ยื่นข้อเสนอ…

    “วันนี้พ่อห้ามดื้อนะจ๊ะเดี๋ยวหนูนั่งรอหน้าห้องนะ..” 

  “พ่อไม่เคยดื้อนะมีแค่ตาต้านี่แหละที่ดื้อ.. รอพ่อนะลูกนะ พ่อจะรีบออกมาและจะรีบหาย..” 

  เธอรู้ดีว่าถ้าพ่อไม่ได้รับการผ่าตัดและได้รับบริจาคไตมันก็จะทำให้พ่อของเธอเจ็บตัวแบบนี้ไปเรื่อย ๆ แต่ถามว่าเธอท้อรึเปล่าไม่เลยเธอไม่มีใครแล้วนอกจากพ่อดังนั้นเธอจะต้องทำทุกอย่างให้พ่อของเธออยู่กับเธอนานที่สุด.. วันนี้คือวันหยุดของเธอดังนั้นเธอจึงมาเป็นเพื่อนพ่ออันที่จริงเธอได้หยุดอาทิตย์ละวันและวันนั้นเธอจะใช้เวลาอยู่กับพ่อที่โรงพยาบาลเสมอ ถามว่าเหนื่อยไหม.. เหนื่อยสิแต่แล้วยังไงถ้าเหนื่อยเราก็แค่นอนพักแค่นั้นเองเดี๋ยวมันก็หายเหนื่อยแล้ว.. และเมื่อเราหายเหนื่อยแล้วเราก็แค่ลุกขึ้นมาสู้กับวันใหม่เท่านั้นเอง..

  “คุณสุมิตาวันนี้มาเป็นเพื่อนคุณพ่อเหรอครับ?”

  “ใช่ค่ะคุณหมอตาต้าก็มากับพ่อทุกครั้งนั่นแหละค่ะแต่วันนี้แค่มานั่งรอหน้าห้องก็เท่านั้นเอง..”

  “มิน่าล่ะปกติหมอไม่เห็นที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง.. ทานข้าวรึยังครับ?”

  “เรียบร้อยแล้วค่ะคุณหมอ คุณหมอจะไปทานข้าวเหรอคะถ้าอย่างนั้นทานให้อร่อยนะคะ..”

  “ใจร้ายจัง.. จะไม่ให้โอกาสหมอได้ชวนไปกินข้าวหน่อยเหรอ?”

  “ไม่เป็นไรค่ะเกรงใจคุณหมอแล้วคุณหมอก็น่าจะมีเพื่อนไปทานข้าวแล้วด้วย.. ”

  “เสียใจนะเนี่ยไม่ไปสักนิดเลยเหรอ?”

  “ไม่เป็นไรค่ะคุณหมอ.. ขอบคุณที่คุณหมอยื่นไมตรีจิตให้ตาต้านะคะ..” 

  “งั้น.. เดี๋ยวซื้อโกโก้มาฝากห้ามปฏิเสธโอเคนะ..”

  “เอ่อ.. ถ้าห้ามไม่ได้ก็.. ขอบคุณค่ะ..”

  “โอเคตามนั้นเดี๋ยวหมอมานะ..”

  “ค่ะคุณหมอ..”

  เฮ้อ.. เธอรู้จักคุณหมอท่านนี้มานานแล้วเพราะว่าเธอเข้าออกโรงพยาบาลกับพ่อมาหลายปีแล้วและคุณหมอท่านนี้เธอเห็นมาหลายปีแล้วละคุณหมอท่านนี้ก็เป็นคนเข้ามาทักทายเธอและคอยปลอบใจเธออยู่บ่อยครั้ง.. ช่วงแรกที่พ่อของเธอต้องฟอกไตเธอก็ได้คุณหมอท่านนี้แนะนำว่าเธอจะต้องทำแบบไหนยังไงรวมไปถึงช่วยเธอดำเนินการยื่นเรื่องขอรับบริจาคไต.. เธอรู้ดีว่าคุณหมอท่านนี้คิดกับเธอแบบไหนแต่เธอไม่ได้คิดกับคุณหมอเช่นนั้น.. เธออยากให้คุณหมอเจอคนที่เหมาะสมและไม่ต้องมาคอยเป็นกังวลในการใช้ชีวิตคู่เธอคิดว่าสักวันคุณหมอจะเจอคนนั้นคนที่เหมาะสมและดีมาก ๆ สำหรับคุณหมอส่วนเธอก็ขออยู่แบบนี้ต่อไปก็แล้วกัน..

  หนึ่งชั่วโมงต่อมา..

  “นี่ครับโกโก้ปั่น.. เหลือเวลาอีกนานเลยนะกว่าจะฟอกไตเสร็จไปนั่งเล่นที่ห้องทำงานหมอดีไหม?”

  “ขอบคุณสำหรับโกโก้นะคะแต่ตาต้าขอปฏิเสธนะคะที่จะให้ไปนั่งเล่นในห้องทำงานของคุณหมอ..”

  “ทำไมล่ะ? กลัวหมอจะทำมิดีมิร้ายเหรอ?”

  “ถ้าตอบว่าใช่จะโกรธตาต้ารึเปล่าคะ?”

  ฮ่า ฮ่า ฮ่า..

  “หมอดูร้ายกาจขนาดนั้นเลยเหรอ?”

  “เอ่อ.. ปกติแล้วผู้หญิงทุกคนต้องระวังตัวให้มากเป็นเรื่องปกตินี่คะ.. พอดีตาต้าจะออกไปนั่งเล่นที่สวนน่ะค่ะแล้วก็จะคิดคอนเทนต์ในการโพรโมตสินค้าด้วยค่ะเลยอยากจะได้สถานที่เงียบ ๆ เพื่อให้สมองมันทำงานน่ะค่ะ..”

  “ไปสิเดี๋ยวหมอไปด้วย..”

  “คุณหมอไม่ต้องทำงานเหรอคะ? ดูเหมือนคุณหมอเป็นคนว่างงานจังเลยนะคะ..”

  “ว่างสิไม่มีงานอะไรให้ทำนิ วันนี้ว่างพอที่จะอยู่เป็นเพื่อนตาต้าถึงแม้ว่าตาต้าจะไม่อยากให้หมออยู่เป็นเพื่อนก็ตาม..”

  “คุณหมอนี่เป็นคนเก่งนะคะที่สามารถพูดให้คนอื่นเขารู้สึกว่าเป็นคนใจร้ายที่ทำให้คุณหมอต้องเสียใจอยู่ตลอดเวลาเลยนะคะ..”

  “แล้วไม่เสียใจเหรอที่ทำให้หมอต้องเสียใจเพราะถูกปฏิเสธจากตาต้าตลอดเลย..”

  เฮ้อ…

  “โอ้โห.. ถอนหายใจซะแรง.. เอาเป็นว่าวันนี้หมอว่างไม่สิตอนนี้น่ะเพราะไม่ได้มีเคสอะไรเข้ามาหมอเลยว่างไปกัน ไปนั่งที่สวนกัน.. จะทำงานไม่ใช่เหรอเพื่อว่าต้องการความช่วยเหลือหมอจะได้ช่วยทันไป ๆ ไปกันได้แล้วอย่ามานั่งหน้าดำคร่ำเครียดแบบนี้..”

  หมับ.. พรึบ..

  ตึกตึกตึก..

  

  “นั่นมันลูกพี่ลูกน้องเขานิกับ.. อย่าบอกนะว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นแฟนของลูกพี่ลูกน้องเขา..” เข้าใจเลือกด้วยนิใครจะไปคิดว่าเจ้าตัวจะชอบผู้ชายใส่ชุดกาวน์ก็อย่างว่ามันมั่นคงนี่นาแล้วก็เวลาเจ็บป่วยมันรักษาฟรีด้วย.. แล้วยังดูหรูดูเก๋อีกเวลามีคนเรียกว่าภรรยาหมอ.. เมียหมอ คุณนาย อะไรทำนองนี้.. 

  

  ทุกการกระทำของทั้งสองคนตอนนี้มันอยู่ในสายตาของเขาตลอด.. ต้องเป็นผู้หญิงแบบไหนกันถึงยอมให้ผู้ชายถึงเนื้อถึงตัวได้ขนาดนั้นแต่แล้วยังไงล่ะในเมื่อเขาได้เปิดผู้หญิงคนนั้นไปแล้ว เขาได้หล่อนไปแล้วดังนั้นเขาถือไพ่เหนือกว่าลูกพี่ลูกน้องเขาแน่นอน.. 

  

  ~~~~~

  “ตาต้าคุณปัณณ์เรียก..”

  “คะ?” 

  “อือ.. ไปทำอะไรมาทำไมคุณปัณณ์ถึงเรียกพบ.. ร้ายแรงเลยเหรอ?”

  “ตาต้าไม่รู้เลยค่ะพี่ฝ้าย..” หรือมันอาจจะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอและคุณปัณณ์เลยทำให้คุณปัณณ์เรียกเธอไปคุยด้วย.. มันน่าจะเป็นแบบนั้นแต่ทำไมต้องเรียกเธอไปคุยด้วยเล่าในเมื่อเธอไม่ได้้ต้องการเรียกร้องอะไรเลยสักนิด.. ปล่อยให้ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้แหละดีแล้ว..

  “ถ้าตาต้าไม่ไป..”

  “จะบ้าเหรอ? อยากโดนไล่ออกเหรอ?”

  “แต่ตาต้าไม่มีอะไรจะพูดหรือคุยกับคุณปัณณ์นี่คะ..”

  “ได้ยังไงล่ะตาต้าลองแกไม่ไปดูสิรับรองเลยว่าได้มีเรื่องแน่นอน.. ”

  “แต่ว่า..”

  “ไปเลยนะไปเดี๋ยวนี้แกจะทำให้พวกฉันมีปัญหานะตาต้าไปเดี๋ยวนี้..”

  โอ๊ย…

  “ไปก็ได้ค่ะ…”

  ตึกตึกตึก…

  ทุกย่างก้าวของเธอนั้นมันดูไม่ค่อยจะมั่นคงสักเท่าไหร่สมองของเธอมันกำลังทำงานอย่างหนักเพื่อที่จะหาคำแก้ตัวและคำพูดที่จะทำให้ตัวเธอเองนั้นรอดจากคุณปัณณ์แม้ว่าเธอจะยังไม่รู้อะไรนักว่าคุณปัณณ์ต้องการพูดอะไรกับเธอแต่เธอคิดว่าเธอพอจะเดาทางออกดังนั้นเธอจะต้องตั้งสติให้มากและรับมือกับสถานการณ์ในนาทีต่อมาให้อยู่หมัด..

  ก๊อก ก๊อก ก๊อก..

  “เข้ามา..”

  แกร๊ก.. แอ๊ด.. ปึง..

  ตึกตึกตึก..

  “สวัสดีค่ะไม่ทราบว่า..”

  “นั่งลงแล้วคุยกันดี ๆ เราสองคนมีเรื่องต้องคุยกัน..”

  “เอ่อ.. ยืนคุยก็ได้ค่ะเพราะไม่น่าจะนานสักเท่าไหร่ ”

  “เธอคิดว่าเป็นแบบนั้นเหรอ? แน่ใจเหรอ? ”

  “เอ่อ.. ค่ะ..”

  “ฉันจะไม่พูดซ้ำเป็นรอบที่สาม.. นั่งลง..”

  ฟุบ..

  “เอาล่ะเข้าเรื่องเลยก็แล้วกัน.. ฉันมีข้อเสนอมาให้เธอ..”

  “ข้อเสนอ? เรื่องอะไรคะคุณปัณณ์จะไล่ดิฉันออกเหรอคะ?”

  “ไม่ได้ไล่ออกแต่แค่จะพูดถึงเรื่องที่ฉัน.. อะแฮ่ม.. วันนั้นฉันนอนกับเธอและเธอก็รู้ดีว่าปกติแล้วฉันจะไม่นอนกับเด็กในร้านและเรื่องนี้ยังไม่มีใครรู้คลิปจากกล้องวงจรปิดฉันก็ลบหมดแล้วแต่!! คลิปสำรองฉันยังมีฉันหมายถึงคลิปทางเดินไม่ใช่คลิปในห้องนอนที่เรากำลังทำเรื่องแบบนั้นและฉันก็เลยเรียกเธอมาคุยและต้องการยื่นข้อเสนอให้ก็เท่านั้นเอง..”

  “อ้อ.. เรื่องนี้นี่เอง.. ไม่เป็นไรค่ะดิฉันไม่ต้องการอะไรทั้งนั้นแค่ปล่อยให้ดิฉันทำงานตามปกติก็พอแล้วค่ะเรื่องเงินที่คุณปัณณ์ต้องการให้เพื่อจบปัญหา.. ดิฉันเองก็ไม่ต้องการค่ะดังนั้นไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นนะคะไม่ต้องกลัวว่าดิฉันจะเอาเรื่องนี้ไปเล่าต่อหรือเล่าให้ใครฟังเพราะมันเป็นเรื่องที่น่าอับอายสำหรับดิฉันเหมือนกัน..”

  “เรื่องน่าอับอายเหรอ?”

  “ใช่ค่ะ.. ดังนั้นเรื่องนี้ไม่ต้องห่วงนะคะดิฉันจะไม่เรียกร้องอะไรทั้งนั้นและดิฉันจะเอาตัวเองออกไปจากที่นี่เองขอเวลาให้ดิฉันหางานใหม่ก่อนนะคะแล้วเรื่องที่กวนใจของคุณปัณณ์ก็จะหายไปพร้อมกับดิฉันค่ะ.. ความลับในเรื่องนี้จะไม่มีวันถูกเปิดเผยขึ้นแน่นอนค่ะ..”

  “เฮอะ.. เธอคิดว่าฉันจะเชื่อคนแบบพวกเธอเหรอ? คนหัวหมอแบบนี้ถ้าวันไหนมันกลายเป็นหมาจนตรอกขึ้นมา.. ยังไงมันก็ต้องหยิบยกเอาเรื่องนี้มาข่มขู่ฉัน..”

  “ถ้าคุณปัณณ์ไม่สบายใจคุณปัณณ์ก็ทำเอกสารขึ้นมาก็ได้นะคะดิฉันยินดีเซ็นเอกสารนั้นของคุณปัณณ์เพื่อเป็นการยืนยันว่าดิฉันจะเก็บเรื่องนี้เอาไว้กับตนเองจนวันตายค่ะ..”

  “ดี.. ดีเลยงั้นรอหน่อยนะฉันจะรีบร่างเอกสารมาให้เธอเซ็นเองและฉันก็หวังว่าเธอจะไม่เปลี่ยนคำล่ะเพราะฉันไม่ชอบโคตรไม่ชอบเลยพวกกลับกลอกพูดจาปลิ้นปล้อน.. โคตรเกลียดเลยรู้เอาไว้ด้วย..”

  “ไม่ต้องห่วงค่ะดิฉันพูดคำไหนก็คือคำนั้นเพราะดิฉันมีศักดิ์ศรีพอค่ะถ้าหมดเรื่องที่จะคุยแล้วดิฉันขออนุญาตลงไปทำงานก่อนนะคะ..”

  “เชิญ..”

  พรึบ.. ตึกตึกตึก.. แกร๊ก ปึง..

  

  ฟูว… โอ๊ย.. ใจจะหลุดออกมาแล้ว.. ดูสิมือของเธอยังสั่นไม่หายเลยหัวใจของเธอเต้นเร็วมากราวกับว่ามันกำลังเจอเรื่องอันตรายถึงชีวิตอยู่.. เธอหวังว่าคุณปัณณ์จะไม่เปลี่ยนคำพูดเธออยากทำงานต่อก็เท่านั้นเอง.. เธอไม่อยากถูกลดคุณค่าของตัวเองเพียงเพราะเงินที่เขาพยายามยัดเยียดมาให้เธอ.. ถึงแม้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นความผิดพลาดระหว่างเธอและเขาแต่อย่างน้อย ๆ เธอก็ขอรักษาศักดิ์ศรีของตัวเองเอาไว้โดยการไม่รับเงินก็แล้วกัน.. ต่อให้คนอื่นจะมองว่าเธอนั้นโง่แล้วยังไงล่ะ? เธอไม่อยากบั่นทอนคุณค่าของตนเองเพียงเพราะเงินก็เท่านั้นเอง..

  

  “กล้ามาก.. กล้าปฏิเสธเงินของเขาเหรอ? คิดว่าตัวเองเป็นใครกันถึงกล้าปฏิเสธสิ่งที่ฉันเสนอ.. เธอจะไม่มีทางอยู่อย่างสงบแน่.. ”

  สายตาของชายหนุ่มแข็งกร้าวขึ้นมาทันที.. เพราะชายหนุ่มนั้นรู้ดีว่าไม่เคยมีใครหน้าไหนปฏิเสธเขาได้ไม่ว่าเขาต้องการอะไร.. ตั้งแต่เกิดมาชายหนุ่มก็มีคนห้อมล้อมและคอยหาสิ่งต่าง ๆ มาประเคนให้ชายหนุ่มเสมอ.. ไม่ว่าชายหนุ่มต้องการสิ่งใดชายหนุ่มก็ต้องได้และไม่ว่าชายหนุ่มพูดสิ่งใดทุกคนจะต้องหยุดฟังและห้ามเห็นต่าง แต่ตอนนี้ชายหนุ่มกลับเจอผู้หญิงร่างเล็กหน้าตาถือว่าใช้ได้มากระตุกหนวดเสือที่ดุร้ายเช่นตน.. เพียงแค่นั้นก็ทำให้ชายหนุ่มต้องการเล่นเกมนี้และต้องการเอาชนะหญิงสาวให้ได้..