บทที่ 8

เช้าของวันต่อมา อัยยาผู้ไม่รู้ตัวเลยว่าการกระทำที่เกิดจากความสงสัยและความสามารถพิเศษของเธอเมื่อคืนก่อน ได้จุดประกายความระแวงสงสัยให้กับเจ้าหน้าที่ตำรวจเข้าเสียแล้ว

เธอกำลังจัดเตรียมทำหน้าที่ของตัวเองอย่างมืออาชีพ เพราะเมื่อช่วงสายของเมื่อวานทางครอบครัวกิตติไพศาลสกุล โดยผ่านทางคุณวิชาญ ได้แจ้งความประสงค์ว่าต้องการจัดเตรียมพิธีสวดพระอภิธรรมและรดน้ำศพให้กับคุณท่านอัครเดชเป็นการภายใน ในวันนี้

ณ ห้องโถงพิธีที่จัดเตรียมไว้เป็นพิเศษภายในคฤหาสน์ หน้าที่ของอัยยาที่ถูกว่าจ้างมาคือการดูแลความเรียบร้อยของ ร่างผู้วายชนม์ ทั้งการแต่งกายและแต่งหน้าเพื่อให้ท่านดูสงบและสง่างามที่สุดในวาระสุดท้าย

ภายในห้องที่ถูกจัดไว้เป็นที่ตั้งร่างของคุณท่านอัครเดช บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นดอกไม้สดและธูปหอมจาง ๆ แสงไฟนวลตาถูกเปิดให้สว่างกำลังดี ร่างของชายชรานอนสงบนิ่งอยู่บนแท่นที่ปูด้วยผ้าต่วนสีขาวสะอาด

อัยยาในชุดสุภาพสีเข้มยืนอยู่ด้านข้างแท่นนั้น มือข้างหนึ่งถือตลับแป้งและพู่กันสำหรับแต่งหน้าศพโดยเฉพาะ

เธอบรรจงใช้สำลีชุบน้ำสะอาดเช็ดใบหน้าของผู้ล่วงลับอย่างแผ่วเบา ดวงตาของเธอมองใบหน้านั้นด้วยความรู้สึกค่อนข้างซับซ้อน

ทั้งความสงสารในชะตากรรมอันน่าสยดสยองที่เธอได้ล่วงรู้และความเคารพในฐานะผู้ที่จากไป แม้ว่าเธอจะเพิ่งรู้จักท่านผ่านเรื่องราวและนิมิตก็ตาม

"หน้าตาคุณตาคนนี้ ตอนไม่เห็นผีพรายก็น่ากลัวน้อยลงหน่อยเนอะพี่อัยย์" เสียงขนุนดังขึ้นแผ่วเบา ในขณะเดียวกันก็ลอยตัววนอยู่ไม่ไกลนัก ดูเหมือนว่าเจ้าตัวเล็กจะคลายความกลัวจากเมื่อคืนไปบ้างแล้ว

อัยยาเพียงยิ้มบางตอบรับในใจ เธอค่อย ๆ ใช้เครื่องสำอางสำหรับผู้วายชนม์แต้มลงบนใบหน้าซับความซีดเซียว เติมสีสันจาง ๆ ให้พวงแก้มและริมฝีปากเพื่อให้ใบหน้าดูผ่อนคลายและสงบเหมือนคนกำลังหลับลึก ทุกสัมผัสของเธอเต็มไปด้วยความนุ่มนวลและตั้งใจ

ขณะที่มือทำงานสมองของเธอก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงเรื่องเมื่อคืนนั้น... คราบน้ำมันปริศนา... ภาพผีพราย... การตายที่ไม่ธรรมดา... ใครกันที่เป็นคนทำ? ใครกันที่ใช้มนต์ดำอันชั่วร้ายเช่นนี้? แล้วทำไมต้องเป็นคุณท่านอัครเดช?

คำถามเหล่านี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวแต่เธอก็ต้องเก็บมันไว้ก่อน ตอนนี้หน้าที่สำคัญที่สุดคือการดูแลผู้ล่วงลับให้ดีที่สุด เมื่อแต่งหน้าเสร็จเธอก็หันไปหยิบชุดสูทสีเข้มที่ครอบครัวเลือกไว้นำมาบรรจงสวมใส่ให้กับร่างนั้นอย่างระมัดระวัง จัดปกเสื้อ เนคไท และเครื่องประดับต่าง ๆ ให้เข้าที่ ทุกขั้นตอนทำด้วยความใส่ใจเพื่อให้คุณท่านดูดีมากที่สุด

ในขณะที่อัยยากำลังจัดสูทให้เข้าที่นั้นเอง ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างเบามือพร้อมกับการปรากฏตัวของวิชาญ และหญิงสูงวัยที่ดูสง่างามแต่ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความโศกเศร้า ซึ่งอัยยาเดาว่าน่าจะเป็นภรรยาของคุณท่านอัครเดช

อัยยารีบโค้งศีรษะให้ทั้งสองคนเป็นการทักทาย "กำลังจะเสร็จพอดีค่ะคุณวิชาญ คุณผู้หญิง" เธอกล่าวเสียงเบาน้ำเสียงเต็มไปด้วยความสุภาพ

หญิงสูงวัยหรือคุณหญิงกัญญา กิตติไพศาลสกุล เพียงพยักหน้ารับช้า ๆ ดวงตาแดงก่ำมองไปยังร่างของสามี ที่นอนสงบนิ่งด้วยแววตาที่ยากจะอ่านความรู้สึก ก่อนจะหันมามองทางหญิงสาวผู้ที่มาทำหน้าที่สำคัญในวันนี้

"ขอบใจมากนะหนู ที่มาช่วยดูแลคุณท่าน" น้ำเสียงของท่านแหบพร่าแต่ก็ยังคงความสุภาพตามแบบฉบับ

"ด้วยความเต็มใจค่ะคุณผู้หญิง" อัยยาตอบ

วิชาญมองดูความเรียบร้อยโดยรวมแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ "ดูดีมากครับคุณอัยยา ขอบคุณมากจริง ๆ อีกสักครู่จะมีพิธีสงฆ์ รบกวนคุณอัยยาช่วยอยู่ดูแลต่ออีกสักนิดนะครับ"

"ได้ค่ะ" อัยยารับคำ

เมื่อทั้งสองคนเดินออกไปแล้ว อัยยาก็หันกลับมามองร่างของคุณท่านอัครเดชอีกครั้ง

ใบหน้าที่เธอแต่งแต้มให้ดูสงบนั้นไม่อาจปกปิดความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่เธอได้เห็น... และเธอก็อดรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ได้ว่าเรื่องราวในคฤหาสน์หลังนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

ในเวลาไล่เลี่ยกัน ณ ห้องปฏิบัติการนิติวิทยาศาสตร์ ธนกรกำลังยืนจ้องมองผลการวิเคราะห์ที่ปรากฏบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยสีหน้ามึนงงอย่างเห็นได้ชัด คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น

ผลการแยกส่วนประกอบเบื้องต้นของคราบมันปริศนาที่เก็บมาจากผ้าปูที่นอนในคฤหาสน์กิตติไพศาลสกุลนั้น... มันประหลาดมาก ผลวิเคราะห์ระบุว่ามันเป็นสารประกอบอินทรีย์เชิงซ้อน มีน้ำมันเป็นองค์ประกอบหลัก

แต่กลับมีโครงสร้างโมเลกุลบางส่วนที่ไม่ตรงกับน้ำมันชนิดใด ๆ ที่มีอยู่ในฐานข้อมูลของห้องแล็บเลย อีกทั้งยังมีองค์ประกอบของโปรตีนและธาตุรองบางชนิดในปริมาณน้อยมาก

ซึ่งยิ่งทำให้ระบุที่มาได้ยากขึ้นไปอีก ที่สำคัญคือ ผลวิเคราะห์ทางเคมีไม่สามารถอธิบายกลิ่นสาบปนหวานเลี่ยน ที่เขาจำได้ติดจมูกตอนเก็บตัวอย่างได้ด้วย

"มันคือ... น้ำมันอะไรกันแน่วะ?" เจ้าหน้าที่นิติวิทยาศาสตร์หนุ่มพึมพำกับตัวเองพลางเลื่อนดูผลการทดสอบ อื่น ๆ ซ้ำไปซ้ำมา มันไม่ใช่ทั้งน้ำมันพืช น้ำมันสัตว์ หรือน้ำมันสังเคราะห์ทั่วไปที่ควรรู้จัก

หรือว่าจะเป็นสารปนเปื้อนจากอย่างอื่น? แต่ร่องรอยก็ดูจงใจเกินกว่าจะเป็นแค่คราบสกปรกธรรมดา เขาถอนหายใจ รู้สึกว่าต้องรีบรายงานผลเบื้องต้นที่น่าปวดหัวนี้ให้สารวัตรรามิลทราบ แม้จะยังไม่มีข้อสรุปใด ๆ เลยก็ตาม

ขณะเดียวกันนั้นเองที่สถานีตำรวจ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นบนโต๊ะทำงานของสารวัตรรามิล เขากดรับสายด้วยความรวดเร็ว

"ว่าไงกานต์ ได้เรื่องผู้หญิงคนนั้นรึยัง?" รามิลเอ่ยถามทันที

"ได้ประวัติเบื้องต้นมาแล้วครับสารวัตร" เสียงหมวดกานต์ดังตอบกลับมาอย่างฉะฉาน

"เธอชื่อ อัยยา อลิน อายุ 28 ปี เป็นอาจารย์ประจำคณะศิลปกรรมศาสตร์ สอนวิชาศิลปะอยู่ที่มหาวิทยาลัยรัฐโรงพยาบาลเดียวกับหมอโย โปรไฟล์ดีมากครับ การศึกษาจบถึงระดับปริญญาเอก ประวัติขาวสะอาด ไม่เคยมีคดีอาชญากรรม ไม่มีประวัติหนี้สินน่าสงสัย และที่สำคัญคือตรวจสอบเบื้องต้นแล้วไม่พบความเชื่อมโยงหรือความเกี่ยวข้องใด ๆ กับคนในตระกูลกิตติไพศาลสกุล หรือธุรกิจของพวกเขาเลยครับ"

รามิลขมวดคิ้ว "โปรไฟล์ดี? ไม่เกี่ยวข้องกันเลย?" มันยิ่งทำให้พฤติกรรมซักถามแม่บ้านของเธอดูน่าสงสัยมากขึ้นไปอีก "แล้วมีอะไรแปลก ๆ อีกไหม?"

"มีเรื่องหนึ่งครับสารวัตร ที่ผมว่ามัน... ไม่ค่อยเหมือนคนทั่วไปเท่าไหร่ ที่เอ่อ...มีโปรไฟล์ดีแบบนี้" กานต์เว้นจังหวะเล็กน้อย

"คืองานอดิเรก หรืออาจจะเรียกว่าเป็นอาชีพเสริมของเธอน่ะครับ... เธอรับจ้างแต่งหน้าศพ แล้วก็รับจ้างเฝ้าศพด้วยครับ"

"อาชีพแปลก ๆ แต่ก็... ไม่ผิดกฎหมายนี่หว่า" รามิลตอบกลับซึ่งเขาเองก็รู้อยู่แล้ว แต่ว่าโปรไฟล์ที่ดีมากขนาดนี้ทำไมถึง มาทำอะไรแบบนี้กันหรือว่าความชอบส่วนตัว หรือว่าร้อนเงิน แต่ก็ไม่น่าจะเป็นไปได้ รามิลครุ่นคิดพลางเคาะนิ้วเป็นจังหวะอย่างที่ชอบทำ

"ใช่ครับ ไม่ผิดกฎหมาย แต่ก็... ไม่ค่อยมีใครทำเท่าไหร่ โดยเฉพาะคนที่มีโปรไฟล์เป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยแบบนี้ มันเลยดู... ไม่ค่อยเข้ากันเท่าไหร่ สารวัตรไม่คิดแบบนี้เหรอครับ" กานต์แสดงความเห็นซึ่งตรงกับรามิลเช่นกัน