LOGINผกายดาวอาบน้ำเสร็จแล้วนุ่งผ้าขนหนูผืนใหญ่ออกมาจากห้องน้ำเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวที่เป็นส่วนติดกัน แต่ทว่า... “ว้าย...พี่ภาพทำอะไรคะ” “ก็จะทำน้องให้น้องดินยังไงเล่า” ผกายดาวไม่คิดว่าเขาเอาจริง มองไปที่นอนลูกตอนนี้ไม่มีผ้าห่มกับหมีเน่า คิดว่าน่าจะไปนอนกับคุณย่าอีกตามเคย
ความกะล่อนของคนเป็นพ่อนี่ที่หนึ่ง เจ้าตัวแสบก็ช่างสังเกตเขาก็มองพริบตาเดียว สังเกตเห็นได้ยังไงก็ไม่รู้ “อย่าให้รู้อีกนะคะ” “ไม่มีแน่นอนคราบบบ” หลุดจากมือภรรยาก็ต้องไปจัดการเจ้าเด็กดื้อที่เปิดน้ำเองจนหัวเปียกและต้องสระผมเขาอาบน้ำพร้อมกับลูกจนตัวหอมแล้ว จึงเช็ดตัวให้เจ้าตัวเล็ก “พ่อฮะ ตอนอยู่
บ้านสีขาวหลังใหญ่และหลังเล็กสองหลังสไตล์คิมูจิที่ตั้งอยู่บนที่ดินผืนงามแถบชานเมืองที่อากาศยังบริสุทธิ์ไม่เต็มไปด้วยควันรถ เป็นบ้านของผกายดาวและภาพตะวันที่อยากทำให้ครอบครัวอบอุ่นโดยคุณแม่ที่ไม่อยากไปแทรกกลางขอปลูกบ้านอีกหลังแต่ติดกัน ให้พวกเขาได้มีเวลาเป็นส่วนตัว เด็กชายตัวอ้วนเจ้าของฉายาเจ้
เรือนร่างสวยของคนตัวเล็กทำให้ภาพตะวันลุ่มหลงจนอยากกลืนกินเธอแทบขาดใจ เขาปลดเปลื้องเสื้อผ้าที่คลุมกายของเธอออกอย่างคล่องแคล่ว เธอแต่งตัวเก่งขึ้นจนเขาเริ่มหวงบ้างแล้ว ผิดจากเมื่อก่อนที่ใส่เสื้อตัวใหญ่ ๆ ส่วนมากจะเป็นเสื้อตัวเก่าของเขาที่เธอบอกว่าสบายดีเวลาใส่ และที่สำคัญในนั้นมันไม่มีชั้นใน ทำให้เขาชื
พักฟื้นอยู่โรงพยาบาลอีกสามวัน หมอก็อนุญาตให้กลับบ้าน แต่คราวนี้เหมือนมีลูกสองคน ป้านุ่มหลังจากทำงานเสร็จก็ทิ้งให้ดาวอยู่กับพี่ภาพและน้องดินไม่เข้ามากวน ไม่รู้ว่าวางแผนกันไว้หรือเปล่า คุณแม่ก็ขยันออกไปชอปปิงทุกวัน จนเธอเริ่มเบื่อหน้าเขาแล้ว ข้าวสองจานอยู่ตรงหน้า โดยมีข้าวของน้องดินใส่ถ้วยเอาไว้ และข้
“ดาวครับ พี่ขอโทษนะ ให้อภัยคนโง่แบบพี่สักครั้งเถอะนะ ต่อไปพี่จะดูแลดาวให้ดีไม่ทำให้เสียใจอีกพี่สัญญา” ผกายดาวมองหน้าเขาก่อนจะโน้มตัวเขาไปกอด “ให้อภัยแค่ครั้งนี้นะคะ หากมีอีกไม่ยอมแน่” “ขอบคุณครับดาวน้อยของพี่” ภาพตะวันดีใจที่มีวันนี้ วันที่ได้กอดเธออีกครั้ง เขาเกือบทำเธอหา
ผ่านไปสิบวันแล้ว ตอนนี้ภาพตะวันถูกย้ายมายังห้องพักผู้ป่วยปกติ แต่ทว่าอาการที่ไม่ปกติคือไม่ยอมฟื้นสักทีจนคนรอร้อนใจแล้ว คุณหมอบอกว่าได้แต่รอคนไข้เท่านั้น อยากจะฟื้นหรือไม่ ผกายดาวสลับกันมาเฝ้ากับคุณแม่ โดยมีป้าแจ๋วมาคอยดูคุณแม่อีกทีในตอนกลางวัน เพราะเพิ่งจะหายป่วยและต้องกินยาต่อเนื่องห้ามลืม
“ค่ะ แต่คนอื่นเดี๋ยวดาวจัดการให้ค่ะคุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วง” เพลินฤดีพยักหน้า ตอนนี้ห่วงเดียวของเธอก็คือภาพตะวันลูกชายสุดที่รักที่ยังไม่ได้สติขึ้นมา นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว “ป้านุ่มกับป้าแจ๋วน่าจะมาแล้ว ดาวกับลูกกลับก่อนนะคะ คุณแม่รีบแข็งแรงไวไว แล้วเรามารอพี่ภาพกัน” เธอกุ้กุมมือคุณแม่
ผกายดาวให้เลือดกับภาพตะวันไปสองถุง แม้คุณหมอจะบอกว่าพอแล้วแต่เธอคิดว่าแข็งแรงพอ เอาเลือดเธอไปให้เขาเยอะ ๆ ความเป็นความตายอยู่แค่เอื้อม เธอไม่อยากให้มีอะไรผิดพลาดอีก เพราะที่ผ่านมาเขาตัดสินใจพลาดไปหนหนึ่งแล้ว แต่เธอไม่อนุญาตให้เขาพลาดการลืมตามาพบเธออีกครั้ง กระสุนเจาะเข้าลำตัวไปถึงส
เธอและชิงพลบหนีมาด้วยกัน แม้ว่าจะไม่อยากให้มาด้วยแต่ตอนนี้ก็สลัดทิ้งไม่ได้แล้ว ขณะเช็กอินใบหน้าเธอชื้นไปด้วยเหงื่อ ทั้งยกมือขึ้นปาดหลายครั้งก็ยังไหลออกมาอยู่ดี “เร็วหน่อยค่ะเดี๋ยวตกเครื่อง” อีกสี่สิบห้านาทีเครื่องออก เธอมั่นใจว่าเดินไปทันเกตปิดแน่นอน แต่กลัวจะไม่ทันตำรวจที่กำลังไล่ตามจับเธอ







![หลอมละลายหัวใจ... สยบผู้ชายไร้รัก [Nc25+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)