แนบแน่น

เอี๊ยด เอี๊ยด เอี๊ยด..

  ตึง ตึง ตึง..

  เสียงขาเตียงที่ทำงานอย่างหนักเพื่อรองรับแรงกระแทกจากคนบนเตียงนั้นสร้างเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดราวกับว่าในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าเตียงจะต้องพังลงมาแน่.. ไม่เพียงเท่านั้นเสียงหัวเตียงที่กระทบกับพนังห้องดังตึง ตึง ตึงถี่ ๆ และหนักแน่นมันคือสิ่งยืนยันว่าคนที่อยู่ภายในห้องนั้นกำลังทำอะไรกันอยู่..

  “พอแล้ว.. พอแล้ว..” 

  ฮึก.. 

  จ๊วบ.. อ๊าห์…

  “อีกนิด.. อีกนิด.. อ๊าห์..”

  เสียงครวญครางของหญิงสาวนั้นไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มหยุดฟังหรือพยายามจับใจความเลยสักนิด.. ชายหนุ่มกำลังลุ่มหลงกับความแน่น ความชื้น และแรงบีบตอดที่กำลังได้รับ.. ทุกเสียงที่ส่งออกมามันกระตุ้นให้ชายหนุ่มมีความต้องการมากขึ้นไปอีก.. ตอนนี้คนที่หน้าสงสารมากที่สุดก็คงจะเป็นหญิงสาวร่างเล็กที่ถูกกระทำจากผู้ชายบ้าดีเดือด..

  ตับตับตับ.. จ๊วบ..

  “อ๊าห์.. เกือบแล้ว.. เกือบแล้ว.. ”

  ตับตับตับ.. อ๊าห์..

  “อึก.. ”

  แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก..

  ฟุบ..

  ฮึก.. ฮึก..

  “ปล่อยฉัน.. ”

  “เงียบ.. ”

  

  ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศตกกระทบมาสู่ร่างกายเปลือยเปล่าของเธอจนทำให้เธอต้องหนาวสั่น.. ถึงแม้ว่าความหนาวเหน็บจากเครื่องปรับอากาศจะกระทบลงมาทำให้เธอหนาวแล้วแต่เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเธอนั้นมันยิ่งทำให้เธอเหน็บหนาวมากขึ้นไปอีกหลายเท่าทวีคูณ.. เรื่องบ้า ๆ แบบนี้ไม่สมควรเกิดกับเธอเลยด้วยซ้ำ เธอแค่ออกมาเข้าห้องน้ำเพราะเธอคิดว่าเธอน่าจะเมาแล้วดังนั้นเธอจึงพยายามที่จะตั้งสติของตัวเองให้ได้มากที่สุดดังนั้นเธอจึงขอตัวออกไปเข้าห้องน้ำก่อน วันนี้เป็นวันเกิดของพนักงานโซนบาร์และเขาได้ชวนพวกเราให้อยู่กินข้าวและดื่มกันต่อแต่เมื่อเธอออกไปเข้าห้องน้ำเธอกลับถูกมือของใครบางคนดึงและรั้งเธอเอาไว้.. ไม่เพียงเท่านั้นร่างของเธอก็ถูกชายผู้นั้นอุ้มเข้าไปยังพื้นที่ต้องห้าม.. พื้นที่ตรงนี้คือพื้นที่ที่ใครต่างก็รู้จักดีว่าคือพื้นที่ของคุณปัณณ์.. เจ้านายที่น่าเกรงขามของพวกเราทุกคน.. เจ้านายที่พูดคำไหนต้องเป็นคำนั้นแต่ตอนนี้เธอ.. การที่เธอถูกทำเรื่องแบบนี้แทนที่เธอจะขัดขืนให้ถึงที่สุดแต่มันกลับไม่เป็นเช่นนั้นเพราะร่างกายของเธอเพียงแค่ถูกเขาสัมผัสมันก็พร้อมที่จะให้คุณปัณณ์เฉยชมทันที.. ร่างกายของเธอมันสมยอมให้เขาทำเรื่องอย่างนั้นกับเธอมิหนำซ้ำเธอยังรู้สึกถึงความต้องการของร่างกายเธอที่มันเรียกร้องตลอดเวลาที่เขาและเธอทำเรื่องอย่างนั้นกัน..

  งืด.. งืด.. 

  “อ๊ะ..”

  งืด.. งืด..

  “ฮัลโหล.. เดี๋ยวออกไปค่ะรอสักครู่นะคะพอดีตาต้ามีปัญหานิดหน่อยค่ะ.. รอตาต้าก่อนนะคะ..”

  “ได้ ๆ รอได้ ๆ ”

  “ขอบคุณค่ะ..” 

  เธอต้องรีบพาตัวเองออกไปจากที่นี่.. ที่สำคัญ.. เธอจะต้องแวะร้านขายยาก่อนเรื่องนี้จะต้องเป็นความลับตลอดไปเธอไม่อยากถูกไล่ออกแม้ว่าเรื่องนี้จะไม่ใช่ความผิดของเธอแม้แต่น้อยแต่ด้วยอำนาจเงินของคุณปัณณ์.. เธอไม่กล้าเสี่ยงเธอรู้ดีว่าท่าทีของคุณปัณณ์ที่กระทำกับเธอมันน่าจะเป็นการที่คุณปัณณ์ถูกวางยา.. และนั่นก็หมายความว่าคุณปัณณ์ไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนี้กับเธอตั้งแต่แรกมันคือเรื่องผิดพลาดและเรื่องนี้เธอจะเก็บมันเป็นความลับเธอขอแค่คุณปัณณ์จำเธอไม่ได้ เธอขอแค่เรื่องนี้จบลงที่ตรงนี้.. รอให้เธอหางานใหม่ได้เมื่อไหร่แล้วเธอจะรีบไปทันที.. 

  พรึบ.. ตึกตึกตึก…

  

  แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก…

  “แวะร้านขายยาให้ตาต้าหน่อยนะคะ..”

  “ได้สิ.. ว่าแต่ตาต้าไม่สบายเหรอ?”

  “ปวดหัวนิดหน่อยค่ะพอดีลูกค้าเป็นประสาทเยอะมากวันนี้..” แม้ว่าเธอจะปวดตามร่างกายมากขนาดไหนแต่เธอจะต้องเอาตัวเองออกมาจากตรงนั้นให้ได้เธอจะไม่ยอมให้เรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นซ้ำสองแน่นอนและนั่นจึงทำให้เธอรีบพาตัวเองออกมาจากห้องนั้นแม้ว่าการออกมาของเธอมันอาจจะทำให้บางคนเห็นแต่แล้วยังไงเธอต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้.. 

  “ก็นะ.. เมื่อเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ผสมได้ลงเข้าปาก.. มันเลยทำให้สติสัมปชัญญะขาดลง.. ยังไงตาต้าก็ต้องระวังตัวเองให้ดีนะพี่เป็นห่วง..”

  “ขอบคุณค่ะพี่โก้”

  “ไป ๆ ดึกแล้วกลับบ้านกันตาต้าจะได้พักผ่อนด้วย..” แม้เขาจะรู้ว่างานที่ตาต้าทำชวนให้เป็นประสาทมากแค่ไหนแต่เขาก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะไปสั่งห้ามหรือบอกให้ตาต้าเลิกทำงานที่นั่นได้.. เขาทำได้แค่ดูแลและคอยรับส่งตาต้าแต่เขาไม่กล้าพอที่จะบอกตาต้าว่าเขาชอบตาต้ามากเพราะเขาไม่อยากพาตาต้ามาลำบากด้วย.. 

  

  ~~~~

  “ซูมเข้าไป..”

  แม่งเอ๊ย.. เรื่องวุ่นวายตอนนี้มันเริ่มขึ้นแล้วเพียงเพราะวันนั้น.. วันนั้นเขาเมาและเขาคิดว่าน่าจะมีคนเอาอะไรใส่เครื่องดื่มของเขามันเลยทำให้เขานั้นไม่ได้สติและไม่สามารถหยุดยั้งตัวเองได้.. เขาจำได้ราง ๆ แค่.. เสียงร้องครางที่ปนกับเสียงร้องไห้.. ใช่เขาได้ทำเรื่องไม่ดีลงไปและตอนนี้เขาต้องการรับผิดชอบผู้หญิงคนนั้น และนั่นจึงทำให้เขาต้องรีบมาที่ห้องรักษาความปลอดภัยและไล่เช็คดูว่ามีใครที่น่าสงสัยบ้างและเขาต้องการเจอผู้หญิงคนนั้น..

  “นั่น ๆ ภาพนั้นหยุดก่อนออกไปก่อน..” เขาจะให้คนอื่นเห็นหน้าไม่ได้เพราะเรื่องนี้มันจะต้องเก็บเป็นควาลับจะบอกว่าเขาสามารถไว้ใจคนพวกนี้ได้ร้อยเปอร์เซ็นก็ตามแต่.. มันก็ไม่เสมอไปหรอกเพราะถ้าเมื่อไรที่คนพวกนี้จนตรอกมันก็จะเรื่องพวกนี้มาข่มขู่เขาแน่นอน..

  “คุณปัณณ์กำลังหาอะไรอยู่ครับให้พวกเราช่วยหาดีกว่าไหมครับ?”

  “ไม่ต้อง ๆ ฉันแค่สงสัยอะไรนิดหน่อยน่ะขอบใจมาก.. ”

  “เอ่อ.. ครับ..”

  พรึบ.. ตึกตึกตึก.. ปึง..

  ตึกตึกตึก.. แกร๊ก..

  “ฉันจะต้องรู้ให้ได้ว่าเธอเป็นใคร.. ขอโทษนะเพราะความที่ฉันไม่ได้ระวังตัวเองให้ดีมันเลยทำให้เธอต้องมาเจอเรื่องแบบนี้.. ” นิ้วของเขากำลังเลื่อนเมาส์ไปมาและสายตาของเขาก็กำลังสอดส่องดูอย่างตั้งอกตั้งใจ.. 

  “นี่ไง.. โอ้โห.. ไอ้ปัณณ์.. มึงนี่นะมึงเลี่ยมาก นี่มึงไปฉุดเขามาเลยเหรอวะเนี่ย..” ตายห่า… เขาทำอะไรลงไปเนี่ย.. ไปฉุดพนักงานของที่ร้านไม่พอแต่เขายังจูบปากของเธอคนนั้นเพื่อไม่ให้เจ้าตัวร้องเนี่ยนะ.. แม่งยิ่งกว่าซีรี่ส์แนวตั้งอีก.. ตายห่า..

  แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก..

  “ฉันจะหาเธอให้เจอ..” เมื่อเขาได้เห็นหน้าตาของพนักงานคนนั้นแล้วตอนนี้เขาจะต้องรีบปิดเรื่องราวและปัญหาที่เกิดขึ้นให้เร็วที่สุด.. พนักงานคนนี้ทำงานโซนบาร์ดังนั้นมันก็ไม่ได้ยากเย็นอะไรนักที่จะหาตัวเธอ.. แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขาติดใจก็คือ.. เขาได้เปิดบริสุทธิ์ของพนักงานคนนี้แล้ว.. แล้วทีนี้เขาจะต้องให้ค่าทำขวัญเท่าไรดี ห้าหมื่นพอไหม? หรือว่าจะต้องให้มากกว่านั้น.. เรื่องนี้มันค่อนข้างซีเรียสนะเพราะเขาไม่เคยจ่ายเงินค่าตัวใครเลยสักครั้ง.. เขาไม่เคยต้องเสียเงินซื้อบริการเลยยังไงล่ะแต่นี่.. เธอคนนั้นคือพนักงานของร้าน และเธอยังไม่เคยถูกผู้ชายที่ไหนขุดหาขุมทรัพย์ด้วย.. ดังนั้นเรื่องนี้เขาจะต้องคิดให้รอบคอบว่าค่าเสียหายควรจะอยู่ที่เท่าไร..

  นิ้วเรียวขาวของชายหนุ่มกำลังเริ่มจัดการลบวีดีโอในช่วงวันนั้นออกไป.. เรื่องนี้จะมีเพียงแค่ชายหนุ่มเท่านั้นที่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นแต่ถึงกระนั้นชายหนุ่มเองก็ไม่ลืมที่จะก๊อปปี้ไฟล์สำรองเอาไว้ก่อนเพียงเพราะชายหนุ่มนั้นกังวลว่าหญิงสาวจะเอาเรื่องนี้มาข่มขู่ในอนาคต.. ดังนั้นชายหนุ่มจึงไม่ลืมที่จะจัดการทุกอย่างให้มันเรียบร้อยและรอบคอบด้วยตัวของชายหนุ่มเอง.. แต่ว่าเรื่องแบบนี้มันจะสามารถปิดเอาไว้ได้นานสักเท่าไหร่กันเชีียว.. พวกเรามาลุ้นไปพร้อม ๆ กันได้เลยว่าเรื่องมันจะโป๊ะแตกตอนไหน..