ยังไม่พร้อมมีใคร

ในที่สุดงานกลุ่มของทั้งสามคนก็เสร็จเรียบร้อยทีนี้ก็เหลือแค่คะแนนหลังจากที่ส่งอาจารย์แล้ว.. และมันก็เป็นงานชิ้นสุดท้ายของเทอมนี้ด้วยหลังจากนี้เธอจะไม่ได้เจอพวกเขาแล้ว… เย้..

  

  “ แก้ว.. เย็นนี้ว่างไหม?”  เอกพลรีบถามแก้วออกไปทันทีเขาอยากจะชวนแก้วไปนั่งกินนมปั่นสักหน่อย.. เขาอยากมีช่วงเวลาที่ดีระหว่างเขากับแก้วบ้าง.. เขาอยากย้อนความหลังและระลึกความหลังในครั้งก่อน.. ตอนนั้นเขากับแก้วไปนั่งกินนมปั่นที่ร้านข้างมหาลัย.. เขาสารภาพรักกับแก้ว.. แล้วแก้วก็ตอบรับเขา.. แก้วยอมเป็นแฟนกับเขา..

  

  “ ว่างค่ะ.. มีอะไรรึเปล่าคะ?” ช่างเถอะในเมื่อมันเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะไ้ด้เจอเขาแล้ว.. ดังนั้นมันก็ไม่น่าจะมีอะไรที่ทำให้เธอต้องคิดหนักแน่นอน.. เพราะหลังจากนี้.. ทางใครทางมัน.. 

  

  “ พี่ว่าจะชวนแก้วไปกินนมปั่นข้างมหาลัยน่ะ.. ไปกับพี่นะ… เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง..” เอกพลดีใจที่แก้วตอบออกมาว่าว่างเพราะนั่นหมายถึงว่า.. เขาจะได้สารภาพรักกับแก้ว…

  

  “ค่ะ.. ก็ได้.. งั้น.. เลิกเรียนไปเจอกันที่ร้านเลยนะคะ แก้วไปก่อนนะคะเดี๋ยวเข้าไม่ทันคาบของอาจารย์รัศมี..” เมื่อพูดจบเธอก็รีบเพ่นทันที…

  

  “ ได้ครับ.. แล้วเจอกันนะ..”  เอกพลยิ้มออกมาด้วยความดีใจ.. แก้วไม่ปฏิเสธเขา.. นั่นแสดงว่า.. ทุกอย่างมันใกล้จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว…

  

  หลังเลิกเรียน….

  

  เสียงนักศึกษาชายหญิงพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน.. หลายคนต่างพากันเดินไปยังทิศทางเดียวกันหมดนั่นก็คือหน้ามหาลัย… บางคนก็ไปรอรถกลับบ้าน.. บางคนก็ไปหาที่นั่งดื่มนั่งกินกันตามประสาวัยรุ่น… 

  

  กรุงกริง… 

  

  เอกพลที่เห็นแก้วเดินเข้ามามันก็ทำให้เขาถึงกับยิ้มกว้างทันที.. แต่เมื่อเขามองเลยไปยังด้านหลังของแก้วแล้วมันก็ทำให้เขาถึงกับต้องหุบยิ้มทันที…

  

  “ อ้าวพี่เอก.. มารอนานรึยังคะ.. มาๆพวกแกมานั่งตรงนี้..”  แก้วเรียกเพื่อนของเธออีกสองคนมาด้วยเพราะเธอเองก็ไม่ได้อยากจะอยู่กับเขาแค่สองคน.. เพราะว่าเธอเริ่มจะนึกออกแล้วว่าเขาต้องการพูดอะไรกับเธอ… เธอจะไม่ให้ประวัติศาสตร์มันซ้ำรอยเป็นอันขาด…

  

  “ พี่เอกค่ะนี่นิ่ม นี่อั้ม.. นิ่มนั่นพี่เอกพี่เขาเรียนคณะเดียวกันกับพวกเราและพี่เขาก็จะเลี้ยงนมปั่นพวกเราด้วย… อั้มนั่นพี่เอก.. ” เธอเลือกพูดในสิ่งที่เขาได้พูดกับเธอเอาไว้เมื่อช่วงพักเที่ยงว่าเขาจะเลี้ยงนมปั่น.. แต่เธอไม่ได้บอกว่าเธอจะไปคนเดียวนะ.. ดังนั้นเรื่องนี้เธอไม่ผิด.. และเธอก็คิดว่าเขาไม่น่าจะปฏิเสธได้ด้วยเพราะถ้าเขาปฏิเสธเลี้ยงนมปั่นเพื่อนเธอล่ะก็… ขายหน้าตายเลย..

  

  “ อ๋อๆ ยินดีที่ได้รู้จัก..นั่งสิ สั่งตามสบายเลย..” เอกมีสีหน้าที่ผิดหวังเล็กน้อยเพราะเขาไม่คิดว่าแก้วจะพาเพื่อนมาด้วย.. โธ่.. ชีวิตไปเอก.. ทำไมมันช่างน่าสงสารเยี่ยงนี้นะ.. ไม่เป็นไรทุกอุปสรรค์มันคือสิ่งที่สวรรค์จัดสรรมาให้เขาต้องก้าวผ่านมันเพื่อให้เขาได้คนรักของเขากลับคืนมา.. สู้เว้ยไอ้เอก…

  

  เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของทั้งสามคนไม่ได้ทำให้เอกรำคาญใจเลยสักนิด.. เขากลับชอบซะอีก.. นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้ยินเสียงหัวเราะของแก้วแบบนี้.. หัวเราะที่ไม่ต้องเสแสร้งในแบบฉบับผู้บริหารที่ต้องไปพบเจอผู้คน.. เสียงหัวเราะที่มันมาจากใจและความรู้สึกของเจ้าตัวจริงๆ.. เขาไม่ได้ยินมานานมากแล้ว.. เหตุใดหน๋อ.. เป็นเพราะเหตุใดกัน.. เขาไม่เคยได้ยินเสียงหัวเราะที่สดใสของแก้วแบบนี้มานานเท่าไรแล้ว…

  

  เมื่อแก้วมองดูนาฬิกาที่ติดอยู่ในร้านเธอก็ต้องบอเพื่อนขอเงเธอว่าคงจะต้องกลับบ้านแล้วเพราะเธอกลัวมันจะมืดค่ำไปกว่านี้และเธอก็ไม่อยากให้เพื่อนของเธอต้องกลับค่ำไปด้วย…

  

  “ เราเรียกเก็บเงินกันเลยดีไหมคะเดี๋ยวมันจะค่ำซะก่อน..” แก้วออกความคิดเห็นออกมาทันที..

  

  “ อ๋อได้สิ.. งั้นพี่เดินไปจ่ายเงินเลยนะ…”  เอกพลลุกไปจ่ายเงินทันทีตอนนี้เขาจะได้พูดในสิ่งที่เขารอมาตลอดแล้ว.. 

  

  “แก้ว…. พี่ขอคุยด้วยสักครู่ได้ไหม?”  เอกพลรีบเรียกแก้วเอาไว้ก่อนเพราะแก้วนั้นกำลังเดินตามเพื่อนไปน่ะสิดีนะที่เขาเห็นก่อน…

  

  “ มีอะไรรึเปล่าคะ?” 

  

  “ พี่ชอบแก้ว.. ชอบจริงๆ เป็นแฟนกับพี่ได้ไหม?”  เอกพลรวมความกล้าของตนเอกอีกครั้งและบอกความในใจของเขาออกไปให้เมียรักของเขาได้รับรู้…

  

  “ เอ่อ.. ขอโทษด้วยนะคะ. แก้วยังไม่พร้อมมีใครค่ะ.. แก้วไม่ได้คิดเรื่องอะไรทำนองนี้ไว้เลย.. แก้วอยากเรียนให้จบแล้วปล่อยใ้ห้ทุกอย่างมันเป็นเรื่องของอนาคตค่ะ.. ขอโทษพี่เอกด้วยนะคะ.. ”  ว่าแล้วเชียวดีนะที่เธอพอนึกได้.. เพราะเธอเองก็พึ่งจะนึกเหตุการณ์นี้ออกเมื่อตอนนั่งเรียนวิชาในคาบบ่าย…

  

  “ แก้ว.. พี่ขอโทษ.. ให้โอกาสพี่ได้ไหม.. พี่สัญญาว่าพี่จะเป็นคนดี.. พี่จะรักแก้วคนเดียว…” 

  

  เธอถึงกับขมวดคิ้วทันที.. ทำไมเขาพูดแบบนี้ล่ะ.. เขา.. ย้อนกลับมาเหมือนเธอเหรอ? 

  

  “ เอ่อ.. พี่เอกพูดแบบนี้… หมายความว่ายังไงคะ? แก้วไม่เข้าใจ?” 

  

  “ พี่ชอบแก้วจริงๆ พี่แค่อยากดูแลแก้ว.. ให้โอกาสพี่ได้ดูแลแก้วในฐานะแฟนได้ไหม…” เกือบไปแล้ว..เกือบความแตกไปแล้วไอ้เอกเอ้ย.. คิดให้มากหน่อยสิวะ… 

  

  “ คำตอบของแก้วก็ยังคงเหมือนเดิมค่ะ… แก้วยังไม่พร้อมที่จะมีใครในตอนนี้… แก้วอยากจะอยู่กับพ่อกับแม่.. แก้วอยากตั้งใจเรียนและหางานดีๆทำ.. พี่เอกเป็นคนดีนะคะ..(ดีกับผีน่ะสิ) แก้วว่ายังไงพี่เอกก็ต้องเจอคนที่ใช่ในสักวัน.. แก้วขอตัวกลับก่อนนะคะเพื่อนรอแก้วอยู่” ไม่ได้ๆเธอจะต้องรีบไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด…

  

  เอกพลมองตามหลังของเมียรักไปด้วยสายตาระห้อย.. ทำไม.. ทำไมกัน.. การย้อนกลับมาในครั้งนี้ทำไมแก้วเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนนัก.. แก้วไม่ใช่แก้วคนเดิม.. แก้วคนในอดีตเป็นคนพูดง่ายเชื่อฟังเขาเสียขนาดนั้น.. หรือว่าการย้อนกลับมาในอดีตครั้งนี้มันทำให้แก้วนิสัยเปลี่ยนไป.. สวรรค์กลั่นแกล้งให้เขาต้องเริ่มต้นใหม่ทุกอย่างอย่างนั้นเหรอ? แม้กระทั้งเปลี่ยนให้แก้วเป็นคนใหม่.. แล้วแบบนี้เขาจะทำยังไงดี.. เขาไม่สามารถจีบแก้วเหมือนเมื่อก่อนได้แล้ว.. เขาคงจะต้องหาทางอื่น เขาจะต้องใช้วิธีอื่นในการจีบแก้วแต่จะทำยังไงเล่า

  

  

  แก้วนั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเองอยู่นานสองนาน… เธอทำถูกแล้วใช่ไหม… ใช่แหละเธอทำถูกแล้วเธอจะให้ตัวเองกลับไปอยู่ในวงเวียนแห่งความเศร้านั้นอีกไม่ได้.. เธอจะต้องเป็นแก้วกัลยาคนใหม่.. คนที่ไม่ยอมโอนเอนไปยังทิศทางใดง่ายๆเพียงเพราะเพื่อนสนิทและสามีพูด.. เธอจะเป็นแก้วกัลยาคนใหม่ เธอจะไม่ยอมโง่เป็นครั้งที่สอง….

  

  “ แก้ว… ทำไมทำหน้าแบบนั้น? เป็นอะไร?” 

  

  อ่า.. นังงูพิษ…. ตายยากจริง แค่คิดนางก็มาเลยวุ้ย… ตายยากๆ

  

  “ ไม่มีไรหรอกแล้วหนิงล่ะทำไมถึงมาแต่เช้าเลยปกติมาเกือบจะเลยคาบเรียนไปเกือบสิบนาที…” 

  

  “ ผิดปกติสิจะเพราะอะไรล่ะ.. เพราะอีพี่เอกอะไรนั่นแหละมันมาหาเราที่หอและบอกให้เรามาช่วยพูดกับแก้ว.. ”  น่ารำคาญจริงๆ ทำไมต้องให้เธอมาช่วยเรื่องไร้สาระพวกนี้ด้วย.. รู้ไหมเธอไม่ชอบเลย..

  

  “ อ๋อ.. เมื่อวานพี่เขามาบอกว่าชอบเราและขอเราเป็นแฟนแต่เราบอกไปแล้วน่ะว่าเรายังไม่พร้อมมีใคร.. อย่าไปสนใจเลย แต่ถ้าหนิงชอบพี่เขาหนิงก็จีบเลย…”  เธอลองหยั่งเชิงพูดดูแต่เธอก็รู้สึกได้ว่าหนิงมีอาการสะดุดและชะงักไปจังหวะนึง…

  

  “ บ๊า.. ใครชอบกัน.. น่ารำคาญจะตายไป.. ขี้เก็กแบบนั้น.. ใครมันจะไปชอบลง.. แก้วไม่ชอบน่ะดีแล้วเพราะพี่คนนั้นเขาดูเจ้าชู้เงียบยังไงก็ไม่รู้.. ถ้าให้เราเชียร์นะเราเชียร์อีกคน.. แต่ไปกันดีกว่า.. ไปเรียนเถอะ…”  

  

  หึ… ทำมาเป็นพูดดีนะนังงูพิษ.. ถ้าฉันไม่รู้ความจริงของแกและอดีตผัวของฉัน.. ฉันก็จะยังคิดว่าแกน่ะคือเพื่อนที่แสนดีของฉันคนนึงเลยล่ะหนิง..  ถ้าวันนั้นฉันไม่เห็นกับตาและได้ยินกับหู… ฉันก็จะไม่รู้เลยว่าเธอและเขา… คือคนที่ทำให้เธอต้องสะอิดสะเอียดกับความรักที่ตาบอด.. ความรักที่เชื่อใจ.. ความรักที่ไว้ใจคนที่เรารักมาเกินไป.. ขอบคุณนะที่เธอก้าวเข้ามาอีกครั้งและทำให้ฉันได้เห็นธาตุแท้ของเธอและของอดีตสามีเธอ..