หาข้อมูล…

  หลังจากที่เขานั้นได้ลองพูดคุยกับพ่อของตาต้ามันก็ทำให้เขาคิดหลายล้านรอบว่าเขานั้นสามารถช่วยหรือทำสิ่งใดได้บ้าง… เขายังยืนยันคำเดิมว่าเขาต้องการยุติเรื่องระหว่างเขากับตาต้าในเมื่อเจ้าตัวไม่ยอมรับเงินของเขาดี ๆ ดังนั้นเขาก็คงจะต้องใช้วิธีอื่นแทนและเขาคิดว่าถ้าเขานั้นใช่เรื่องการรักษาพ่อของตาต้ามาเป็นตัวแปรมันน่าจะดีกว่าและเขาคิดว่าตาต้าคงไม่สามารถปฏิเสธได้ด้วยเพราะเรื่องนี้มันเกี่ยวกับสุขภาพร่างกายและชีวิตของพ่อตนเอง.. เอาเป็นว่าหาข้อมูลก่อนก็แล้วกันว่าจะต้องทำยังไงบ้าง

  ตึกตึกตึก…

  “ช่วงนี้มึงแปลกมากเลยนะไอ้ปัณณ์”

  “แปลกยังไงวะกูไม่เข้าใจก็หล่อเหมือนเดิมไม่เห็นมีอะไรเปลี่ยนเลยสักนิด..”

  แหวะ..

  “หล่อแต่มึงดีแต่มึง..”

  “แน่นอนหล่อที่สุดในโลกเกิดมาก็หล่อเลยทำไมมึงอิจฉา”

  “กูไม่อิจฉาหมาขี้เรื้อนเว้ย..”

  “โถ่ ๆ ทำไมสาวไม่เล่นด้วยเลยมาหาที่ลงงี้เหรอวะไอ้นิม” 

  “เล่นตัวสวยก็ไม่สวยแต่เสือกเล่นตัว..”

  “ฮ่าฮ่าฮ่า.. กูว่าแล้วเชียวทำไมกูถึงซื้อหวxไม่ถูกบ้างวะ..”

  “เหรอ? เปลี่ยนเรื่องคุยดีกว่าแต่ว่าจริง ๆ นะไอ้ปัณณ์ช่วงนี้มึงดูเปลี่ยนไป..”

  “หล่อขึ้น?”

  “กูจริงจัง.. ช่วงนี้มึงดูไม่ร่าxเท่าเมื่อก่อนทำไมวะเจอคนที่ใช่แล้ว? หรือว่าพ่อแม่มึงหาเมียให้มึงแล้ว..”

  “เจอที่ไหนล่ะกูแค่เบื่อ ๆ ไม่รู้ว่ะ.. มันรู้สึกเบื่อ ๆ ก็น่าเดิม ๆ กันทั้งนั้นมันเบื่อ..”

  “ก็ถูกของมึง.. แต่ว่า.. ไม่เอา ๆ ไม่คิดดีกว่าเดี๋ยวเสียคำพูด..”

  “อะไร?”

  “ไม่มีไร.”

  “มีมึงมีอะไรมึงพูดมาไอ้นิมมึงจะพูดอะไร?”

  “ก็ได้ ๆ กูเสียดายพนักงานเสิร์ฟในร้านแม่งคัดหน้าตาได้ดีทีเดียวเสียดาย..”

  “มึงหยุดเอาไว้ตรงนั้นเลย..” ไอ้ห่xนี่นะ.. เขาจะตำหนิมันก็ทำได้ไม่เต็มปากเพราะเรื่องของตาต้ามันยังคาราคาซังอยู่ยังไงล่ะ แต่ก็นะพนักงานโซนบาร์เขาเป็นคนบอกให้คัดเลือกพนักงานที่หน้าตาจริงเพราะอยากให้ตรงนั้นเป็นแหล่งดึงดูดลูกค้าและมันก็เป็นมาได้ดีเสมอ.. ดังนั้นเรื่องหน้าตาไว้ใจที่ร้านเขาได้เลยไม่ต้องห่วง..

  “ว่าแต่.. ใครเป็นโรคไต?”

  “ไม่มีใครเป็นกูแค่ไปอ่านเจอโพสต์นึงมาก็เท่านั้นกูแค่อยากรู้เฉย ๆ ” ไอ้นี่นิตาดีฉิบหายมันจะขยันสังเกตเกินไปแล้วนะ.. ทำตัวยิ่งกว่าเมียเขาอีกแล้วแบบนี้เรื่องระหว่างเขากับตาต้าจะเป็นยังไงต่อนะไม่ได้ ๆ ต้องระวังให้มากขึ้นแต่อันที่จริงเราสองคนก็ไม่ได้มีเรื่องอย่างว่ากันอีกเลยแค่เมื่อไม่กี่วันก่อนเขาได้เจอกับตาต้าโดยบังเอิญก็เท่านั้นเอง.. 

  “อยากเรียนหมองี้เหรอ?”

  “มึงพูดออกมาอย่างกับกูเป็นคนขยันเรียนนะไอ้นิมมึงคิดสิ.. คิดดี ๆ แค่พวกเราจบมาได้ก็ถือว่าเป็นภาระอันใหญ่หลงงของสิ่งศักดิ์สิทธิ์มากแล้วนะมึงจะให้กูไปเรียนหมอเรียนห่าอะไรแบบนี้อีกเหรอวะไอ้นิม”

  “ก็ไม่รู้เป็นอยู่ ๆ มึงทำเป็นเหมือนคนฉลาดไงก็เลยถาม..”

  “เฮ้อ.. บางครั้งกูก็อยากรู้อยากเห็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับร้านเราบ้างมึงน่ะควรจะหาความรู้นิด ๆ หน่อย ๆ เข้าสมองบ้างไอ้นิมเผื่อวันดีคืนดีได้ลูกมาโดยไม่ได้ตั้งใจอย่างน้อย ๆ เด็กก็จะได้มีความฉลาดจากทางฝั่งพ่อบ้างไม่ใช่ให้ความฉลาดไปตกเป็นภาระของฝั่งแม่เพียงคนเดียว..”

  “รอให้มันถึงวันนั้นก่อนแล้วค่ะคิดก็แล้วกัน.. หาอะไรมากระแทกปากหน่อยสิ..”

  “ตีนกูไหมล่ะ?”

  “หยาบคายมาก.. คบไม่ได้คนแบบนี้..”

  เนี่ยแล้วมันก็ขยันทำตัวแบบนี้แล้วใครเขาจะไปให้ความเคารพมันกัน.. แต่ก็นะเรื่องนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่เขาก็พอส่วนไอ้ท่าทีอันเฟรนลี่ของไอ้นิมให้มันแสดงแบบนั้นไปเถอะเพราะเขาเองก็ไม่อยากจะคิดเลยถ้ามันเอาจริงขึ้นมานี่.. น่ากลัวอยู่นะไอ้บ้าเนี่ยอย่าเชียวอย่าคิดจะไปมีเรื่องกับมันเด็ดขาดไม่งั้นชะตาอาจจะขาดได้ง่าย ๆ 

  ~~~~

  ตกลงแล้วพ่อของตาต้าเป็นโรคไตได้ยังไงนะเรื่องนี้เขาจะไปถามใครได้? คือเขาอยากทำให้เรื่องของเราสองคนมันจบ ๆ ไปให้เร็วที่สุดและทางนี้คือหนทางที่น่าจะเวอร์สุดแล้วล่ะแต่เขาจะรู้ได้ยังไงว่าจะต้องทำแบบไหนและเริ่มยังไง..

  

  หนึ่งสัปดาห์ต่อมา..

  ตึกตึกตึก..

  “มาคุยกับฉันหน่อยเรื่องสำคัญ..”

  ขวับ..

  “ตกใจหมดเลย.. คุณปัณณ์พยายามมาให้สุ่มให้เสียงหน่อยจะได้ไหมคะแล้วตอนนี้ดิฉันก็กำลังทำงานอยู่ด้วยดังนั้นรอก่อนจะได้รึเปล่าคะ”

  “ใครมันกล้ามีปัญหา?”

  “คุณไม่มีแต่ดิฉันมีค่ะ..” ใช่เธอสิโดนไม่ใช่เขาแค่เรื่องครั้งก่อนเธอก็ถูกจับตาจากเพื่อนร่วมงานมาตลอดดังนั้นเธอจะต้องไม่ให้ตัวเองถูกจับจ้องและถูกนินทาเด็ดขาด.. 

  “งั้นก็รอให้เลิกงานก่อนก้แล้วกันแต่ต้องมานะถ้าเบี้ยวล่ะก็.. ตายแน่..”

  เฮือก..

  “ค่ะ ๆ ไม่เบี้ยว ๆ ” 

  ขวับ.. ตึกตึกตึก..

  “ตาต้้า.. แกไปทำอะไรมาทำไมคุณปัณณ์ถึงได้ตามจิกแกแบบนี้เนี่ย.. แกจะมีชีวิตรอดจนมีลูกมีผัวใช่ไหม?”

  “พี่ฝ้าย.. อย่าพูดแบบนี้สิหนูกลัวนะ..”

  “แล้วแกไปทำอะไรมาทำไมคุณปัณณ์ถึงได้ตามจองล้างจองผลาญแกแบบนี้.. น่ากลัวอ่ะแล้วสายตาเมื่อกี้ตอนที่แกปฏิเสธว่าไปตอนนี้ไม่ได้อะ.. น่ากลัวมากฉันนี่ขนลุกเลย..”

  “เอาเป็นว่าช่วยเป็นกำลังใจให้ตาต้าด้วยนะคะขอให้ทุกคนช่วยภาวนาให้ตาต้าอยู่รอดปลอดภัยก็พอนะคะที่เหลือคงจะต้องปล่อยให้มันเป็นไปตามกรรม..” ไม่ได้เธอจะให้คนอื่นรู้เรื่องของเธอกับคุณปัณณ์ไม่ได้.. ดังนั้นเธอจะต้องพูดให้มันน่ากลัวเอาไว้ก่อนดังนั้นอย่าได้ถามเธอเยอะเลยนะพี่ ๆ เพื่อน ๆ ทั้งหลาย..

  “แต่ถ้าตาต้าเป็นอะไรหรือโดนข่มขู่ถึงขั้นเอาชีวิต.. ตาต้าต้องบอกพวกเรานะแล้วพวกเราจะลองหาทางออกให้..”

  “ขอบคุณค่ะพี่ฝ้าย.. ถ้ามันหนักหนาเกินไปตาต้าจะขอความช่วยเหลือนะคะ..” เออ ๆ ออ ๆ ไปก่อนก็แล้วกันเนอะตาต้า..

  

  หลังเลิกงาน..

  ตึกตึกตึก…

  ก๊อก ก๊อก ก๊อก..

  “เข้ามา..”

  แกร๊ก.. ปึง..

  “มีอะไรเหรอคะ?”

  “มีเรื่องจะถามน่ะ.. ”

  “ค่ะ..”

  “พ่อของเธอเป็นโรคไต.. มันเกิดขึ้นได้ยังไงเหรอ?”

  “ทำไมเหรอคะ?”

  “ตอบมาเถอะน่า.. จะมาเล่นลิ้นทำไม..”

  “ไม่ได้เล่นลิ้นค่ะดิฉันแค่อยากรู้ว่าคุณปัณณ์ต้องการรู้ไปทำไม”

  “ไม่ได้เล่นลิ้น.. หรือเธออยากโดนเล่นลิ้น? ถ้าไม่ตอบก็ไม่แน่นะ..”

  0//0

  “ตอบค่ะ.. พ่อไตวายเฉียบพลันค่ะ..”

  “สาเหตุล่ะ? พอจะบอกได้ไหมว่าทำไมมันถึงวายเฉียบพลัน..”

  “ถ้าจำไม่ผิดนะคะวันนั้นพ่อบอกว่าปวดเอวมากแล้วพ่อก็อาเจียนค่ะ.. ”

  ใช่วันนั้นเธอจำได้เลยพ่อน่ะบ่นว่าปวดบริเวณเอวมาก ๆ ปวดเหมือนกับว่ามันจะขาดออกจากกันเลยตอนนั้นพ่อบอกกับเธอแบบนี้แล้วไม่นานพ่อก็อาเจียนออกมา.. ตอนนั้นพ่อของเธอซีดมาก ๆ เธอทำอะไรไม่ถูกเธอไม่รู้เลยว่าจะต้องทำยังไงแต่โชคดีที่เธอนึกถึงพี่โก้และขอให้พี่โก้ช่วยพาเธอและพ่อไปส่งโรงพยาบาล.. เมื่อไปถึงโรงพยาบาลหมอก็พาพ่อไปยังห้องฉุกเฉินทันทีไม่นานพ่อก็ถูกพาตัวเข้าห้องตรวจและตรวจอย่างละเอียด.. ผลออกมาก็คือพ่อไตวายเฉียบพลันตอนนั้นสมองของเธอมันคิดอะไรไม่ออกนอกจากคำว่า.. ห้ามร้องนะ เธอจะเสียพ่อไปรึเปล่า.. แล้วเธอจะต้องทำยังไงต่อไปล่ะตอนนี้..

  “แล้วมันสามารถวายเฉียบพลันได้เลยเหรอแค่ปวดเอวเนี่ย..”

  “ไม่ค่ะพอดีพ่อมีอาการเป็นนิ่วมาก่อน.. น่าจะเป็นมานานแล้วแต่พ่อแค่ไม่รู้ตัวจนพ่อเริ่มฉี่เป็นเลือดสุดท้ายแล้วก็วายเฉียบพลันค่ะ..”

  “แล้วการรักษาล่ะ? จะต้องฟอกไตตลอดเลยเหรอ?”

  “ใช่ค่ะถ้าไม่มีใครบริจาคไตก็คงจะต้องทำไปเรื่อย ๆ แบบนี้จนกว่าจะถึงวันที่พ่อจากไป..”  เรื่องนี้เธอไม่อยากให้มันเกิดขึ้นเลยแต่เธอก็พอจะเริ่มทำใจแล้วเพราะทุกอย่างยนโลกนี้มันไม่เที่ยงแท้.. พ่อมักจะบอกกับเธอเสมอว่าคนเราเกิดมา เจ็บป่วย แก่ แล้วก็ตายไปมันคือวัฎจักรของชีวิต.. แต่เธอก็ไม่อยากให้เป็นแบบนั้นเลย.. 

  ”แล้วเรื่องบริจาคไตจะต้องรอไปถึงเมื่อไหร่?“

  ”บอกไม่ได้ค่ะเพราะน่าจะต้องรันตามคิวของผู้ที่ยื่นขอรับการผ่าตัด.. “

  ”คือเอาง่าย ๆ ก็คือว่า.. ไม่รู้เลยว่าจะได้ตอนไหนและไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้รึเปล่า.. อย่างนี้น่ะเหรอ?“

  ”ค่ะ.. ตามนั้น..“

  ”อืม.. เข้าใจแล้ว.. ไปได้แล้วกลับดี ๆ ล่ะ.. “

  ”ค่ะ..“

  ขวับ.. ตึกตึกตึก..

  

  เพียงแค่หญิงสาวก้าวขาออกไปมันก็ทำให้ห้องนี้เงียบขึ้นมาจนน่ากลัว.. เรื่องราวที่เจ้าตัวพูดออกมานั้นถ้าเป็นเขาคงจะร้อนรนและทำอะไรไม่ถูกแต่ดูเหมือนว่าเธอก็เคยรู้สึแบบนี้มาก่อนจนตอนนี้เธอคนนั้นชินชาสินะ.. แต่ถึงอย่างไรเรื่องนี้เขาจะเป็นคนหาทางออกและจัดการเองเพื่อให้ความสัมพันธ์ของเราจบลงอย่างสวยงาม.. เขาจะลอง ๆ หาวิธีดูก้แล้วกัน..

  

  แม้ว่าปากของชายหนุ่มจะบอกว่าไม่คิดอะไรและอยากให้เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างตนและหญิงสาวคนนั้นจบลงไปแต่แววตาและท่าทีที่แสดงออกมาจนหมดเปลือกว่าเป็นห่วงหญิงสาวคนนั้นมันช่างดูขัดแย้งกันเหลือเกิน.. เพียงแค่น้ำเสียงที่สั่นเครือของหญิงสาวเริ่มเอื้อนเอ่ยหัวใจของชายหนุ่มก็เริ่มสั่นไหว.. แล้วแบบนี้น่ะเหรอที่เรียกว่าอยากจะจบปัญญาทุกอย่างระหว่างตนกับหญิงสาวลง..