บทที่ 6

รณภพถ่ายภาพให้หญิงสาวหลายต่อหลายรูป ถ่ายไปก็ยิ้มไป หัวใจก็ฟูฟ่องไปด้วย...เธอน่ารักขนาดนี้ต้องขอบคุณไอ้โง่นั่นที่มันไม่เห็นค่าของเธอ เขาสาบานกับตัวเองไว้ตรงนี้เลยว่าต่อไปแม้แต่ปลายเล็บมันก็จะไม่ได้แตะต้องเธอ

หลายวันก่อน

            ภัคณิกานัดมาร์คมาทานข้าวฉลองวันเกิดของเธอที่ร้านโปรดของชายหนุ่ม เธอกับมาร์คเป็นเพื่อนเรียนที่เดียวกัน ทั้งสองคบกันตั้งแต่ปีหนึ่ง จนกระทั่งมาร์คถูกชักนำเข้าวงการบันเทิงอย่างเต็มตัวเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมาจนตอนนี้เขากำลังดังเป็นพลุแตก

               “ทำไมนัดที่นี่” มาร์คที่ตอนนี้ใส่หน้ากากอนามัยถามขึ้นอย่างหงุดหงิดที่ภัคณิกานัดเขาในร้านดังกลางห้าง

               “ณิกาเห็นว่ามาร์คชอบร้านนี้นี่”

               “แต่ร้านนี้มันคนเยอะ เราไม่อยากเป็นข่าว”

               “งั้นกลับเลยไหม” ภัคณิกาถามเสียงแข็ง เธอกับเขาไม่เจอกันมาร่วมสองเดือนเพราะเขามีถ่ายซีรีส์เรื่องใหม่ พอเจอกันเขาก็ทำท่าทำทางอย่างกับไม่พอใจ เธอก็ไม่อยากกินแล้วข้าวเนี่ย

               “ณิกาอย่าประชด”

               “เราไม่ได้ประชดมาร์ค”

               “เราเพิ่งเข้าวงการผู้ใหญ่ยังไม่อยากให้มีข่าวเรื่องคบใคร”

               “มาร์คเราไม่เคยอยากให้นายบอกใครว่าคบกับเรานะ วันนี้วันเกิดเรา เราแค่อยากฉลองกับแฟนเท่านั้น”

มาร์คมองหน้าภัคณิกาอย่างรู้สึกเสียใจ วันนี้วันเกิดหญิงสาวเขากลับลืมเสียสนิท

               “เราขอโทษณิกาเดี๋ยวเราซื้อของขวัญให้”

               “เราไม่ต้องการของขวัญเราแค่อยากเจอเธอมาร์ค เรากลับละ ไม่อยากทะเลาะกัน”

               “ณิกาอย่าทำตัวงี่เง่าได้ไหม” มาร์คดึงข้อมือของเธอไว้ ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะพูดอะไรต่อ ก็มีอีกเสียงดังขึ้น

               “อ้าว มาร์คมาทำอะไรที่นี่” ภัคณิกาและมาร์คหันมองตามเสียงนั้นผู้หญิงสาวสวยดูท่าทางน่าจะอายุมากกว่าพวกเธอสักห้าหกปีเห็นจะได้

               “คุณแพม..สวัสดีครับมาทำอะไรที่นี่ครับ”

               “แพมมาทานข้าวกับเพื่อน มาร์คมากับใครเอ่ยใช่แฟนหรือเปล่า”

               “เปล่าไม่ใช่ครับ นี่น้องสาวผมครับ” น้องสาว....ภัคณิกาหน้าชาอย่างที่ชีวิตนี้ไม่เคยเจอมาก่อน ถ้าเขาบอกว่าเธอเป็นเพื่อนความสัมพันธ์ของคนเราก็สามารถพัฒนาไปต่อได้ แต่ถ้าได้บอกว่าน้องสาวความสัมพันธ์มันก็น้องสาวเท่านั้น...น้องสาวงั้นเหรอ

               “ณิกากลับไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่จะโทรหา พอดีน้องสาวผมแวะเอาของมาให้ คุณแพมจะทานข้าวร้านนี้ใช่ไหมครับงั้นผมขอนั่งด้วยคนนะครับ” ภัคณิกามองภาพข้างหน้าอย่างงงๆ ก่อนหน้านี้เขาโมโหเธอที่จองร้านนี้แต่ตอนนี้เขากลับจะเข้าไปร้านเดิมอย่างไม่กลัวเป็นข่าว กับเป็นผู้หญิงคนใหม่ที่ไม่ใช่เธอ  

               “อ้าว ไม่ชวนน้องสาวมาร์คเข้ามากินด้วยล่ะ” แพมเอ่ยถามอย่างไม่ได้คิดอะไรมาก

               “น้องเขามีธุระน่ะครับ ใช่ไหมณิกากลับไปก่อนนะ” เพราะกลัวว่าคนตัวเล็กจะไม่ยอมออกไปชายหนุ่มจึงดันไหล่ของเธอให้เดินออกมาจากบริเวณนั้น ภัคณิกาเดินออกมาไม่หันไปมองทั้งสองคนนั้นอีก แบบนี้ทุกครั้งไม่ว่าจะตอนไหนเธอก็ไม่เคยอยู่ในลำดับความสำคัญของเขา เป็นอย่างนี้ทุกครั้ง...และทุกครั้ง

               ก่อนที่หยดน้ำตาจะไหลลงสองข้างแก้ม เสียงโทรศัพท์เธอก็ดังขึ้น ..เบอร์ที่โทรมาบ่อยๆ ถ้ารณภพอยู่แถวนี้ก็คงดี

               “ภพมีอะไร”

               “เจ้ เงยหน้าขึ้นผมอยู่นี่” เธอเงยหน้าขึ้นเห็นเขาโบกไม้โบกมืออยู่ชั้นสอง ถัดไปอีกชั้นหนึ่งจากตรงที่เธอยืนอยู่ เงยหน้าแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะน้ำตามันจะได้ไหลกลับเข้าไปข้างใน  

               “มาทำอะไร” ภัคณิกาถามปลายสายเสียงเบา

               “มาหาเพื่อน แต่เพื่อนกลับไปแล้ว หิวข้าวไม่มีตังค์ เลี้ยงข้าวหน่อยสิครับ” เสียงออดอ้อนที่เขาชอบใช้กับเธอเป็นประจำ

               “อืม..เดี๋ยวขึ้นไปหาอยู่ตรงนั้นแหละ” ดีเหมือนกันอย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องกินข้าวคนเดียว พอเดินพ้นบันไดเลื่อนขึ้นมาเด็กตัวโตก็เข้ามากอดเธอ  

               “เฮ้ย ทำอะไรณภพ” ภัคณิกาโวยวายเขาจะมากอดเธออยู่กลางห้างได้ยังไง เธอเป็นสาวเป็นนางนะ แล้วทุกครั้งเวลาตกใจหรือโมโหเธอจะเรียกเขาด้วยชื่อเล่นเต็มๆ...ณภพ

               “อะไรกอดแค่นี้..ก็ดีใจ นึกว่าต้องนั่งรถเมล์กลับบ้านแล้ว ดีนะที่เจอเจ้” เขายังคงกอดคอเธอไม่ยอมปล่อย

               “ปล่อยเลย”

               “ไม่ปล่อย ไม่หิวข้าวแล้วไปดูหนังกันเถอะ” รณภพพาเธอเข้ามาในโรงหนัง มันเป็นหนังเศร้าดราม่า ซึ่งทั้งโรงภาพยนตร์มีคนดูไม่น่าจะเกินยี่สิบคน และต่างคนก็ต่างนั่งในมุมของกันและกัน ไม่มีใครสนใจใคร ป๊อบคอร์นที่ถือเข้ามาถังใหญ่คงคลายความหิวได้บ้าง ภัคณิกายังคงนั่งนิ่งถึงสายตาจะจับจ้องอยู่ที่จอใหญ่ แต่ใจของเธอก็ยังคงนึกถึงคำพูดของมาร์คและท่าทีของเขา

เธอเข้าใจว่าเขาต้องรักษาชื่อเสียง การที่ไม่เปิดเผยเรื่องการคบกับเธอ เธอก็พอจะเข้าใจได้ แต่ท่าทีที่เขาแสดงออกกับคนชื่อแพมมันดูต่างออกไป เขาไม่เปิดเผยเพราะเธอไม่คู่ควรกับเขาต่างหาก ไม่ได้กลัวว่าจะเป็นข่าวกับผู้หญิงอย่างที่เขาพูด เพราะดูเหมือนเขาตั้งใจอยากเป็นข่าวกับคุณแพมเสียมากกว่า

               รณภพมองสีหน้าและอาการของเธอออก เพราะเขาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ถ้าไอ้ผู้ชายคนนั้นมันเลือกเธอเขาจะไม่เข้าไปยุ่งเลย แต่นี่มันกลับเลือกผู้หญิงอีกคนและปล่อยให้ภัคณิกาเสียใจในวันเกิดของเธอเนี่ยนะ

เขาดึงเธอมาซบอก อยากปลอบให้เธอหายเศร้า คิดแล้วก็แค้นว่าทำไมตัวเองโตช้าขนาดนี้ ถ้าเขาโตเร็วกว่านี้เขาจะปกป้องภัคณิกาจากความเสียใจนี้ให้ได้  เธอซบลงบนอกของเขาอย่างว่าง่าย ตอนนี้เธอต้องการใครสักคนที่พึ่งพิงได้ 

               “ร้องออกมาแล้วก็ไม่ต้องร้องให้คนเหี้ยแบบนั้นอีก” รณภพพูดเสียงอ่อนโยน ลูบเส้นผมเธออย่างทะนุถนอม รณภพคงเห็นหมดแล้ว เขาคงเห็นมันมาโดยตลอด ภัคณิการ้องไห้จนตัวโยนอย่างลืมอายในอ้อมกอดของน้องชายข้างบ้าน ตอนเด็กเธอเป็นคนปลอบเขาเสมอเวลาที่เขาร้องไห้ แต่ตอนนี้เขาโตจนสามารถปลอบเธอได้ตอนที่เธอร้องไห้ ..ขอบคุณที่อยู่ตรงนี้