จุดเริ่มต้น…

สวัสดีฉันชื่อ สุมิตา หรือใคร ๆ ต่างก็เรียกฉันว่า ตาต้า ฉันเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งที่ชีวิตนั้นไม่ได้ราบรื่นสักเท่าไหร่แต่ฉันก็มีความสุขในแบบฉบับของตัวเองนะ แม้ว่าบางครั้งคนอื่นจะบอกว่าฉันนั้นน่าสงสารยิ่งกว่าอะไรแต่ฉันก็ไม่ได้เก็บเอาไปคิดอะไรมากหรอกเพราะในทุก ๆ วันของฉันมีพ่อที่คอยเป็นกำลังใจให้อยู่ยังไงล่ะ การทำงานของฉันก็นะ.. แค่มีงานให้ทำมีเงินเดือนให้รับก็ถือว่าดีแล้วด้วยเศรษฐกิจแบบนี้พวกเราทุกคนต้องกอดงานของเราเอาไว้ให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้..

  “ ตาต้าไปดูลูกค้าหน่อย..”

  “ได้เลยค่ะ..” 

  ตึกตึกตึก…

  แม้ว่าบางคนจะมองว่าเด็กเสิร์ฟแบบพวกเธอนั้นง่ายและสามารถหิ้วกลับไปบ้านหรือโรงแรมได้แต่มันไม่ใช่สำหรับเธอ.. เธอไม่เคยคิดที่จะทำเรื่องแบบนั้นแม้ว่าเพื่อนพนักงานหลายต่อหลายคนไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงตางบอกเธอเป็นเสียงเดียวกันว่าเงินดีคิดซะว่าเป็นอาชีพเสริมซึ่งเธอคิดว่าการทำอาชีพเสริมนั้นไม่จำเป็นต้องเอาตัวเองเข้าแลกก็ได้เพราะเธอเองก็มีอาชีพเสริมของเธอด้วยเหมือนกันนั่นก็คือขายสินค้าออนไลน์ยังไงล่ะ ดังนั้นเงินเดือนในแต่ละเดือนของเธอมันก็เพียงพอสำหรับเธอและพ่อแล้ว ไม่ว่าจะเป็นค่าฟอกไต ค่าน้ำค่าไฟ ค่าอาหารต่าง ๆ มันเพียงพอกับเธอและพ่อแล้วแม้ว่าพวกเราจะไม่รวยล้นฟ้าแต่อย่างน้อย ๆ พวกเราก็ไม่ได้ลำบากเสียจนต้องทำให้เธอขายเรือนร่างของเธอเพื่อแลกเงิน..

  “คุณลูกค้าจะสั่งอะไรเพิ่มดีคะ?”

  “ผมขอเครื่องดื่มที่ไม่มีแอลกอฮอล์สำหรับคุณผู้หญิงทั้งสองท่าน ส่วนของผมมีส่วนผสมของแอลกอฮอล์ครับอ้อ.. ขอน้ำอัดลมด้วยนะครับ”

  “ได้ค่ะกรุณารอสักครู่นะคะ..”

  ขวับ.. 

  ตึกตึกตึก..

  งานของเธอมันก็ไม่มีอะไรมากหรอกแค่รับออร์เดอร์ เอาออร์เดอร์ไปส่งลูกค้าที่โต๊ะแล้วก็ปลีกตัวออกมา.. ทางร้านจะไม่ให้พนักงานเสิร์ฟไปยืนเฝ้าลูกค้าที่โต๊ะแต่จะจัดแจงพื้นที่ให้พวกเราได้ยืนรอและคอยเฝ้ามองว่ามีลูกค้าโต๊ะไหนต้องการสิ่งใดเพิ่มรึเปล่า.. อันที่จริงเธอคิดว่าดีนะเพราะเธอคิดว่าถ้าเราไปยืนเฝ้าและยืนมองลูกค้ามันทำให้บรรยากาศที่กำลังสนุกหมดไปแล้วมันจะทำให้ลูกค้ารำคาญดังนั้นเจ้าของที่นี่เลยเลือกที่จะไม่ให้พนักงานไปยืนอยู่ใกล้ ๆ กับลูกค้าแต่ว่าที่โต๊ะจะมีปุ่มกดเพื่อเอาไว้เรียกพนักงานและปุ่มนั้นจะโชว์ให้พวกเราได้เห็นด้วยว่าโต๊ะไปเพื่อไม่ให้พวกเราหลงโต๊ะจนทำให้เกิดการล่าช้าจนลูกค้าไม่พอใจ..

  

  “นี่ตาต้าต้องระวังโต๊ะนั้นให้ดีนะมันชอบจับก้นเด็กเสิร์ฟผู้หญิงเมื่อกี้ไอ้กุ้งก็ร้องไห้ไปแล้วถ้าเป็นไปได้พี่จะให้พวกผู้ชายไปเสิร์ฟแทน.. แต่ถ้ามันฉุกเฉินไม่มีเด็กเสริฟผู้ชายอยู่และงานมันฉุกละหุกเกินไปจนทำให้ตาต้าหรือไม่ก็คนอื่นต้องไปเสริฟโต๊ะนั้น.. ยังไงก็ต้องระวังตัวเองด้วยนะพี่เป็นห่วงเพราะพี่ไม่อยากให้พวกเราโดนลูกค้าแบบนั้นลวนลามแล้วก็มาหาเรื่องพวกเรา..”

  “เข้าใจค่ะขอบคุณนะคะพี่ลูกนัท..”

  “อืม ๆ ไป ๆ ทำงานต่อ ”

  ~~~~

   “ไอ้ปัณณ์วันนี้ผู้หญิงเยอะมากเป็นพิเศษเลยว่ะมึงว่าวันนี้กูจะได้กี่คนวะ?”

  “คนเดียวเอาให้รอดก่อนเถอะไอ้นิมทำเป็นพูดดีไปได้.. แล้วมึงล่ะลืมเอาปากมาด้วยรึยังไงวะไอ้ไจ๋”

  “เสือกอะไรกับกูก่อนเถอะไอ้ปัณณ์ พวกมึงอะระวังเอดส์ถามหานะเอาไม่เลือกแบบพวกมึงเนี่ย..”

  “ถุงยางเว้ยเขามีถุงยางให้ใส่ก็ใส่ไปแล้วไม่ต้องกลัวด้วยกูตรวจสุขภาพประจำปีประจำเดือนประจำชาติยังไงก็รอดเว้ยว่าแต่.. เลขามึงเขายังไม่ตกลงปลงใจให้มึงตอกเหรอวะน่าสงสารฉิบหาย..”

  “เสือก.. ”

  ฮ่า ฮ่า ฮ่า..

  “พูดแทงใจดำแล้วใช้คำหยาบเลยนะครับคุณไจ๋.. ยังไงมึงก็ลองดูเด็กในร้านไอ้ปัณณ์ก่อนสิวะน่ากินทั้งนั้นแต่กูสองคนขอบายเพราะคืออคติเฮ้ย.. คติ ๆ ถือคติว่าจะไม่กินเด็กในร้านแม้ว่าเด็กในร้านหลาย ๆ คนรูปร่างหน้าตาน่ากินและยั่วน้ำลายขนาดนี้.. แต่ไม่เอา ๆ ได้แค่คิดแต่จะไม่ทำเด็ดขาด..”

  “ไม่ได้เว้ยแม้ว่าจะเป็นไอ้ไจ๋ก็ห้ามมายุ่งกับเด็กในร้านพวกเราเว้ยไม่อยากให้มีปัญหาตามมาทีหลังขี้เกียจมาตามแก้..”

  “กูก็ไม่ได้บอกว่ากูจะเอาเด็กในร้านพวกมึงนี่.. พวกมึงสองคนคิดเองเออเองกันทั้งนั้น..”

  “อ้อลืมไป.. ต้องเป็นคุณเลขาเฉิ่มป้าคนนั้นสินะ”

  “เฉิ่มป้าห่าอะไรอึมขนาดนั้น..”

  “ยังไงไหนเล่า.. มึงต้องเล่ามาไอ้ไจ๋..”

  “ไม่มีทาง.. มันเป็นเรื่องของกูกับเขา.. พวกมึงอย่ามาวุ่นวายกับกูให้มากหน่อยเลยวะทำงานของพวกมึงไปเถอะกูอยากอยู่เงียบ ๆ ”

  ฮ่า ฮ่า ฮ่า..

  

  แม้ว่าเสียงเพลงจะดังขนาดไหนแต่สำหรับเขาแล้วมันคือเครื่องยืนยันว่าธุรกิจที่เขาได้ลงทุนกับเพื่อนมันไปได้ดี.. ถ้าไม่มีเสียงเพลงนั้นก็หมายความว่ากิจการล้มเหลว.. ดังนั้นเสียงเพลงที่ดังและเปิดกันอย่างต่อเนื่องตลอดทั้งคืนมันคือสิ่งที่ทำให้เขาภาคภูมิใจว่าเขาทำธุรกิจได้ดีมากโดยไม่จำเป็นต้องอ้อนวอนขอให้พ่อกับแม่มาช่วยเหลือ.. เขาสามารถมีรายได้จากการลงทุนที่มีต้นทุนมาจากน้ำพักน้ำแรงของเขาเองทั้งนั้น.. ยกเว้นแค่พื้นที่เขาได้ใช้พื้นที่ของครอบครัวเพราะมันไม่จำเป็นที่จะต้องไปหาซื้อหรือหาเช่าให้เสียเวลาแต่แม้กระนั้นเขาก็จ่ายค่าเช่าที่ให้กับพ่อและแม่ทุกเดือนเพราะนั่นคือสิ่งที่ต้องทำ

  “มึงว่าผู้หญิงคนนั้นมองใคร?”

  “กูจะไปรู้เหรอ? มึงนี่ถามแปลก ๆ นะไอ้นิม ถามกูอย่างกับกูมองอนาคตและมองอดีตได้.. ประสาท”

  “ไอ้ปัณณ์มึงก็รู้ไอ้นิมมันสติไม่ค่อยสมประดีสักเท่าไหร่ดังนั้นมึงก็ปล่อยวางกับสิ่งที่มันพูดบ้างเถอะวะ..”

  “โฮ่ไอ้พวกเวร.. ได้ทีเอาใหญ่เลยนะพวกมึง..”

  “กูเคยเตือนมึงแล้วว่าถุงกาวน่ะมึงควรวางบ้างไอ้นิมแต่มึงไม่ยอมฟังกูเลยเป็นไงล่ะสมงสมองไปหมดแล้ว..”

  “ไอ้ห่าไจ๋มึงเคยนั่งอยู่ดี ๆ แล้วล่วงลงไปกองกับพื้นรึเปล่า..”

  “กูยังไม่ง่วง..”

  “พอ ๆ พวกมึงสองคนพอได้ละกูเริ่มจะรำคาญแล้วนะ.. ”

  ก๊อก ก๊อก ก๊อก..

  “ขออนุญาตค่ะคุณปัณณ์..”

  “เข้ามา..”

  แกร๊ก.. แอ๊ด…

  “มีอะไร?”

  “พอดีมีลูกค้าต้องการเลี้ยงเครื่องดื่มค่ะ..”

  “โต๊ะไหน?”

  “โต๊ะห้าโซนบีค่ะ..”

  “แล้วเขาให้ใคร?”

  “ให้ทุกคนค่ะแต่แก้วนี้ให้คุณปัณณ์ค่ะ”

  “ได้แล้วเว้ย.. ไอ้ปัณณ์ได้ตอกอีกแล้วเว้ย..”

  “เดี๋ยวกูจะตอกให้ยับเลย…”

  ฮ่า ฮ่า ฮ่า..

  “พวกมึงนี่แม่ง.. เลี่ยจริง ๆ เลยระวังเถอะวันไหนเกิดพวกมึงมีลูกแล้วได้ลูกสาวพวกมึงจะต้องเป็นประสาทเพราะพวกมึงกลัวว่าลูกสาวพวกมึงจะเจอผู้ชายเจ้าชู้เอาไม่เลือกเหมือนพวกมึง.. เบา ๆ บ้างกูสงสารพวกผู้หญิงเขา..”

  “ไอ้คนดีศรีประเสริฐออกธุดงค์เถอะ..”

  “ออกธุดงค์ทำไมในเมื่อกูไม่ได้จะละทางโลก กูแค่เตือนพวกมึงเฉย ๆ คนเราไม่จำเป็นต้องเป็นคนดีร้อยเปอร์เซ็นหรอกเว้ยแค่ไม่ทำเรื่องระยำตำบอนจนทำให้ผู้หญิงในอนาคตเสียใจแค่นั้นก็พอแล้ว.. คิดสิพวกมึงคิดกันหน่อยเรื่องง่าย ๆ แค่นี้แม้แต่หมายังรู้..”

  “แต่กูไม่ใช่หมา กูเป็นเสือ.. เสือที่นอนกินโดยไม่ต้องออกไปล่าเหยื่อ..”

  “เสือพิการเหรอ?”

  “ไอ้สัตว์.. เงียบไปเลยเอาง่าย ๆ คือไอ้ไจ๋มึงเงียบไปแล้วมึงเอาเวลาไปคิดว่ามึงจะได้กินเลขามึงอีกทีตอนไหน..”

  “เออ.. ถ้าพวกมึงร้องไห้เพราะว่ามึงได้เจอผู้หญิงที่ใช่แล้วเขาไม่เอาพวกมึงนะ.. กูจะฉี่รดหน้าพวกมึงเลย..”

  “อี๋.. สกปรกฉิบหาย..”

  “พอได้แล้ว เอาเป็นว่าขอบใจก็แล้วกัน..”

  “ค่ะ..”

  ขวับ ตึกตึกตึก.. แกร๊ก.. ปึง…

  หึ.. 

  “อยากรู้จังว่ากล้ามเนื้อแต่ละส่วนของคุณปัณณ์.. จะแข็งและแรงแค่ไหน..” 

  รอยยิ้มสุดแสนจะเจ้าเล่ห์ของหญิงสาวนั้นถ้าใครได้เห็นก็คงจะรู้ว่าเจ้าตัวคิดอะไรอยู่.. แก้วแต่ละใบที่หล่อนได้เอาไปประเคนวางให้เจ้านายทุกอย่างมันอยู่ในแผนหมดแล้วตอนนี้ก็คงจะเหลือแค่.. เวลา รอเพียงเวลาเท่านั้นแค่นั้นก็จบ..