LOGINผกายดาวอาบน้ำเสร็จแล้วนุ่งผ้าขนหนูผืนใหญ่ออกมาจากห้องน้ำเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวที่เป็นส่วนติดกัน แต่ทว่า... “ว้าย...พี่ภาพทำอะไรคะ” “ก็จะทำน้องให้น้องดินยังไงเล่า” ผกายดาวไม่คิดว่าเขาเอาจริง มองไปที่นอนลูกตอนนี้ไม่มีผ้าห่มกับหมีเน่า คิดว่าน่าจะไปนอนกับคุณย่าอีกตามเคย
ความกะล่อนของคนเป็นพ่อนี่ที่หนึ่ง เจ้าตัวแสบก็ช่างสังเกตเขาก็มองพริบตาเดียว สังเกตเห็นได้ยังไงก็ไม่รู้ “อย่าให้รู้อีกนะคะ” “ไม่มีแน่นอนคราบบบ” หลุดจากมือภรรยาก็ต้องไปจัดการเจ้าเด็กดื้อที่เปิดน้ำเองจนหัวเปียกและต้องสระผมเขาอาบน้ำพร้อมกับลูกจนตัวหอมแล้ว จึงเช็ดตัวให้เจ้าตัวเล็ก “พ่อฮะ ตอนอยู่
บ้านสีขาวหลังใหญ่และหลังเล็กสองหลังสไตล์คิมูจิที่ตั้งอยู่บนที่ดินผืนงามแถบชานเมืองที่อากาศยังบริสุทธิ์ไม่เต็มไปด้วยควันรถ เป็นบ้านของผกายดาวและภาพตะวันที่อยากทำให้ครอบครัวอบอุ่นโดยคุณแม่ที่ไม่อยากไปแทรกกลางขอปลูกบ้านอีกหลังแต่ติดกัน ให้พวกเขาได้มีเวลาเป็นส่วนตัว เด็กชายตัวอ้วนเจ้าของฉายาเจ้
เรือนร่างสวยของคนตัวเล็กทำให้ภาพตะวันลุ่มหลงจนอยากกลืนกินเธอแทบขาดใจ เขาปลดเปลื้องเสื้อผ้าที่คลุมกายของเธอออกอย่างคล่องแคล่ว เธอแต่งตัวเก่งขึ้นจนเขาเริ่มหวงบ้างแล้ว ผิดจากเมื่อก่อนที่ใส่เสื้อตัวใหญ่ ๆ ส่วนมากจะเป็นเสื้อตัวเก่าของเขาที่เธอบอกว่าสบายดีเวลาใส่ และที่สำคัญในนั้นมันไม่มีชั้นใน ทำให้เขาชื
พักฟื้นอยู่โรงพยาบาลอีกสามวัน หมอก็อนุญาตให้กลับบ้าน แต่คราวนี้เหมือนมีลูกสองคน ป้านุ่มหลังจากทำงานเสร็จก็ทิ้งให้ดาวอยู่กับพี่ภาพและน้องดินไม่เข้ามากวน ไม่รู้ว่าวางแผนกันไว้หรือเปล่า คุณแม่ก็ขยันออกไปชอปปิงทุกวัน จนเธอเริ่มเบื่อหน้าเขาแล้ว ข้าวสองจานอยู่ตรงหน้า โดยมีข้าวของน้องดินใส่ถ้วยเอาไว้ และข้
“ดาวครับ พี่ขอโทษนะ ให้อภัยคนโง่แบบพี่สักครั้งเถอะนะ ต่อไปพี่จะดูแลดาวให้ดีไม่ทำให้เสียใจอีกพี่สัญญา” ผกายดาวมองหน้าเขาก่อนจะโน้มตัวเขาไปกอด “ให้อภัยแค่ครั้งนี้นะคะ หากมีอีกไม่ยอมแน่” “ขอบคุณครับดาวน้อยของพี่” ภาพตะวันดีใจที่มีวันนี้ วันที่ได้กอดเธออีกครั้ง เขาเกือบทำเธอหา
ผกายดาวจำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่าเสียงนั้นเป็นเสียงใคร เธอไม่ได้ยินมานานจึงหันหลังกลับ แล้วพบว่าเป็นอดีตคนรักแต่ทว่าเธอเห็นเขามากับภรรยาจึงยิ้มให้ “สวัสดีค่ะ คุณภาพ คุณมุกดาภา” รอยยิ้มที่มาจากใจไม่ได้ประดิษฐ์ทำให้ภาพตะวันใจเต้นสะดุดเหมือนคนใจหายวาบ ความร้อนบางอย่างในอกผุดขึ้นจนแผ่ซ่านไ
“โถ...แม่ครับเรื่องป้านุ่มผมขอโทษ แต่นั่นพ่อสั่ง” “ตอนอยู่ไม่รักษา ช่างเถอะ! กินข้าวต้มด้วยนะ ไม่ได้กินข้าวเช้ามาหลายวันแล้ว กาแฟมันไม่เลี้ยงสมองหรอกนะ” แม่พูดเสียงห้วนแต่ลึก ๆ ก็เป็นห่วงเขานั่นเอง จนเมื่อคุณพ่อมา แม่จึงสั่งให้เด็กเอาข้าวมาให้แต่ก็ไม่ได้สนทนา ความรักของแม่แสดงจากกา
ผกายดาวจับให้ป้านุ่มเข้าไปนั่งคุยในรถจนได้ความว่า เพราะป้านุ่มทำกระเป๋าราคาแพงของคุณมุกดาภาตก คุณชิงพลบโกรธมากจึงไล่ป้านุ่มออก แม้คุณเพลินฤดีจะยื่นความช่วยเหลือขอซื้อกระเป๋าชดใช้แล้วแต่คุณชิงพลบไม่ยอม บอกว่าเพื่อให้เป็นตัวอย่าง “โถ...ป้านุ่ม ไม่ต้องร้องนะคะ” “ป้ากำลังจะส่งเงินไปให้
ไม่รู้หลังจากนั้นเธอเป็นอย่างไรบ้างนะ จนเมื่อต้องรอมันฝรั่งต้มสุกเขาออกไปนอกระเบียงโทรหาคุณแม่ของตนเอง ยิ่งออกมาตรงระเบียงภาพที่เขาและเธอยืนชมวิวเมืองจิบไวน์ ใบหน้าเธอแดงระเรื่ออยู่ในความทรงจำไม่เปลี่ยนแปลงเลย นับวันยิ่งชัดเจนขึ้น ความคิดนั้นหยุดลงเมื่อเสียงจากปลายสายดังขึ้น “ว่าไง







