Se connecterPartager
เวลางาน…
Date de publication:
2026-03-13 01:41:08จะบอกว่ายังไงดี.. หลังจากที่เขาเอาเบอร์ของผู้หญิงคนนั้นมาเจ้าตัวก็เงียบเสียจนเขาลืมไปแล้วว่าเขามีเบอร์ของหล่อน.. วันนั้นเขาก็หลงคิดว่าเจ้าตัวจะส่งข้อความมาถามเขาว่าแก้สัญญารึยังแต่มันไม่ใช่เลย.. เจ้าตัวไม่ส่งข้อความมาและแถมยังไม่ค่อยเห็นหน้าอีกหรือว่าคิดจะหลบหน้าเขาอย่างนั้นเหรอ? ไม่มีทางหรอกยังไงก็หลบหน้าไม่พ้นหรอกแต่จะว่าก็ว่าเถอะ.. ทำไมเจ้าตัวถึงไปโรงพยาบาลบ่อยจังและยังสนิทกับไอ้เก้นอีก.. แปลกนะป่วยเป็นโรคอะไรกันแน่.. ร้ายแรงเหรอ?
“เป็นอะไรมองแต่โทรศัพท์” “ไอ้นิมมึงเป็นเมียกูเหรอถึงขยันจับผิดกูจังว่ากูจะทำอะไรยังไงกับใคร..” แม่งน่ารำคาญฉิบหาย.. คือมันจำเป็นที่จะต้องรู้ตลอดเลยเหรอว่าเขากำลังทำอะไร.. ถามเยอะกว่าพ่อกว่าแม่เขาอีก.. เกินไปไหมไอ้เพื่อนเวร “ก็.. ช่วงนี้มึงดูแปลก ๆ ไปน่ะกูเลยถามมีเมียเหรอ? หรือว่ามึงมีแฟนเลยรอแฟนโทรมาหรือว่าส่งข้อความมาหา?” “ปัญญาอ่อนละไอ้นิมคนอย่างกูเนี่ยนะจะไปมีเมียหรือมีแฟนเอาเวลาไหนก่อนเถอะมึงก็รู้วัน ๆ กูไม่ได้ว่างอย่างมึงสักหน่อย ตื่นเช้ามากูก็ต้องไปช่วยพ่อกับแม่ที่ร้านก่อน พอตกเย็นกูก็เข้าร้าน” ช่วงนี้เขาวุ่นวายหลายเรื่องมากไม่ว่าจะร้านนี้หรือว่าต้องไปช่วยพ่อกับแม่แล้วจะให้เขาไปหาเมียจากที่ไหนก่อน.. พูดไม่คิดเลยไอ้เพื่อนเวร.. “กูจะคอยดูคนที่มันชอบโกหกเพื่อนว่าไม่มีแฟนไม่มีเมียเนี่ยจะรอดูว่าสักวันมันจะพาลูกสาวหรือไม่ก็ลูกชายมาเปิดตัว..” “ฝันไปเถอะเรื่องลูกเรื่องเมียกูยังไม่คิดตอนนี้แล้วก็ไม่ใช่ในเร็ววันนี้ด้วย.. ” ไอ้ห่านี่ทำไมต้องขยันยัดเยียดเรื่องลูกเรื่องเมียให้ด้วยก็ไม่รู้.. หรือว่ามันอยากมีแต่มันแค่ไม่อยากบอกตรง ๆ เลยพยายามยัดเยียดให้เขาต้องมีก่อน.. เอ.. แปลก ๆ นะไอ้นี่.. “เอาเป็นว่ามึงมีเมียหรือมีลูกตอนไหนมึงช่วยบอกกูก่อนนะกูจะได้เตรียมของรับขวัญหลานได้ถูก..” “มึงอยากมีเองมึงก็พูดไอ้นิมอย่ามาพยายามหาเรื่องและยัดเยียดเรื่องนี้ให้กับกู.. ” “ห่xอะไรของมึงกูไม่รีบ.. โอ๊ยกูไปดีกว่าไปเดินล่อสาว ๆ ข้างล่างดีกว่า..” ฮ่า ฮ่า ฮ่า.. “พอเถียงกูไม่ได้มึงก็รีบหนีเลยไอ้นิม” สุดท้ายแล้วเขาก็ได้ยินแค่เสียงของมันตะโกนพูดอะไรของมันก็ไม่รู้แล้วมันก็เดินเตร็ดเตร่ไปเรื่อยแวะโต๊ะนั้นทีโต๊ะนี้ทีแต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาต้องหยุดมองนั่นก็คือเธอคนนั้น.. ท่าทางที่แสดงออกมานั้นบางครั้งมันก็ทำให้เขารู้สึกขัดตาอยู่นะยิ้มไปเรื่อย แล้วก็อะไรละนั่น.. ทำไมต้องไปยืนใกล้พนักงานคนนั้นด้วยไม่เข้าใจแล้วทำไมต้องเข้าใกล้กันขนาดนั้น.. ยัง ๆ ยังหัวเราะต่อกระซิกกับคนนั้นอยู่.. มันจะต้องใกล้กันขนาดนั้นเลยเหรอ? งืด.. งืด.. พรึบ.. “อะไรกันเนี่ย..” “มีอะไรเหรอตาต้า..” “มะไม่มีอะไรค่ะพอดีพี่ที่รู้จักส่งข้อความมาหาน่ะค่ะ..” “อ้อนึกว่ามีอะไรเห็นทำท่าตกใจนึกว่ามีใครเป็นอะไร..” ตกใจสิ.. เธอตกใจมากเพราะอยู่ ๆ คุณปัณณ์ก็ส่งข้อความมาหาเธอแล้วพิมพ์หาเธอว่านี่เป็นเวลางานอย่ามัวแต่คุยเล่นและช่วยตั้งใจทำงานให้มากเหมือนกับที่ได้รับเงินเดือนด้วย.. อะไรจะขนาดนั้นเธอแค่คุยกับเพื่อนร่วมงานเกี่ยวกับงานก็เท่านั้นเองแล้วทำไมต้องส่งข้อความมาอย่างกับว่าเธอไปทำเรื่องอะไรสักอย่างที่มันผิดมหันต์แล้วเธอก็ถูกจับได้โดยตำรวจ.. แล้วเขายังทำเหมือนกับพยายามทำให้เธอสำเร็จโทษอีก.. เขาเป็นอะไรของเขากันแน่เป็นประสาทเหรอ? “อย่าให้ฉันต้องลงไปจัดการเองนะตาต้า..” นี่ขนาดส่งข้อความไปเตือนแล้วนะแต่เจ้าตัวยังไม่ยอมหยุดอีก.. ยัง ยังอีก.. ยังไม่อยู่ห่าง ๆ กับไอ้หมอนั่นอีก.. พรึบ.. ตึกตึกตึก.. แกร๊ก.. ปึง.. ตึกตึกตึก.. “ตาต้ามาหาฉันหน่อยมีเรื่องจะคุยด้วย..” เฮือก.. แม่ร่วง.. ตกใจหมดแล้วทำไมต้อมาไม่ให้สุ่มให้เสียงแบบนี้ด้วยเล่าตกใจหมดเกือบแล้วนะ.. เกือบจะโดนฟาดแล้วนะ.. คนนิสัยไม่ดี “แต่ดิฉันกำลังทำงานอยู่ค่ะ..” “ใครหน้าไหนมันจะกล้ามีปัญหาไม่ทราบ? ฉันบอกให้เธอตามมาเพราะฉันมีเรื่องที่จะต้องคุยด้วยหรือว่าฉันผู้ที่เป็นเจ้าของที่นี้ต้องกลัวว่าจะมีคนบ่นเหรอ?” “ไม่ใช่ค่ะไม่ใช่คุณปัณณ์แต่จะเป็นดิฉันค่ะเพราะตอนนี้เป็นเวลางานของดิฉัน.. ถ้าไม่ได้สำคัญหรือรีบก็ขอให้รอก่อนจะได้รึเปล่าคะหลังเลิกงานก็ได้..” “ตกลง.. เธอเป็นเจ้าของหรือว่าฉันเป็นเจ้าของไม่สิ.. เธอคิดว่าเธอเป็นใคร? เป็นเจ้านายฉันเหรอ?” “ตาต้า.. ตาต้าไปเถอะน่าจะสำคัญอยู่นะตรงนี้ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวพี่จัดการเอง..” “แต่..” เธอจะทำให้ทุกคนตรงนี้มีปัญหาเพียงเพราะความเอาแต่ใจของเขาใช่ไหมเนี่ย? ทำไมต้องทำตัวเหมือนเด็กแบบนี้ด้วยละรอให้เธอทำงานเสร็จก่อนไม่ได้รึยังไงมันจะตายเหรอ? มันเร่งด่วนและมันสำคัญขนาดนั้นเลยรึยังไง.. ~~~ “ดิฉันก็คุยกับเพื่อนร่วมงานของดิฉันเกี่ยวกับเรื่องงานแบบนี้อยู่แล้วนะคะ..” “แล้วมันต้องใกล้กันขนาดนั้นเลยเหรอ? มันแทบจะจูบกันเลยนะเธอเป็นผู้หญิงนะ..” “แต่มันไม่มีอะไรนี่คะมันไม่ได้เกิดอะไรขึ้นเลยสักนิดคุณปัณณ์คิดมาก..” “แต่เธอเป็นผู้หญิงเธอต้องรู้จักระวังตัวให้มากกว่านี้..” “แล้วคุณปัณณ์เป็นอะไรคะ? ทำไมต้องเดือดและเหวี่ยงดิฉันแบบนี้ด้วย” แล้วทำไมต้องโมโหเธอขนาดนี้ด้วยเล่า.. พวกเราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อยเขาแค่เป็นเจ้านายของเธอเองนะโอเค.. เป็นเจ้านายที่ให้เงินเดือนกับเธอแต่ก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาก้าวก่ายเรื่องของเธอไม่ใช่เหรอ? “อะเอ่อ.. เจ้านายไง ฉันเป็นเจ้าของที่นี่ฉันก็ต้องรักษาภาพลักษณ์ของที่นี่สิเธอไม่รู้หรอกว่าคนอื่นเขาจะมองในสิ่งที่พวกเธอทำกันยังไงและเขาจะคิดว่าร้านของฉันนั้นมีการโชว์กิจกรรมระหว่างชายหญิงให้แขกดูยังไงล่ะ..” อะแฮ่ม.. ใช่แล้วเขาเพียงแค่ต้องการรักษาภาพลักษณ์ของร้านก็เท่านั้นเอง.. “ค่ะโอเคดิฉันเข้าใจค่ะแต่ดิฉันแยกแยะออกว่าสิ่งที่ฉันกำลังทำอยู่นั้นคืองานและดิฉันก็ไม่จำเป็นต้องมาแจกแจงในสิ่งที่ดิฉันกำลังทำอยู่.. ดิฉันเข้าใจค่ะว่าคุณกลัวว่าคนอื่นจะมองทางร้านไม่ดีแต่พวกเราพนักงานทุกคนไม่ได้คิดอะไรกันทั้งนั้นพวกเราปรึกษาและคุยกันเรื่องงานก็เท่านั้นเอง.. พวกเราไม่ได้ทำอะไรที่น่าเกลียดเลยสักนิด.. ดังนั้นคุณปัณณ์วางใจได้ค่ะถ้าไม่มีอะไรแล้วดิฉันขอตัวลงไปทำงานของตัวเองก่อนนะคะดิฉันไม่อยากทิ้งภาระให้กับเพื่อนร่วมงานคนอื่น..” พรึบ.. ตึกตึกตึก.. แกร๊ก.. ปึง.. “ดะ.. เดี๋ยว.. ให้มันได้แบบนี้สิ ” ตกลงนี่.. เขาผิดเหรอ? ก็ไม่น่านะเว้ย.. ขัดใจเว้ย.. โคตรขัดใจเลย “ตาต้า.. คุณปัณณ์ว่ายังไงบ้าง..” “จะว่ายังไงล่ะคะพี่ฝ้าย.. คุณปัณณ์เขากล่าวหาว่าตาต้าไม่ตั้งใจทำงานมัวแต่เล่น..” เธอพูดเรื่องจริงเพราะความหมายนั่นก็คือคุณปัณณ์พยายามว่าเธอว่าเธอไม่ตั้งใจทำงานและมัวแต่พูดเล่นและทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี.. จะให้เธอทำอะไรเล่าเธอก็ทำหน้าที่ของเธอดีอยู่นะแล้วการที่พวกเราคุยกันน่ะมันคือการแบ่งงานกันต่างหากคุณปัณณ์น่ะไม่รู้เรื่อง.. เชอะ… สายตาของชายหนุ่มที่กำลังจับจ้องมองลงมาด้านร่างและเฝ้าสังเกตการกระทำของหญิงสาวอยู่ตลอดไม่ว่าหญิงสาวจะเดินไปทางไหนหรือเดินไปตรงที่ใดสายตาของชายหนุ่มก็เฝ้ามองอยู่ตลอดเวลาแต่ชายหนุ่มนั้นไม่ได้มองอย่างเดียวแต่ปากของชายหนุ่มก็สบทคำหยาบออกมาบ้างเป็นบางครั้งบางคราว.. แล้วไหนจะอากัปกิริยาที่ชายหนุ่มแสดงออกมานั้นราวกับว่าชายหนุ่มกำลังหึงหวงแฟนสาวหรือว่าหึงหวงภรรยาของตนเองอยู่.. “คอยดูเถอะฉันจะต้องทำอะไรสักอย่างเกี่ยวกับเธอให้ได้.. คอยดูได้เลย..” บรื้อ.. “เป็นอะไรตาต้า..” “อยู่ ๆ ขนแขนก็ลุกค่ะ..” อยู่ ๆ ก็ขนแขนลุก.. เป็นอะไรอีกเนี่ย.. “ที่นี่ไม่มีผีนะตาต้าอย่านะ.. อย่ามาพูดเล่นแบบนี้นะ..” “ตาต้ายังไม่ได้พูดเลยนะคะว่าที่นี่มีผีพี่ฝ้ายนั่นแหละพูดเอง.. ไม่เอาแล้วไปดีกว่าเก็บของดีกว่า.. คอยดูเถอะเดี๋ยวตาต้าจะไปฟ้องพ่อว่าพี่ฝ้ายใส่ร้ายตาต้า..” ยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะวันนี้เป็นวันอะไรของเธอเนี่ยอยู่ ๆ ก็โดนใส่ร้ายและตอนนี้ยังโดนกล่าวหาอีก.. จะไปฟ้องพ่อ.. “โอ๊ย.. ไปเลย.. เอาเป็นว่าไปกันเถอะเก็บของแล้วก็จะได้กลับบ้านกันด้วย.. ยังไงก็ฝากความคิดถึงพ่อตาต้าด้วยนะ..” “ได้เลยค่ะพี่ฝ้าย.. ไปกันเก็บของจะได้รีบกลับ..” รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเธอคนนั้นบางครั้งมันก็เผลอทำให้เขายิ้มออกมาตาม.. แต่เขาจะยิ้มทำไมก่อนแล้วจะยิ้มตามเพื่ออะไร? สงสัยคงจะดื่มเยอะแน่ ๆ เลยถึงได้ทำตัวเลอะเทอะแบบนี้.. ตั้งสติหน่อยสิวะไอ้ปัณณ์ตั้งสติ.. แปะ แปะ.. “ตั้งสติ.. ถึงเวลาเลิกงานกันแล้วสินะ..” เขาเองก็คงจะต้องเตรียมตัวได้แล้ว.. รอให้จัดการบัญชีเสร็จก่อนก็น่าจะได้กลับแต่เขาโชคดีนะที่พนักงานที่ทำบัญชีนั้นเก่งและทำงานดีรอบคอบไม่มีขาดหรือบกพร่องเลยสักครั้ง.. ลองขาดดูสิ.. แล้วจะหาว่าไอ้ปัณณ์ใจร้ายไม่ได้นะ..
Dernier chapitre
รักนี้อารมณ์พาไป สัญญาด้วยใจ… จบ
สุดท้ายแล้วเขาก็ได้ลาออกจากโรงพยาบาลของคุณลุงและที่แน่นอนคุณลุงก็ต้องบ่นเขาจนหูชาเพราะว่าเขาทำตามแม่ของเขาแต่ถึงกระนั้นคุณลุงเองก็เข้าใจในสิ่งที่เขาทำและสิ่งที่แม่เข้าจะสื่อสาร.. คุณลุงบอกว่าถ้าเกิดมีอะไรฉุกเฉินคุณลุงจะขอยืมตัวเขาบ้างเป็นครั้งเป็นคราวเพราะอันที่จริงหมออย่างเขาก็มีความสามารถที่จะจัดการคนไข้ได้ในระดับหนึ่งและคุณลุงเองก็บอกว่าโรงพยาบาลเอกชนของครอบครัวเราน่ะใครจะมาก็มาได้ ใครจะออกก็ออกได้ แต่คนที่สามารถไว้ใจได้น่ะ.. ยากหาไม่ค่อยมีดังนั้นคุณลุงจึงขอให้เขาช่วยเหลือท่านบ้างในยามฉุกเฉินเขาก็ตอบตกลงไปเพราะสุดท้ายแล้วพวกเราก็คือครอบครัวใหญ่ที่ทุกคนคือคนสำคัญของกันและกันอยู่ดี… ตึกตึกตึก.. “แม่.. แม่ครับผมมาแล้ว.. ผมลาออกแล้ว..” ตึกตึกตึก… “เอะอะเสียงดังอะไรตั้งแต่เช้า.. ไม่มีมารยาท..” ตึกตึกตึก.. “แม่.. กรีนอยู่ไหน..” “ฉันจะไปรู้เหรอว่ากรีนอยู่ที่ไหน.. ” “แม่!! ผมไม่เล่นนะแม่.. ผมลาออกแล้วโดนคุณลุงบ่นหูชาแล้วด้วย.. แม่จะไม่รักษาคำพูดเหรอ…” “แต่กรีนว่ามุมนั่นร่มรื่นมาก ๆ เลยนะคะ” “พ่อก็คิดแบบนั้นเมื่อก่อนพ่อน่ะอยากจะสร้างศาลาตรงนั้นแล้วก็ปลูกดอกไม้ไว้รอบ ๆ ปล
รักนี้อารมณ์พาไป เรียกค่าไถ่
การมาเข้าเวรของเขาในวันนี้เป็นวันที่สุดแสนจะมีความสุข.. วันดี ๆ วันที่ทำให้เขาต้องยิ้มให้กับทุกสิ่งทุกอย่างไม่เว้นใบไม้ดอกไม้.. ก็คนมันมีความสุขนิเพราะตอนนี้เขากำลังจะมีเมียเป็นตัวเป็นตนแล้วและคนนั้นก็คือคนที่เขาจองมาตั้งแต่เป็นนักศึกษาแพทย์แล้วก็ไม่แปลกปะที่จะดีใจที่ได้เธอคนนั้นมาครอบครอง.. “จะซื้ออะไรไปฝากกรีนดีนะ..” นิ้วเรียวยาวแสนนุ่มในแบบฉบับคนเป็นหมอกำลังไถหน้าจอโทรศัพท์ไปมาในช่วงที่ไม่มีคนไข้.. ชายหนุ่มกำลังเลื่อนหาสิ่งของที่ตนเองคิดว่าฝ่ายหญิงจะชอบเพราะชายหนุ่มคิดเองเออเองว่าผู้หญิงทุกคนต้องชอบแน่ ๆ ชายหนุ่มจึงขมักเขม้นในการเลื่อนหาสิ่งของที่ตนเองคิดว่าฝ่ายหญิงจะชอบแต่อยู่ ๆ ก็มีข้อความของผู้เป็นแม่ส่งเข้ามาคราแรกชายหนุ่มก็จะไม่คิดจะตอบโต้หรือเปิดดูแต่เมื่อผู้เป็นแม่ส่งมาหนักขึ้นและหนักขึ้นไม่เพียงแค่ข้อความแต่ยังมีรูปที่ผู้เป็นลูกชายยังไม่ได้เปิดดูอีกนั้นส่งมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า.. จนในที่สุดคุณหมอหนุ่มสุดหล่อก็ทนไม่ไหวและต้องเปิดข้อความดู.. ครืด… ผลัวะ.. ตึกตึกตึก.. “คุณหมอ.. คุณหมอคะ คุณหมอจะไปไหนคะ..” ตึกตึกตึก.. กึก.. “ผมต้องไปครับ.. แฟนผม.. แฟนผมโดนจับตัวไปครับ.
รักนี้อารมณ์พาไป สู่ขอ…
หลังจากที่เขาได้พูดคุยกับกันต์พี่ชายของกรีนแล้วเขาก็ให้กรีนหยุดอยู่บ้านไม่ต้องไปทำงานอีกต่อไปและเขาก็ได้ลองสอบถามเกี่ยกับครอบครัวของทั้งสองคนเพื่อที่เขานั้นจะได้ไปพูดคุยกับผู้หลักผู้ใหญ่ของกรีนแต่คำตอบที่เขาได้จากพี่ชายกรีนนั้นมันก็ทำให้เขาค่อนข้างสับสนอยู่เหมือนกัน.. คือว่าพ่อกับแม่แยกทางกัน ช่วงแรกกรีนและพี่ชายก็อยู่กับพ่อเพราะแม่นั้นไปอยู่ที่ไหนไม่มีใครทราบทำเหมือนกันว่าตนเองไม่มีูลูกแล้วดังนั้นทั้งสองคนเลยอยู่กับพ่อและแม่เลี้ยงจนสุดท้ายก็มีปัญหากันก็ไม่น่าแปลกสักเท่าไรเมื่อแม่เลี้ยงมีลูกติดของตนเองมาด้วยและพ่อก็รักลูกติดที่ช่างพูดช่างจาและอ้อนเป็นมากกว่าลูกแท้ ๆ ของตนเอง.. ต่อให้มีเงินเดินมาขนาดไหนก็เอาไปลงกับลูกเลี้ยงจนหมดและสุดท้ายก็มีปากเสียงกันและทำให้คนเป็นพ่อลงไม้ลงมือกับลูกแท้ ๆ ของตนเองและนั่นจึงทำให้กันต์ต้องพาตัวเองออกจากบ้านและไปอยู่อาศัยกับคนเป็นลุงแต่เคราะห์ซ้ำกรรมซัดลุงแท้ ๆ ลวนลามหลาน ๆ ทั้งสองและนั่นจึงทำให้กันต์ต้องพาตัวเองไปหาที่อยู่อื่นและสุดท้ายก็มาจบที่ห้องเช่าหลังเล็ก ๆ ด้วยความใจดีของเจ้าของห้องเช่าเพราะสงสารเด็กทั้งสองคนเจ้าของตึกเลยให้ไปอยู่ที่บ้านของตนเอง
รักนี้อารมณ์พาไป เห็นกับตา 18+
หนึ่งชั่วโมงต่อมา.. “จะไม่เล่าจริง ๆ เหรอคะ?” “เล่าสิแต่ต้องไปคุยกันในห้องของเรา.. ปะขึ้นไปได้แล้วอ้อ.. อย่าลืมสิ่งแลกเปลี่ยนด้วยนะ..” “หื่น.. บ้ากาม..” “เราก็เหมือนกันอย่ามาทำเป็นพูดดีไม่งั้นครั้งนั้นจะแตกซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหรอ?” 0//0 “พูดอะไรก็ไม่รู้..” ขวับ ขวับ ขวับ.. โชคดีที่ไม่ค่อยมีคนอยู่แถวนี้ไม่งั้นเธอคงอายแต่เอาจริง ๆ นะเธอน่ะกลัวคุณเก้นอายมากกว่าที่มีคนอย่างเธอเป็นแฟน.. ไม่รู้สิเธอทำงานกลางคืน เธอขายดริ๊งก์และแต่งตัวค่อนข้างโป๊ด้วยเธอกลัวว่าเธอจะทำให้คุณหมอเก้นอับอายที่มีคนอย่างเธอเป็นแฟน.. เธอกลัวจัง.. “ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น.. เอาเป็นว่าเธอเป็นเธอแบบนี้น่ะดีแล้วไม่ต้องเปลี่ยนตัวเองเพื่อใครและเปลี่ยนเพื่อฉัน.. ฉันรักเธอในแบบที่เธอเป็นถึงแม้ว่าบางครั้งเธอจะยกขวดเหล้าเทกรอกปากตัวเองเหมือนกับสามล้อที่พึ่งทำงานเสร็จแล้วก็กำลังกระหายเหล้าและต้องรีบซดเหล้าเพราะตัวเองกำลังตัวสั่นเพราะเป็นโรคแอลกอฮอล์ลิซึ่ม..” “คุณเก้น!! พูดเกินไปรึเปล่าคะ?” ฮึ่ย.. พูดแบบนี้มันน่าอายนะแต่มันก็จริงแหละเธอดื่มแบบนั้นเป็นบางครั้ง.. เธอไม่ขอเถียง.. แฮะ แฮะ.. “ไม่เกินจริงครับเพราะถ้าคนอ
รักนี้อารมณ์พาไป เฝ้า…
“ไอ้เก้น.. ที่มึงพูดเนี่ยมึงหมายความว่ายังไง..” “ก็ตามนั้น.. กูไม่อยากให้กรีนทำงานที่นี่แล้ว..” “มึง.. ไอ้บ้ามึงกำลังล้อกูเล่นจริง ๆ ใช่ปะเนี่ยไอ้เด็กกรีนเนี่ยนะ.. มึงมันบ้า..” ไอ้เด็กคนนั้นเนี่ยนะ ไอ้เด็กกรีนที่มันแอบจูบตาต้าแล้วมันก็คอยทะเลาะกับเขาเรื่องของตาต้าเนี่ยนะที่ไอ้เก้นอยากได้.. เอาจริง ๆ ถ้าบอกว่าไอ้เด็กนั่นชอบผู้หญิงเขาก็เชื่อเพราะทรงมันได้แบบว่าหญิงรักหญิงแต่ไม่คิดว่าไอ้เด็กกรีนนั่นจะมีผัวเอ๊ย.. มีแฟนเป็นผู้ชาย.. แล้วไอ้แฟนคนนั้นก็คือไอ้เก้นญาติเขาอีก.. ไม่ใช่ละมันต้องมีอะไรสักอย่างที่เขาไม่รู้และมันไม่ได้เล่าให้ฟัง.. “ไอ้เก้นกูจะถามมึงอีกครั้งนึง..” “ก็บอกแล้วไงว่ากูไม่อยากให้กรีนทำงานที่นี่แล้ว.. กรีนแฟนกูและกูก็ได้ไปคุยกับพี่ชายของกรีนมาแล้ว..” “ไม่ใช่.. มันต้องมีอะไรที่ซับซ้อนที่มึงไม่ได้เล่าให้ฟังอย่างละเอียด.. ไม่มีทางที่มึงจะชอบไอ้เด็กกรีนนั่นง่าย ๆ มันต้องมีตื้นลึกหนาบางและมีอะไรใด ๆ ในก่อไผ่แน่นอน.. มึงเล่ามา..” “ครั้งเดียวแล้วก็ไม่ต้องถามอีกและที่สำคัญกรีนเองก็ไม่รู้ด้วย..” เรื่องนี้เขาเองก็ไม่ได้เล่าให้กรีนฟัง.. ถ้าให้เล่าก็คือเมื่อก่อนตอนที
รักนี้อารมณ์พาไป ไม่กลับได้รึเปล่า…
จุ๊บ.. จุ๊บ.. “คุณหมอ… ” “ครับ.. ” “อย่าทำหน้าแบบนี้ฉันกลัว..” “กลัวอะไรครับ? กลัวโดนกินเหรอ? เรื่องนั้นไม่ต้องกลัวนะเพราะยังไงก็โดนอยู่ดี..” จุ๊บ.. จุ๊บ.. จ๊วบ.. อื้อ.. “กรีน.. รักนะ..” จุ๊บ.. แผล็บ.. จุ๊บ.. งับ.. “อ๊ะ.. คุณหมอ.. มันจั๊กจี้ค่ะ..” “งั้น..” จุ๊บ… จ๊วบ.. “คุณหมออื้อ..” หน้าอกของเธอตอนนี้กำลังถูกริมฝีปากสีแดงของเขาครอบอยู่.. ไรหนวดที่มันเสียดสีกับผิวบริเวณหน้าอกของเธอมันทำให้เธอรู้สึกอ่อนไหวกว่าปกติแต่ถามว่าเขาหยุดรึเปล่า.. ไม่เลยมันเหมือนกับว่าเขายิ่งสนุกขึ้นไปอีก.. แต่เธอก็แปลกนะเธอดันยินยอมให้เขาทำอย่างสบายอกสบายใจ.. “กรีน.. ไม่ไหวแล้วแต่ฉันไม่อยากทำกับเธอที่นี่.. ” เขาจะไม่กระทำเรื่องอย่างว่าบนรถแน่นอน เขาไม่อยากให้คนอื่นมาเห็นแค่จับจูบลูบและคลำแค่นี้มันก็มากพอแล้วดังนั้นเขาจึงต้องบอกกรีนเอาไว้ก่อนและเขาก็จะพากรีนไปที่อื่น.. “คุณหมอ.. แล้วแต่คุณหมอเลยค่ะ..” 0//0 หนึ่งชั่วโมงต่อมา.. จุ๊บ จุ๊บ.. แกร๊ก.. ปึง.. “คุณหมอ.. หายใจไม่ทันค่ะ..” ตั้งแต่เราสองคนขึ้นลิฟมาคุณหมอก็จูบและขย้ำเธอไม่หยุดเลย.. เขาดูรีบร้อนมาก รีบร้อนจนมันแทบจะทำให้ค
รักนี้อารมณ์พาไป ตอบแทน…
ในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมานั้นเขายอมรับเลยว่าการที่เขาเลือกทำไฟล์ขึ้นมามันยิ่งสร้างรายได้ให้กับที่ร้านของเขาเป็นกอบเป็นกำ.. ตอนนี้เขาคิดว่าถึงเวลาแล้วที่จะต้องตอบแทนพนักงานที่ร่วมใจกันทำงานให้เขา.. เขาจะให้เงินโบนัสในเดือนถัดไปและจะพาไปเที่ยวทะเลกันสักสามวันสองคืนเขาอยากให้พนักงานทุกคนอยู่กับเขาอย่า
รักนี้อารมณ์พาไป หาข้อมูล…
หลังจากที่เขานั้นได้ลองพูดคุยกับพ่อของตาต้ามันก็ทำให้เขาคิดหลายล้านรอบว่าเขานั้นสามารถช่วยหรือทำสิ่งใดได้บ้าง… เขายังยืนยันคำเดิมว่าเขาต้องการยุติเรื่องระหว่างเขากับตาต้าในเมื่อเจ้าตัวไม่ยอมรับเงินของเขาดี ๆ ดังนั้นเขาก็คงจะต้องใช้วิธีอื่นแทนและเขาคิดว่าถ้าเขานั้นใช่เรื่องการรักษาพ่อของตาต้ามาเป็
รักนี้อารมณ์พาไป วันหยุด
ในที่สุดเธอก็ได้หยุดแล้ว.. เธอได้หยุดยาวน่ะสิเพราะเธอยังไม่ได้ใช้หยุดพักผ่อนประจำปีของเธอเลยจะว่าไปเธอก็ยังไม่ได้ล่อนใบสมัครที่ไหนเลยไม่รู้สิเธอไม่มีเวลาด้วยแล้วก็คุณปัณณ์เองก็ไม่ได้บังคับหรือทำอะไรในทำนองว่าจะให้เธอออกดังนั้นเธอก็ขอหน้าด้านหน้าทนทำงานที่นี่ต่อไปก็แล้วกัน.. งานนี้มันได้เงินดีมากถึง
รักนี้อารมณ์พาไป สายตานั้น…
แม้ว่าเรื่องราววุ่นวายที่ทำให้เธอรู้สึกร้อนรู้สึกหนาวจะผ่านไปแล้วแต่!! มันไม่ใช่เลยเพราะทุกวันที่เธอมาทำงานเธอมักจะรู้สึกถึงสายตาแปลก ๆ ที่เหมือนคอยจะจับจ้องเธออยู่ตลอดเวลาและเธอก็ไม่รู้ด้วยว่ามันมาจากตรงไหนเธอพยายามตีเนียนและมองไปรอบ ๆ เพื่อเฝ้าดูว่าสายตานั้นมันคือสายตาของใครแต่เธอก็ไม่เจอเลยจนตอน
Vous vous intéresseriez aussi à
นางบำเรอแสนรัก
ดวงดาวบนหาดทราย157.6K Vuesหย่ารักทวงใจ
เหยียนอี่เฟย219.3K Vuesพี่เขยจัดหนัก
กาสะลอง68.8K Vuesวิศวะร้ายพลาดรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์80.3K Vuesรักนี้มีอัคนี #7Days (sun)
ศรีประภา. - เสือสาวแสนสวย57 Vuesเมษาลาพักร้อน
อำพันน้ำผึ้น89 Vuesขย่มซะทีหนูรักพี่เขย
มัสยา บุรินทร์99 VuesOne Night Stand คืนแลกรัก
นิราอร124 Vues
