักษาสวีเหยาทุกวัน พยาบาลทุกคนเป็นพยานได้!"

เมื่อเห็นอย่างนั้น หลินยางยางก็รีบหันไปหาสวีเหยา และพูดจาเหมือนหวังดีว่า

"พี่สวีเหยา ฉันรู้ว่าพี่โกรธ แต่พี่จะเอาแต่ไม่ให้ความร่วมมือกับการรักษาแบบนี้ไม่ได้นะ"

"พี่ทำแบบนี้ ไม่เท่ากับทำให้ฉันและพี่ฟู่เหวินอวี่ต้องเป็นห่วงหนักกว่าเดิมเหรอคะ"

"สวีเหยา!"

ฟู่เหวินอวี่ได้ยินดังนั้นก็โกรธจนคุมไม่อยู่ "แม้แต่ร่างกายตัวเองยังไม่รัก คุณเนี่ยมันเกินเยียวยาจริงๆ!"

"ถ้าคุณยังขืนทำแบบนี้ต่อไป งานแต่งงานก็รอไปจัดชาติหน้าเถอะ!"

แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ ทุกวันที่หลินซื่อเซวียนเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย เขาไม่เคยรักษาหรือตรวจร่างกายสวีเหยาเลย

ซ้ำยังจงใจเปิดปากแผลเพื่อทรมานเธอ และใช้มันเป็นความบันเทิงส่วนตัว

ส่วนยาพรีเมียมที่ฟู่เหวินอวี่สั่งไว้ ก็ถูกเขาแอบนำออกจากโรงพยาบาลไปขายต่อเพื่อเอาเงินเข้ากระเป๋า โดยไม่ได้ใช้กับสวีเหยาเลยแม้แต่นิดเดียว

สวีเหยามองเขา คำแก้ตัวที่อยากพูดก็กลืนกลับลงไปเงียบ ๆ

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ไม่ว่าเธอจะพูดอะไร เขาก็ไม่มีวันเชื่อ

เมื่อเดินออกจากห้องพัก ฟู่เหวินอวี่ยังคงอารมณ์เสียไม่หาย

ต้องเป็นเพราะหลายปีมานี้เขาตามใจสวีเหยามากเกินไปแน่ๆ ถึงทำให้เธอกลายเป็นคนแบบนี้

ในขณะที่โกรธ ฟู่เหวินอวี่ก็อดที่จะเป็นห่วงสวีเหยาไม่ได้

การที่เธอทำให้เขาโกรธแบบนี้ ก็ไม่ต่างจากทำร้ายร่างกายตัวเองไม่ใช่หรือ?

หลินยางยางสังเกตสีหน้าของเขาอยู่ข้างๆ แล้วฉวยโอกาสเสนอขึ้นว่า

"พี่สวีเหยาดื้อเกินไปแล้ว ไม่รู้จักสำนึกผิดเลย ถ้าอยากให้พี่เขาเลิกนิสัยเสียๆ พวกนั้น หรือว่า... เราจะยกเลิกงานแต่งงานไปก่อนดีไหมคะ?"

"ไม่ได้"

ฟู่เหวินอวี่ปฏิเสธทันทีโดยไม่ลังเล

เขาแค่ต้องการให้สวีเหยาเชื่อฟังมากขึ้น แต่เขาไม่เคยคิดจะให้สวีเหยาจากเขาไปเลย

ทุกครั้งที่เห็นแหวนหมั้นบนมือสวีเหยาที่เป็นคู่กับของเขา ไม่ว่าจะโกรธแค่ไหน เขาก็ยังอดที่จะใจอ่อนไม่ได้

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อนึกถึงบาดแผลที่น่าสยดสยองที่เพิ่งเห็นเมื่อกี้ ในใจเขาก็รู้สึกเจ็บปวดแทนลึกๆ

สวีเหยาผ่านความลำบากมามากแล้ว เขาเองก็ไม่อยากบีบบังคับเธออีก

"แต่ถ้าปล่อยให้พี่สวีเหยาเป็นแบบนี้ต่อไป..." แววตาของหลินยางยางซ่อนความไม่พอใจเอาไว้ แต่เธอก็รีบซ่อนมันทันทีเมื่อฟู่เหวินอวี่หันมามอง

"คนที่เจ็บปวดจะไม่ใช่แค่ตัวพี่สวีเหยาเองนะคะ แต่มันจะทำให้พี่ฟู่เหวินอวี่ต้องเสียใจไปด้วย"

ฟู่เหวินอวี่นิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า

"สัญญาหมั้นหมายผู้ใหญ่เป็นคนตกลงกันไว้ จะยกเลิกสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้"

"เอาตามนี้แหละ ผมตัดสินใจแล้ว"

แววตาของหลินยางยางฉายแววอาฆาตแวบหนึ่ง แต่ไม่นานเธอก็แสร้งทำเป็นร่างกายอ่อนแอเซจะล้ม

"ตามใจพี่ฟู่เหวินอวี่ค่ะ ฉัน..."

"เป็นอะไร? แผลที่มือกำเริบเหรอ?"

ฟู่เหวินอวี่รีบโอบกอดเธอไว้ด้วยความห่วง และรีบวิ่งไปที่ห้องเวรของเจ้าหน้าที่อย่างรีบร้อน "ใครก็ได้ มาช่วยที!"