วันหยุด

ในที่สุดเธอก็ได้หยุดแล้ว.. เธอได้หยุดยาวน่ะสิเพราะเธอยังไม่ได้ใช้หยุดพักผ่อนประจำปีของเธอเลยจะว่าไปเธอก็ยังไม่ได้ล่อนใบสมัครที่ไหนเลยไม่รู้สิเธอไม่มีเวลาด้วยแล้วก็คุณปัณณ์เองก็ไม่ได้บังคับหรือทำอะไรในทำนองว่าจะให้เธอออกดังนั้นเธอก็ขอหน้าด้านหน้าทนทำงานที่นี่ต่อไปก็แล้วกัน.. งานนี้มันได้เงินดีมากถึงแม้ว่าจะเป็นแค่เด็กเสิร์ฟก็ตามแต่โซนที่เธอทำอยู่คือมันได้เงินเยอะกว่าอีกโซนดังนั้นเงินเดือนจึงเยอะขึ้นด้วย..

  ตึกตึกตึก..

  “พ่ออยากกินอะไรเป็นพิเศษรึเปล่าจ๊ะเดี๋ยวหนูจะไปลอง ๆ หาให้..”

  “พ่อยังไงก็ได้พ่อไม่เรื่องมากตาต้า.. เหนื่อยไหมลูกที่ต้องมาคอยดูแลพ่อแบบนี้..”

  “เหนื่อยที่ไหนกันจ๊ะพ่อแค่นี้เองจิ๊บ ๆ เมื่อก่อนพ่อก็ไม่เห็นจะบ่นเลยนี่จ๊ะว่าเหนื่อยเพราะเลี้ยงหนูมา.. ถ้าอย่างนั้นเราทำแกงจืดเต้าหู้กินดีไหมจ๊ะ หนูจะไปซื้อของเอาไว้เยอะ ๆ ว่าแล้วอยากกินราดหน้าแล้วก็สุกี้ด้วย.. งั้นเดี๋ยวหนูมานะจ๊ะพ่ออย่าดื้อนะ..”

  “ไม่ดื้อ ๆ พ่อน่ะเป็นพ่อที่ดีจะตายตาต้าก็รู้ตาต้าพูดอะไรพ่อก็ทำตลอด..”

  ฮ่า ฮ่า ฮ่า..

  “ดีแล้วจ๊ะเดี๋ยวหนูมานะจ๊ะ..”

  “ขับรถดี ๆ ล่ะ..”

  “จ้า..”

  ถามว่าเหนื่อยไหม.. ร่างกายมันก็ต้องเหนื่อยแหละแต่ได้พักมันก็ดีขึ้นแล้วแต่จิตใจของเธอน่ะมันไม่มีคำว่าเหนื่อยหรอกเพราะเธอรู้ดีว่าถ้าเมื่อไหร่ที่เธอบ่นหรือแสดงท่าทีที่ว่าเหนื่อยเมื่อนั้นทุกอย่างมันจะพังลงมาทั้งหมดเลยน่ะสิ.. ใครที่บอกว่าร่างกายเราเราตัดสินใจเองได้มันก็มีเพียงส่วนหนึ่งที่ถูกต้องแต่อย่าลืมสิถ้าจิตใจเราเข้มแข็งพอยังไงร่างกายมันก็ยังสู้และปฏิบัติไปในทิศทางที่เราต้องการถึงแม้ว่าบางครั้งมันจะพยายามต่อสู้กับเราบ้างแต่เมื่อเราสู้มันกลับมันก็ต้องยอมแพ้ให้จิตใจชองเราอยู่ดี.. 

  ตึกตึกตึก..

  พลั่ก… 

  “อ๊ะ.. ขอโทษค่ะ..”

  “อ้าว.. ทำไมเธอถึงมาเดินอยู่ที่นี่..”

  “เอ๊ะ.. ก็นี่มันตลาดนี่คะใคร ๆ ก็มากัน.. การมาเดินตลาดก็ต้องมาซื้อของสิคะคุณก็พูดแปลก ๆ นะคะ..” คนที่มาเดินตลาดก็มีแค่ไม่กี่เหตุผลไม่ใช่เหรอที่จะมาเดินดูเขาถามสิ.. 

  “แต่.. ช่างเถอะเธอเดินชนฉันเจ็บนะดูสิเนี่ยแดงเลย..”

  เฮ้อ..

  “ขอโทษค่ะจะต้องให้ฉันรับผิดชอบยังไงคะคุณถึงจะดีขึ้น..”

  “ว่าแต่.. ซื้ออะไรอะ? ”

  “ก็ซื้อของเอาไปทำกับข้าวนั่นแหละค่ะ..”

  “งั้น.. เลี้ยงข้าวมื้อนึงละกันถือเป็นการไถ่โทษ..”

  “วันนี้?”

  “ใช่..”

  “ไม่เอาค่ะ”

  “โอ๊ย.. ดูสิครับผู้หญิงคนนี้เดินชนผมแล้วก็ด่าผมฉอด ๆ แล้วยังจะปัดความรับผิดชอบด้วย.. ดูสิครับแดงหมดเลยเนี่ย ๆ ดูสิครับ.. ”

  โอ๊ย.. หมับ..

  “คุณปัณณ์.. ขอโทษนะคะพอดีคนรู้จักน่ะค่ะนิสัยไม่ค่อยดีชอบเรียกร้องความสนใจน่ะค่ะ.. คุณปัณณ์หยุดนะคะ.. คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ..”

  “เอาสิ.. เลี้ยงข้าวฉันเดี๋ยวนี้.. ไม่งั้นฉันจะโวยวายอีกทีนี้จะทำให้คนทั้งตลาดต้องวิ่งมาดูเลย.. เอาสิลองดูสิ..”

  “ก็ได้.. ” บาปกรรมมันตามมาทำงานเธอชาตินี้ไวไปรึเปล่าเนี่ย.. วันหยุดก่ะเอาไว้ว่าจะได้อยู่บ้านเงียบ ๆ อยู่กับพ่ออย่างสบายแต่ทำไมนะ.. เจ้ากรรมนายเวรทำไมถึงตามติดเธอไปทุกที่ด้วยล่ะ.. แล้วนี่มันก็แถวบ้านเธอนะถ้าแถวที่ทำงานเธอจะไม่บ่นเลยว่าแต่.. ทำไมคุณปัณณ์ถึงมาแถวนี้ล่ะแล้วเสื้อผ้าการแต่งตัวก็ดูปกติธรรมดามาก ๆ ด้วย

  “ดีมากเอามาเดี๋ยวช่วยถือ.. ไปซื้อของสิจะเอาอะไรอีก..”

  “พอแล้วค่ะแค่นี้ก็พอแล้ว..”

  “จะพอได้ยังไงฉันกินจุนะกินเยอะน่ะ.. ไม่เชื่อเหรอ?”

  “งะงั้นฉันจะเป็นคนเลือกเมนูเองค่ะเพราะฉันต้องทำกับข้าวให้พ่อที่สามารถกินได้ค่ะ..”

  “พ่อเป็นอะไรเหรอ?”

  “พ่อเป็นผู้ชายค่ะ..”

  ขวับ..

  “พูดแบบนี้เคยเจอใครตีปากบ้างรึเปล่า..”

  “ไม่ค่ะไม่มีใครกล้าทำหรอก..”

  “งั้นฉันจะเป็นคนแรกที่ตีปากเธอแต่ไม่ต้องกลัวหรอกการตีปากของฉันน่ะมันอาจจะวาปหวิวสักนิด..”

  0//0

  “หยุดเลยค่ะคุณปัณณ์อย่ามาพูดจาทะลึ่งแถวนี้เราไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะมาพูดจาแบบนี้กันได้นะคะ..”

  “เหรอ? ฉันคิดว่าพูดได้นะหรือว่าเธอคิดว่ายังไง..”

  “ไม่ค่ะไม่คิดอะไรทั้งนั้นถ้าคุณปัณณ์อยากกินก็ช่วยตามมาเงียบ ๆ นะคะ..”

  

  โชคดีเสียจริงที่วันนี้แวะมาดูร้านทองแทนแม่ใครจะไปรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นจะมาซื้อของที่ตลาดนี้.. ถ้าบอกผู้หญิงคนนี้ไปว่าตลาดแห่งนี้เป็นของครอบครัวเขาเจ้าตัวจะเชื่อรึเปล่านะ.. แล้วดูสิการแต่งตัวเนี่ย มันน่านักน่าโดนฟาดก้นสักที.. จะต้องใส่สั้นถึงไหนกันเชียวไอ้กางเกงเนี่ยแล้วเสื้ออีก.. มันตัวเล็กเกินไปรึเปล่าเนี่ย..

  “เรียบร้อย.. เอามาค่ะฉันถือไปเอง..”

  “ไม่.. เอาไว้ในรถฉันนี่แหละเธอขับรถนำหน้าไปก่นอเลยเดี๋ยวฉันขับตามไปเอง..”

  “คุณรู้เหรอคะว่าฉันมายังไง..”

  “ไม่รู้แต่เธอก็บอกได้นี่รถฉันคันนั้น..”

  “อ้อ.. ถ้างั้นยืนรอตรงนี้นะคะเพราะฉันต้องไปเอารถก่อน..”

  “อืม.. อย่าลืมนะฉันมีตัวประกันอยู่ดังนั้นถ้าเธอคิดหนีล่ะก็.. ฉันจะตามไปถึงหน้าบ้านแล้วไปป่าวประกาศความเลวร้ายของเธอให้คนแถวนั้นรู้เลย..”

  “บ้า..” คนอะไรเป็นบ้าขนาดนี้.. ทำไมเธอถึงคิดว่าวันนี้คุณปัณณ์ดูเป็นกันเองมากกว่าตอนที่อยู่ที่ร้านล่ะ.. เฮ้อ.. ชีวิตตาต้าทำไมมันช่างหน้าสงสารแบบนี้นะ..

  ~~~~~

  “เอ่อ.. พ่อจ๊ะนี่คุณปัณณ์จ๊ะเป็น..”

  “เพื่อนครับ.. เป็นเพื่อนที่ทำงานของตาต้า..”

  ขวับ..

  “คุณรู้ชื่อเล่นของฉันได้ยังไง..” เธอไม่เคยบอกชื่อเล่นให้คุณปัณณ์รู้เลยนะ.. แล้วทำไมคุณปัณณ์ถึงรู้ล่ะ..

  “อย่ามาไร้สาระนะพ่อเธอมองอยู่หรือเธอจะให้ฉันบอกพ่อเธอว่าฉันคือคนที่เจาะไข่แดงลูกสาวของพ่อครับแบบนี้เหรอ?”

  “คุณปัณณ์”

  “เอา ๆ เข้ามาก่อนแล้วกระซิบอะไรกันอยู่.. ขอโทษด้วยนะพ่อหนุ่มบ้านรกหน่อย..”

  “ไม่เป็นไรครับก็ไม่ได้รกอะไรขนาดนั้น.. เมื่อกี้ตาต้าพยายามไล่ผมกลับนะครับบังเอิญผมเจอตาต้าที่ตลาดผมก็เลยขอมากินข้าวด้วยแค่นั้นเองครับแต่ตาต้าไม่อยากให้กินข้าวด้วย..” ก็ไม่ได้รกหรอกแค่มีกลิ่นพวกยานิดหน่อย.. 

  “ทำไมละตาต้า.. ”

  “กะก็.. โอ๊ยไม่ไล่แล้ว ๆ เอาเป็นว่าหนูไปทำกับข้าวก่อนนะจ๊ะพ่อรออยู่นี่นะห้ามดื้อนะ.. ”

  “อืม ไม่ดื้อหรอกน่า..”

  ชวับ.. ตึกตึกตึก…

  “บ้านร่มรื่นดีนะครับ..” 

  “ตาต้าเป็นคนจัดการน่ะพ่อไม่ได้ทำอะไรมากหรอกหลังจากป่วยมานี่ก็เป็นตาต้าที่รับผิดชอบทั้งหมดเลย.. ”

  “เอ่อ.. คุณพ่อป่วยเป็นอะไรเหรอครับ?”

  “ไตน่ะ.. ไตวายระยะสุดท้าย..”

  “เอ่อ.. ขอโทษครับคือผมไม่รู้เลย..” มิน่าละทำไมเขาถึงเห็นผู้หญิงคนนั้นไปโรงพยาบาลและท่าทีที่ดูสนิทกับไอ้เก้นด้วยนั่นก็แสดงว่าตาต้าต้องไปโรงพยาบาลบ่อยมากจนสนิทกับหมอและพยาบาลสินะแล้วไอ้ระยะสุดท้ายนี้มันจะเป็นยังไงละหว่า.. คงจะต้องไปค้นหาดูสักหน่อยแล้วสิ..

  “ไม่เป็นไร ๆ แค่สงสารตาต้าน่ะ.. ทำงานคนเดียวแล้วไหนจะค่าใช้จ่ายในการฟอกไตแต่ละอาทิตย์ก็เยอะอยู่.. ”

  “ครับ.. ถ้าคุณพ่อต้องการความช่วยเหลืออะไรก็บอกผมได้นะครับ”

  “ไม่เป็นไร ๆ พวกเราสองคนสบายดีแม้ว่าพ่อจะไม่ได้ทำงานแต่ก็พอมีเงินเก็บอยู่ดังนั้นสบายมากขอบใจนะ..”

  “ครับ.. ถ้าอย่างนั้นผมไปช่วยตาต้าทำกับข้าวก่อนนะครับจะได้เสร็จแล้ว ๆ คุณพ่อจะได้กินข้าวกินยาแล้วก็รีบพักผ่อน..”

  “ได้ ๆ ”

  พรึบ.. ตึกตึกตึก..

  “เธอ..”

  “ว้าย.. ตกใจหมด.. โอ๊ย.. คุณปัณณ์ทำไมมาไม่ให้สุ่มให้เสียงแบบนี้คะตกใจหมดเลย..”

  “ขอโทษ ๆ มาจะช่วยทำกับข้าวจะทำอะไรบ้างละวันนี้เดี๋ยวฉันช่วย..”

  ขวับ?

  “ไม่ต้องทำท่าแบบนี้ฉันเองก็พอมีฝีมือในการทำอาหารอยู่บ้างเถอะถึงแม้ว่าจะไม่ใช้เชฟระดับโรงแรมแต่ก็อร่อยนะ..”

  “ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวฉันจัดการเองเพราะฉันจะต้องควบคุมปริมาณเกลือและเครื่องปรุงต่าง ๆ ด้วย..”

  “งั้นฉันหั่นเธอปรุงจะได้เสร็จเร็ว ๆ พ่อเธอจะได้รีบกินข้าวกินยาแล้วก็รีบพักผ่อน..”

  “เอ่อ.. งั้น.. ฝากจัดการผสมหมูบดตรงนั้นด้วยค่ะเดี๋ยวฉันไปต้มกระดูกหมูก่อน.. คุณทานอาหารง่าย ๆ แบบนี้ได้ใช่ไหมคะ?”

  “ได้สิฉันก็กินปกติเหมือนคนทั่วไปแหละแค่เป็นคนรวยแค่นั้นนอกนั้นก็ปกติ..”

  แหวะ..

  “อ้าว.. ท้องเหรอ?”

  เพี้ยะ..

  “ปากไม่ดีนะคะคุณน่ะ..”

  “ก็เห็นแหวะเมื่อกี้นึกว่าท้อง.. ” แบบนี้ก็ดีนะเพราะมันทำให้สนิทกันเร็วขึ้นถึงแม้ว่ามันจะมีเสี้ยวหนึ่งที่ทำให้เขารู้สึกจุกในอกแต่เขาก็นับถือนะ.. ตัวแค่นี้แต่สามารถแบกรับปัญหาและภาระต่าง ๆ เอาไว้ด้วยตัวคนเดียวโดยที่ไม่ไปร้องขอให้ใครช่วย..

  “ว่าแต่.. ทำไมต้องตั้งกล้องด้วยละ?”

  “ถ่ายคลิปค่ะแล้วจะเอาไปตัดต่อลงช่อง..”

  “อ้อ.. เป็นจูทูปนี่เอง.. เอาช่องมาดูหน่อยสิมีผู้ติดตามเท่าไรแล้ว..”

  “เอาไว้ก่อนค่ะตอนนี้คุณช่วยเงียบ ๆ ด้วยนะคะเพราะว่าฉันต้องพูดบรรยายด้วยค่ะ..”

  “ครับ ๆ คุณจูทูปเบอร์คนดัง..”

  หึ.. 

  จะว่าไปเจ้าตัวก็น่ารักดีนะการที่ได้เจอกันแบบนี้มันก็ดูผ่อนคลายกว่าตอนที่เจอกันที่บาร์เยอะเลย.. และเมื่อเขาได้เห็นท่าทีของเจ้าตัวแล้วไม่แปลกหรอกที่เจ้าตัวจะไม่ยอมรับเงินที่เขาต้องการจะมอบให้เพื่อเป็นการปิดปาก.. ตัวแค่นี้แต่ทำหลายอย่างเสียจริง หน้าตาและรูปร่างก็ดีมากและน้ำเสียงที่น่ารักชวนให้หลงใหลของเธอคนนี้.. หยุด!! จะมาหลงใหลอะไรก่อน.. หยุดคิดไอ้ปัณณ์ เอาเป็นว่า.. ก็น่ารักดีอยู่แต่ที่แน่ ๆ กตัญญูยืนหนึ่งไม่มีใครมาแซงแน่นอน..

  

  ในที่สุดมื้ออาหารก็เสร็จสิ้นไปครอบครัวเล็ก ๆ แต่มีความสุขล้นเหลือออกมามันทำให้ชายหนุ่มที่ตอนนี้กลายเป็นคนแปลกหน้าของหนึ่งครอบครัวรู้สึกอิจฉาขึ้นมาเล็กหน่อย.. รอยยิ้มที่มีเสน่ห์ เสียงหัวเราะที่สดใสนี้ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกอิจฉาผู้เป็นพ่อของหญิงสาวมากโข.. แต่มันก็เป็นความอิจฉาแค่ชั่วครู่เพียงเท่านั้นเพราะสิ่งที่ชายหนุ่มกำลังคิดอยู่นั้นมีเพียงแค่ข้อมูลของผู้ป่วยไตวายระยะสุดท้ายจะต้องทำอย่างไร ผู้ป่วยไตวายระยะสุดท้ายจะมีชีวิตอยู่ได้นานเท่าไรนั่นคือความคิดที่กำลังตีกันไปตีกันมาในสมองของชายหนุ่ม…

  “ผมขอตัวกลับก่อนนะครับเอาไว้ถ้าผมว่างผมจะแวะมาเล่นด้วยนะครับคุณพ่อ.. ”

  “ได้ ๆ คนแก่เหงา ๆ น่าจะมีเพื่อนคุยก็น่าจะสนุกดี..”

  “ครับงั้นผมกลับก่อนนะครับ.. ”

  พรึบ..

  “เดี๋ยวหนูมานะจ๊ะ..”

  “ได้ ๆ ตามสบาย ๆ ”

  ตึกตึกตึก..

  “ขอบคุณนะคะที่ช่วยคุยกับพ่อ.. กลับดี ๆ นะคะ..”

  “ตาต้าเดี๋ยวก่อน.. การรักษาพ่อเธอน่ะ.. มันแพงมากไหม?”

  “ไม่เป็นไรค่ะขอบคุณนะคะที่สอบถามแต่พวกเราได้ทำเรื่องขอรับบริจาคไตกับทางโรงพยาบาลแล้วค่ะไม่ต้องห่วงนะคะขอบคุณค่ะฉันพอจะเอาออกว่าคุณต้องการพูดอะไรแต่ไม่เป็นไรค่ะพวกเราได้ยื่นเรื่องไปแล้ว.. กลับดี ๆ นะคะ..”

  “อะอืม.. พรุ่งนี้เธอมาทำงานรึเปล่า?”

  “ไม่ค่ะหยุดค่ะ ฉันลาหยุดประจำปีน่ะค่ะ…”

  “อ้อ.. แบบนี้นี่เอง.. งั้น.. กลับนะ.. ”

  “ค่ะ..”

  ขวับ..

  เฮ้อ.. ก็เป็นซะแบบนี้จัดการบล็อกทุกช่องทางเลยสินะแต่ไม่เป็นไรฉันจะลอง ๆ หาข้อมูลดูก็แล้วกัน.. ฉันเห็นว่าเธอเป็นพนักงานของที่ร้านหรอกนะฉันถึงใจดีกับเธอฉันไมได้คิดอะไรกับเธอทั้งนั้นอย่าคิดผิดไปเองล่ะ.. ห้ามคิดเองเออเองเข้าใจไหมตาต้า..