LOGINผกายดาวอาบน้ำเสร็จแล้วนุ่งผ้าขนหนูผืนใหญ่ออกมาจากห้องน้ำเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวที่เป็นส่วนติดกัน แต่ทว่า... “ว้าย...พี่ภาพทำอะไรคะ” “ก็จะทำน้องให้น้องดินยังไงเล่า” ผกายดาวไม่คิดว่าเขาเอาจริง มองไปที่นอนลูกตอนนี้ไม่มีผ้าห่มกับหมีเน่า คิดว่าน่าจะไปนอนกับคุณย่าอีกตามเคย
ความกะล่อนของคนเป็นพ่อนี่ที่หนึ่ง เจ้าตัวแสบก็ช่างสังเกตเขาก็มองพริบตาเดียว สังเกตเห็นได้ยังไงก็ไม่รู้ “อย่าให้รู้อีกนะคะ” “ไม่มีแน่นอนคราบบบ” หลุดจากมือภรรยาก็ต้องไปจัดการเจ้าเด็กดื้อที่เปิดน้ำเองจนหัวเปียกและต้องสระผมเขาอาบน้ำพร้อมกับลูกจนตัวหอมแล้ว จึงเช็ดตัวให้เจ้าตัวเล็ก “พ่อฮะ ตอนอยู่
บ้านสีขาวหลังใหญ่และหลังเล็กสองหลังสไตล์คิมูจิที่ตั้งอยู่บนที่ดินผืนงามแถบชานเมืองที่อากาศยังบริสุทธิ์ไม่เต็มไปด้วยควันรถ เป็นบ้านของผกายดาวและภาพตะวันที่อยากทำให้ครอบครัวอบอุ่นโดยคุณแม่ที่ไม่อยากไปแทรกกลางขอปลูกบ้านอีกหลังแต่ติดกัน ให้พวกเขาได้มีเวลาเป็นส่วนตัว เด็กชายตัวอ้วนเจ้าของฉายาเจ้
เรือนร่างสวยของคนตัวเล็กทำให้ภาพตะวันลุ่มหลงจนอยากกลืนกินเธอแทบขาดใจ เขาปลดเปลื้องเสื้อผ้าที่คลุมกายของเธอออกอย่างคล่องแคล่ว เธอแต่งตัวเก่งขึ้นจนเขาเริ่มหวงบ้างแล้ว ผิดจากเมื่อก่อนที่ใส่เสื้อตัวใหญ่ ๆ ส่วนมากจะเป็นเสื้อตัวเก่าของเขาที่เธอบอกว่าสบายดีเวลาใส่ และที่สำคัญในนั้นมันไม่มีชั้นใน ทำให้เขาชื
พักฟื้นอยู่โรงพยาบาลอีกสามวัน หมอก็อนุญาตให้กลับบ้าน แต่คราวนี้เหมือนมีลูกสองคน ป้านุ่มหลังจากทำงานเสร็จก็ทิ้งให้ดาวอยู่กับพี่ภาพและน้องดินไม่เข้ามากวน ไม่รู้ว่าวางแผนกันไว้หรือเปล่า คุณแม่ก็ขยันออกไปชอปปิงทุกวัน จนเธอเริ่มเบื่อหน้าเขาแล้ว ข้าวสองจานอยู่ตรงหน้า โดยมีข้าวของน้องดินใส่ถ้วยเอาไว้ และข้
“ดาวครับ พี่ขอโทษนะ ให้อภัยคนโง่แบบพี่สักครั้งเถอะนะ ต่อไปพี่จะดูแลดาวให้ดีไม่ทำให้เสียใจอีกพี่สัญญา” ผกายดาวมองหน้าเขาก่อนจะโน้มตัวเขาไปกอด “ให้อภัยแค่ครั้งนี้นะคะ หากมีอีกไม่ยอมแน่” “ขอบคุณครับดาวน้อยของพี่” ภาพตะวันดีใจที่มีวันนี้ วันที่ได้กอดเธออีกครั้ง เขาเกือบทำเธอหา
เวลาสองทุ่ม ภาพตะวันที่ไปเอาเค้กยังไม่กลับมาสักทีจนคุณเพลินฤดีอดเป็นห่วงไม่ได้ปล้ำโทรหาแต่ก็ไม่มีใครรับโทรศัพท์เลย “หนูดาวพี่เขาไปนานแล้วนะลูก แค่นี้ครึ่งชั่วโมงก็ถึงแล้ว แม่กลัวจังเลยลูก” เพลินฤดีสังหรณ์ใจบางอย่าง หลายวันนี้ภาพตะวันคุยกับนพดนัยจนดึกจนดื่น แล้วก็สีหน้าคร่ำเครียดอีกด้วย ได้ย
ภาพตะวันเขียนไปพร้อมหยาดน้ำตา แม้รู้ว่าเธอจะไม่มีวันอภัยให้ก็ตาม เมื่อเสียงประตูเปิดออกมาเขาปาดน้ำตา ปิดไดอารีเล่มนั้นแล้วซ่อนเอาไว้ด้านหลัง เด็กชายนฤบดินทร์นั่งรถเข็นมาเหมือนเดิม เพราะคุณย่าและคุณแม่หิ้วของกันมาเต็มสองมือ เมื่อเห็นว่าเขานั่งอยู่ในห้อง ผกายดาววางของเสร็จแล้วก็จะจากไปทันทีโด
แต่ความพีคไม่ได้จบอยู่แค่นั้น เมื่อเหล่าเมียหลวงทั้งหลายที่ตรวจโทรศัพท์คุณสามีและเห็นคลิปในนั้นที่มีแต่ภาพอุจาดตาและคลิปต่าง ๆ ที่เบลอหน้าก็หลุดถึงนักข่าวจนได้ “กรี๊ด....คุณพ่อไหนบอกว่าจะไม่หลุดไงคะ” มุกดาภาคิดเอาไว้แล้วว่าหากอัครทรัพย์ถาวรมันไปไม่รอดเธอก็โยกย้ายเงินจำนวนมหาศาลเข้าบัญชีตนเอ
“ไอ้นี่พูดเรื่องอัปมงคล ไม่อยู่รอลูกโตหรือไง” ภาพตะวันยิ้มให้ เขาอยากอยู่จนลูกของเขามีหลานด้วยซ้ำ คอยดูเขาเติบโตไปเรื่อย ๆ อีกไม่กี่วันเขาก็อายุครบสองขวบแล้ว เขาเฝ้ารอวันนั้นวันที่จะซื้อของขวัญวันเกิดชิ้นแรกให้ลูก แม้ว่าทุกวันจะมีของเล่นมาให้ตลอดก็ตาม “กูก็อยากอยู่ แต่ดาวเขาคงไม่”







