สายตานั้น…

แม้ว่าเรื่องราววุ่นวายที่ทำให้เธอรู้สึกร้อนรู้สึกหนาวจะผ่านไปแล้วแต่!! มันไม่ใช่เลยเพราะทุกวันที่เธอมาทำงานเธอมักจะรู้สึกถึงสายตาแปลก ๆ ที่เหมือนคอยจะจับจ้องเธออยู่ตลอดเวลาและเธอก็ไม่รู้ด้วยว่ามันมาจากตรงไหนเธอพยายามตีเนียนและมองไปรอบ ๆ เพื่อเฝ้าดูว่าสายตานั้นมันคือสายตาของใครแต่เธอก็ไม่เจอเลยจนตอนนี้เธอคิดว่าเธออาจจะวิตกกังวลไปเอง

  “นี่ตาต้าตกลงวันนั้นคุณปัณณ์เรียกไปคุยเรื่องอะไรเหรอ?”

  “บอกไม่ได้ค่ะ..”

  “นี่ฉันเป็นพี่แกนะตาต้า..”

  “พี่ฝ้าย.. ตาต้าบอกไม่ได้จริง ๆ ค่ะถ้าขืนตาต้าบอกไปตาต้ามีปัญหาใหญ่ตามมาแน่ดังนั้นอย่าถามตาต้าเรื่องนี้อีกเลยนะคะแต่ว่า.. พี่ฝ้ายลองไปถามคุณปัณณ์ดูสิค่ะตาต้าว่าน่าจะได้คำตอบ..” เอาสิถ้าเธออ้างชื่อของคุณปัณณ์แล้วเธออยากรู้นักว่าพี่ฝ้ายจะทำยังไงต่อจะยังเซ้าซี้เธออีกไหม

  “ไอ้บ้า.. แกอยากให้พี่ตายหยังเขียดเหรอ? มันเป็นความลับที่น่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?”

  “ใช่คะบอกไม่ได้หรอกขืนตาต้าบอกไปมีหวัง.. คอขาดแน่ ๆ ”

  “โอ๊ย.. ไม่อยากรู้แล้วและแกก็อย่านำความซวยมาสู่พวกฉันนะตาต้า..”

  “แต่ตาต้าเล่าดีกว่าเผื่อว่าอยู่ ๆ วันไหนตาต้าหายไป..”

  เพี๊ยะ.. 

  “หุบปากแกไปเลยตาต้า.. เงียบ.. ฮึบ.. ห้ามพูด หยุดเดี๋ยวนี้และไปทำงานเลย..”

  คิกคิกคิก..

  “สักนิดก็ไม่อยากฟังเหรอ? ส้มโอ.. ตาต้าไว้ใจส้มโอนะ..”

  “อย่ามายุ่งกับฉันตาต้า.. ”

  ขวับ.. ตึกตึกตึก..

  “อะไรกันทำไมทุกคนเป็นแบบนี้ล่ะทำไมใจร้ายกับตาต้าแบบนี้..”

  คงจะต้องใช้ไม้นี้แหละมันถึงจะรอด.. และเธอก็ขอให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้ต่อไปเพราะเธอเองก็อยากจะทำงานอยู่ที่นี่ต่อไปจนกว่าเธอจะได้งานใหม่.. แต่ไอ้สายตาปริศนาที่กำลังจ้องมองเธอจากที่ใดที่หนึ่งเนี่ยสิมันทำให้เธอหงุดหงิดมากเลยนะเพราะเธอไม่รู้เลยว่าสายตานั้นจับจ้องมองเธอเพราะอะไรมันดีหรือไม่ดีกันแน่.. เอ๊ะหรือว่าจะเป็นผี.. อาจจะใช้ก็ได้.. หรือว่าเป็นผีกันแน่.. 

  

  “มึงมองโทรศัพท์ตั้งนานแล้วนะไอ้ปัณณ์สรุปแล้วมึงดูอะไรกันแน่..”

  “กูก็ดูความเรียบร้อยของร้านสิกูไม่เหมือนมึงนะไอ้นิมที่วัน ๆ ไม่คิดจะทำส้นตีxอะไรเลยนอกจากเรื่องอย่างว่า..”

  “เอ้า.. ก็มันแน่นอนปะวะเรื่องอย่างว่ากูชอบนิ ของชอบกูเลยหรือมึงไม่ชอบ..”

  “มึงอย่ามากวนเวลางานกูมึงอยากได้อะไรแบบไหนคนไหนมึงก็เลือกเอายกเว้นเด็กในร้าน..” 

  “เออกูรู้ ๆ กูไม่ทำเรื่องเลี้ยแบบนั้นแน่นอนมึงไว้ใจกูได้เลยกูไม่กินเด็กในร้านหรอกเว้ย..”

  ให้ตายเถอะทั้งที่เขาเป็นคนบอกไอ้นิมแท้ ๆ แต่เขากลับเป็นคนทำเอง.. โอ๊ย.. ปวดหัวเว้ยเรื่องนี้เขาจะแก้ยังไงเขาจะหาทางออกยังไงดีแต่จะว่าไปเขายังไม่ได้เอาเอกสารสัญญาให้ฝั่งนั้นเซ็นเลยนี่นา.. ไม่ได้การแล้วเขาจะต้องเรียกให้ผู้หญิงคนนั้นมาเซ็นเอกสารให้เร็วที่สุด..

  “ว่าแต่ไอ้ปัณณ์ช่วงนี้ดูเหมือนว่ามึงเบื่อ ๆ กับการตอกเสานะ..”

  “มันก็ต้องมีบ้างสิวะที่ต้องเบื่อมึงก็รู้ว่าไม่ว่าจะเป็นใครมาจากไหนสุดท้ายก็ตอกแล้วแยกย้ายบางครั้งมันก็น่าเบื่อนะมึง มึงลองคิดดูว่าถ้าวันนึงพวกเรามีแฟนแล้วแฟนของพวกเรามาเจอพวกตัวปัญหาที่เราได้ฟรีและตามมาพูดจาร้าย ๆ ใส่และมาบอกกับแฟนพวกเราว่าฉันทำแบบนั้น ฉันทำท่านี้และบรรยายเรื่องราวบนเตียงให้แฟนของพวกเราฟัง.. มึงคิดว่าแฟนพวกเราจะต้องรู้สึกยังไงวะ?”

  “โอ๊ย.. กูไม่รู้กูไม่คิดจะมีแฟนเว้ย กูชอบการอยู่คนเดียวโดยไม่ต้องมีใครมาผูกมัดและคอยตามหึง.. มึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบอะไรแบบนั้นโคตรน่ารำคาญเลยไม่เอาอะกูขอบายละกัน..”

  “แล้วถ้านะ สมมุติว่าอยู่ ๆ มึงได้แฟนหรือเมียโดยไม่ได้ตั้งใจล่ะ? มึงคิดว่าแฟนหรือเมียมึงจะคิดยังไง?”

  “กูไม่รู้เว้ยไม่ต้องมาถามกู.. เอาเป็นว่าถ้ามีเมื่อไหร่ค่อยคิดแต่ตอนนี้ไม่มีก็คือโสด.. ถ้าโสดก็แปลว่ากูจะตอกใครก็ได้เท่าที่กูอยากตอกโอเคนะ.. ”

  “เฮ้อ.. ไม่ได้เรื่องปรึกษาห่xอะไรไม่ได้เลย..” นั่นสิเขาจะมาปรึกษาคนแบบได้นิมได้ยังไงในเมื่อมันกับเขาก็สันดานคล้าย ๆ กัน.. แต่ตอนนี้เขากำลังมีปัญหายังไงล่ะมันเลยทำให้เขาต้องคอยคิดและสอบถามเพื่อหาทางออกให้ตัวเองแต่จะว่าไปผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ได้เป็นอะไรกับเขาไม่ใช่ทั้งเมียและแฟนแต่ทำไมกัน.. ทำไมมันต้องทำให้เขาคิดมากถึงขนาดนี้หรือว่าเขากลัวว่าถ้าวันหนึ่งเขามีแฟนหรือจะมีเมียแล้วกลัวว่าผู้หญิงคนนั้นจะเดินไปพูดกับแฟนหรือเมียเขาแล้วโอ้อวดว่าตัวเองเคยนอนกับเขา.. โว้ย.. ไม่รู้เว้ย..

  ~~~~

  ตึกตึกตึก..

  “กินข้าวกับหมอไหม?”

  “คุณหมอ.. ตกใจหมดค่ะ.. ไม่เป็นไรค่ะขอบคุณนะคะ..” แล้ววันที่เธอมาโรงพยาบาลเป็นเพื่อนพ่อก็วนกลับมาอีกครั้ง.. เธอมากับพ่อได้แค่วันเดียวอีกหนึ่งวันพ่อมาเองและก็มีพี่โก้เป็นคนมารับมาส่งพ่อที่บ้าน.. ค่าใช้จ่ายแม้ว่ามันจะเยอะมากต่อหนึ่งเดือนแต่เธอก็พยายามดิ้นรนเอาตัวเองรอดให้ได้.. 

  “อีกแล้เหรอ? ไม่คิดจะไปกินข้าวกับหมอจริง ๆ เหรอ?”

  “ไม่ค่ะตาต้าไม่อยากมีปัญหากับพยาบาลและหมอท่านอื่นแค่นี้ตาต้าก็ถูกมองว่าเป็นเด็กเส้นแล้วนะคะ..”

  “ใครแคร์?”

  “ตาต้าแคร์ค่ะ.. ตาต้าไม่อยากตกเป็นขี้ปากของคนอื่น.. ”

  “ขอโทษนะตาต้าแต่หมอก็แค่อยากจะเป็นเพื่อนกับตาต้าถ้าเป็นไม่ได้ก็อยากเป็นแฟนตาต้า..”

  0//0

  “ไม่ค่ะตาต้ายังไม่คิดเรื่องนี้..”

  ตึกตึกตึก..

  “ไอ้เก้นไม่สิ.. หมอเก้น..”

  ขวับ..

  “อ้าวปัณณ์แกมาได้ไง..”

  “พอดี.. มีเรื่องจะคุยกับลูกน้องฉันหน่อยน่ะว่าแต่เธอมาทำอะไรที่โรงพยาบาลเหรอ? ไม่สบาย? ฉันใช้งานเธอหนักเหรอ?”

  “ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่เลย..” ทำไมถึงต้องมาเจอคุณปัณณ์ที่นี่ด้วยนะแล้วทำไมทั้งสองคนถึงทักทายกันสนิทแบบนั้นล่ะ?

  “อ้าว.. ตาต้าทำงานที่ร้านไอ้ปัณณ์เหรอ? ว่าแต่แกเป็นเจ้านายยังไงถึงไม่รู้ว่าครอบครัวของลูกน้องเป็นยังไง”

  “แล้วฉันต้องรู้ทุกเรื่องด้วยเหรอวะไอ้เก้นแต่จะว่าไปฉันอายุเยอะกว่าแกหนึ่งปีนะ..”

  “ครึ่งปีเพราะแกเกิดก่อนฉันกครึ่งปีเท่านั้นไอ้ปัณณ์อย่ามาดัดจริตไปหน่อยเลย.. ถ้าอย่างนั้นฉันต้องไปร้านแกบ่อย ๆ สินะจะได้เจอตาต้าบ่อย ๆ ”

  “เอ่อ.. แล้วแต่คุณหมอเถอะค่ะเพราะถ้าคุณหมอไปทางร้านก็มีรายได้และนั่นมันก็ดีกับพวกเราทุกคนด้วย..”

  “เอาเป็นว่าไอ้เก้นฉันขอยืมตัวคนของฉันก่อนสักครู่ก็แล้วกันฉันมีเรื่องที่จะต้องคุยกับคนของฉันน่ะ..”

  “คนของฉันคนของฉัน.. แหม.. ตามสบายเพราะไม่ว่ายังไงตาต้าก็ต้องกลับมารอพ่อของตาต้าที่นี่เอาเป็นว่า.. ตาต้าหมอรอนะเดี๋ยวซื้อขนมมาฝากโกโก้ปั่นเหมือนเดิมนะ..”

  “เอ่อ.. ไม่เป็นไรค่ะคุณหมอ..”

  หมับ..

  “ไม่ต้องเกรงใจครับตาต้าไปได้แล้วเดี๋ยวไอ้ปัณณ์จะกัดคอเอา..”

  หมับ..

  “ตามฉันมานี่..”

  “อ๊ะ..”

  ตึกตึกตึก..

  

  “ขึ้นมา..”

  “เอ่อดิฉันจะไม่ไปไหนค่ะ”

  “ฉันไม่พาเธอไปไหนหรอกน่า.. แค่จะให้เซ็นเอกสารก็เท่านั้น..” ทำเป็นระแวงไปได้ทีกับไอ้เก้นไม่เห็นจะระแวงเลยสักนิดแต่ทีกับฉันนี่ทำอย่างกับฉันเป็นอาชญากรที่ทางการออกตามล่าตัว.. 

  “อ้อ.. ค่ะ ขอโทษค่ะที่เข้าใจผิด..”

  “อะอ่านและเซ็นซะ..”

  “ค่ะ”

  เธอใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งเพื่ออ่านเอกสารตรงหน้า.. เอกสารตรงหน้ามันดูยังไงก็คล้ายกับเอกสารข่มขู่เลยนะแต่สำหรับเธอแล้วเธอไม่ติดใจอะไรหรอกเพราะเธอไม่คิดจะทำในสิ่งที่คุณปัณณ์กลัวแน่นอนเพราะเธอไม่ใช่คนที่จะชอบกลับกลอกคำพูดยังไงล่ะ.. 

  “เอ่อ.. ตรงนี้.. ตรงที่เขียนว่าถ้ามีคนรู้และนำเรื่องระหว่างเราไปพูดต่อแล้วคุณปัณณ์จะให้ดิฉันเป็นคนรับผิดชอบความเสียหายจากเรื่องนี้.. ถ้าสมมุติว่าเรื่องนั้นมันหลุดมาจากฝั่งคุณปัณณ์.. แบบนี้ดิฉันจะต้องเป็นคนรับผิดชอบด้วยรึเปล่าคะ?” ในเอกสารนี้มีไม่กี่ข้อหรอกหลัก ๆ แล้วก็แค่ป้องกันไม่ให้คุณปัณณ์เสียหายจากเรื่องที่เขานอนกับพนักงานในร้านเช่นเธอแต่ว่าข้อนี้เธอคิดว่ามันไม่แฟร์สักเท่าไหร่เพราะถ้าสมมุติว่าคนของคุณปัณณ์เช่นเพื่อนสนิทหรือคนรอบข้างเอามาพูดเองแบบว่า.. ตอนคุณปัณณ์เกิดเมาขึ้นมาแล้วเผลอพูดออกไปแบบนี้เธอจะต้องรับผิดชอบด้วยเหรอ?

  “ไหน..”

  “ตรงนี้ค่ะ..”

  เฮือก..

  “ดะ.. เดี๋ยวฉันขอดูก่อน.. เซ็น ๆ ไปเถอะ..”

  “ไม่ได้ค่ะเผื่อคุณปัณณ์เกิดลืมขึ้นมาจะทำยังไงคะ? ”

  “เธอคิดว่าฉันเป็นคนขี้หลงขี้ลืมขนาดนั้นเลยเหรอ?”

  “ไม่แน่หรอกค่ะงานคุณปัณณ์เยอะกว่าดิฉันดังนั้นคุณอาจจะหลงลืมเรื่องนี้ได้ตลอดเวลานี่ค่ะ..”

  “เฮ้อ.. เอาเบอร์เธอมาถ้ากลัวลืมเธอทักมาถามฉันได้ตลอดเลย ฉันจะเอาเอกสารไปเขียนใหม่โอเคนะ? เอามาสิเร็ว ๆ เบอร์น่ะจะได้ทักมาจิกฉันได้ตลอดเวลา..”

  “ไม่กล้าหรอกค่ะ.. ”

  “บอกให้เอาเบอร์มาลีลาอยู่ได้.. เร็ว ๆ ” 

  เมื่อกี้เขาตกใจนะเอาจริง ๆ ตอนที่ผู้หญิงคนนี้พุ่งเข้ามาหาเขาและถามข้อที่เจ้าตัวคาใจเนี่ย.. ตกใจหมดเลยทำตัวไม่ถูกเลยแฮะ ใบหน้าที่ไม่ได้แต่งเติมด้วยรองพื้นหนา ๆ ผิวที่ไม่มีเครื่องสำอางหนัก ๆ ปกปิดผิวที่เรียบเนียนและกระจ่างใสของเจ้าตัวมันทำให้เขาถึงกับอึ้งได้เหมือนกัน.. แล้วไหนจะผมที่สลวยพริ้วไหวไปตามลมและยามที่เจ้าตัวเดินอีกมันทำให้เขารู้สึกแปลก ๆ มันแปลกนะ.. การที่ได้อยู่ใกล้กับพนักงานคนนี้มันทำให้เขาไม่รู้สึกอึดอัดสักเท่าไรคงเป็นเพราะเจ้าตัวไม่ได้ราดน้ำหอมกลิ่นแรง ๆ หรือว่าอาบด้วยน้ำหอมจนทำให้ร่างกายมีแต่กลิ่นไม่พึงประสงค์ของเจ้าพวกนั้นแต่กลิ่นที่เขาได้รับมาจากร่างกายของพนักงานคนนี้คือกลิ่นดอกไม้อ่อน ๆ และกลิ่นที่มาจากผม.. มันเป็นกลิ่นที่ทำให้เขาอยากจะซุกจมูกไปดมและสอบถามว่ากลิ่นนี้มันมาจากไหนและได้มายังไง.. แต่เขาก็ต้องอดทนเอาไว้เพราะเขาเองก็ไม่ได้อยากจะทำตัวให้ดูเป็นคนโรคจิตและกลืนน้ำลายตัวเองอีกรอบ..

  “ต้องให้จริง ๆ เหรอคะ?”

  “ทำไม?”

  “ก็.. อันที่จริงดิฉันไม่มีเรื่องที่จะต้องคุยกับคุณปัณณ์แล้วน่ะสิคะ..”

  “เฮอะ.. เธอคิดว่าฉันอยากจะคุยกับเธอนักรึยังไงกันอย่าหลงตัวเองเกินไปหน่อยเลย.. ที่ฉันถามก็เพราะว่าเห็นเธอแสดงท่าทางไม่ไว้ใจฉันขนาดนั้นกลัวว่าฉันจะไม่แก้สัญญาหรอกฉันถึงได้ลดตัวลงไปขอเบอร์ของเธอ..”

  เฮ้อ….

  “ก็ได้ค่ะ..”

  “นี่เธอกล้าถอนหายใจใส่ฉันเหรอ?”

  “อ้าว.. ห้ามด้วยเหรอคะ?”

  “นี่เธอ.. ฮึ่ย.. เอามาได้แล้วแล้วก็ลงไปจากรถฉันได้แล้ว..”

  “ค้า ๆ ”

  แต๊ก แต๊ก แต๊ก..

  “ลงไปได้ละ..”กว่าจะได้เบอร์มาก็เล่นตัวจริงเชียวแม่คุณ.. ใครจะไปอยากวุ่นวายและคลุกคลีด้วยขนาดนั้น.. หลงตัวเองฉิบหาย.. 

  “ค้า.. ถ้าอย่างนั้นขับรถดี ๆ นะคะ..”

  ปึง.. 

  ตึกตึกตึก…

  “เรื่องมากจริงเชียว..” 

  

  แม้ปากของชายหนุ่มจะบ่นหญิงสาวตลอดเวลาแต่ว่าสายตาที่จับจ้องมองไปที่หน้าจอโทรศัพท์นั้นมันกลับแสดงถึงอารมณ์ตรงข้ามกับปาก.. แววตาที่ลุกวาวราวกับว่าชายหนุ่มกำลังได้ของเล่นชิ้นใหม่นั้นแสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัดยกเว้นคนเดียวที่จะไม่รู้ตัวนั่นคือ.. ปัณณ์ สรุปแล้วเรื่องราวในภายภาคหน้าจะเป็นอย่างไรพวกเราคงจะต้องมารอลุ้นกันต่อ..