บทที่ 3 หลานเขยสายเปย์ (4)

“คุณจะไม่รับของขวัญจริงเหรอครับ” เตโซถามพลางดึงสายตามองไปที่กล่องกำมะหยี่สีขาวในมือของหญิงสาว

“คุณตั้งใจจะให้ฉันจริงๆ ใช่ไหมคะ” ปิ่นอนงค์ถามขึ้นอีกครั้งพลางหลุบสายตามามองที่กล่องกำมะหยี่สีขาวในมือ

“ครับ” เตโซตอบกลับทันทีอย่างไม่ลังเล

“…สร้อยข้อมือ?” ปิ่นอนงค์เปิดกล่องดูของข้างในก่อนจะพูดขึ้นพลางเงยหน้าไปมองเตโซ

“ครับ ตัวสร้อยเป็นเงินแท้เส้นเล็กไม่เกะกะตัดเป็นหยดน้ำไขว้กัน ตัวจี้เป็นบลูดาร์กไดมอนด์ เพชรสีน้ำเงินดำหายากของบริษัทผมให้ช่างเจียระไนออกมาเป็นทรงเพชรฝังในกรอบเล็กกำลังพอดี ผมคิดว่าคุณน่าจะชอบอะไรแบบนี้” เตโซตอบพลางอธิบายส่วนต่างๆ ของสร้อยข้อมือ

“ไม่หวือหวา ไม่ใหญ่เว่อร์ เล็กกำลังพอดี และเรียบหรูดูมีคลาสในแบบนี้คุณประเมินฉันสูงส่งเกินไปค่ะ” ปิ่นอนงค์พูดจบก็ช้อนสายตากลับไปมองเตโซหลังพินิจพิจารณาสร้อยข้อมือในกล่องกำมะหยี่สีขาว

“คุณไม่ชอบ?” เตโซเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยถามกลับ

“ตัวสร้อยถ้าตีราคาอยู่ที่เท่าไรคะ” ปิ่นอนงค์ไม่ตอบแต่เลือกที่จะถามกลับ

“ห้าพันเก้า” เตโซตอบออกไปตามตรงอย่างรอดูปิ่นอนงค์ว่าจะทำเข่นไรต่อหรือจะมีคำพูดอย่างไรต่อ

“ตัวจี้ล่ะคะ” เธอเลือกที่จะถามอย่างเดียวไม่มีการต่อบทสนทนามากกว่านั้น

“สิบห้าล้าน” เตโซยังคงตอบตามปกติ

“…” ปิ่นอนงค์เงียบไม่ต่อบทสนทนาต่อราวห้านาทีก่อนจะพูดขึ้นมาอีกครั้ง “ฉันจะสวมมันและรักษาอย่างดี แต่แค่กับสร้อยข้อมือนะคะ ส่วนเพชรฉันจะไม่รับ มันมีมูลค่ามากเกินไปค่ะ มันมากเกินกว่าคนที่เล่นเครื่องเพชรไม่เป็นจะมีเก็บไว้ คุณเอามันไปขายให้กับคนที่เขาเล่นดีกว่านะคะ”

“ผมให้แล้วไม่รับคืน” ชายหนุ่มปฏิเสธกลับไป

“แต่มันแพงเกินไปค่ะ ฉันรับไว้ไม่ได้” หญิงสาวยังคงยืนยันคำตอบ

“ถอดออกแล้วเก็บไว้ที่ธนาคารสิคะ” สายพิณเผลอพูดออกไปอย่าลืมตัว

คำพูดของสายพิณทำให้คนทั้งสองหันไปมองก่อนจะดึงสายตากลับมามองกันอีกครั้งกับคำแนะนำของสายพิณที่เหมือนจะถูกใจเตโซมากกกว่าถูกใจปิ่นอนงค์ และดูเหมือนว่าปิ่นอนงค์จะปฏิเสธไม่ได้เมื่อเคนยังยืนยันด้วยอีกเสียงสำทับสายพิณ

“ใช่ครับ เก็บไว้ที่ธนาคาร รับรองว่าอยู่ดีปลอดภัยแน่นอนครับ” เคนตอบพลางยิ้มบาง

“เก็บเอาไว้รวมกับชุดเครื่องเพชร ถือเป็นความคิดที่ดี” เตโซพูดขึ้นมาบ้าง

“ยังไงฉันก็รับไว้ไม่ได้อยู่ดีค่ะ ชุดเครื่องเพชรในธนาคารก็หลายสิบล้านแล้วนะคะ” ปิ่นอนงค์ยังยืนยันคำเดิมแม้ว่าจะไม่ได้ผลก็ตามเมื่อเจ้าของไม่ยอมรับกลับคืนไปเมื่อเธอกันกล่องกำมะหยี่สีขาวไปทางชายหนุ่ม

“ผมจะรับคืนก็ต่อเมื่อมูลค่าของบลูดาร์กไดมอนด์เลือกเพียงหนึ่งล้าน” เตโซพูดออกไปอย่างไม่ลังเลพลางยกยิ้มมุกปากเมื่อเห็นสีหน้าของปิ่นอนงค์ที่ถลึงตาส่งกลับมาอย่างทึ้งในคำพูดของเขา

“คุณเป็นคนแปลกและประหลาดมากรู้ตัวไหม พูดมาได้ยังไงกันคะ ทั้งที่มันเป็นไปไม่ได้มีแต่จะเพิ่มราคาขึ้นในแต่ละปีมากกว่า” เธอโวยออกไปอย่างจริงจัง

“เพราะฉะนั้นคุณควรรับแล้วเก็บไว้ที่ธนาคารหรือจะใส่มันก็ได้ ผมยินดีตามนี้” เคโซยืนคำขาดอย่างไม่มห้ทางเลือก

“รับไว้ครับมามี้ น้องนายชอบครับ สวย น้องนายอยากได้บ้างครับปาป๋า” เด็กชายตัวน้อยที่นั่งเงียบมองผู้ใหญ่ทั้งสองคนสนทนากันไปมาอย่างตกลงกันไม่ได้เสียทีจึงพูดขึ้นอย่างไม่รู้ความด้วยรอยยิ้มน่ารักน่าเอ็ดดู

“น้องนายอนุมัติแล้ว” เตโซถือโอกาสนี้พูดขึ้นพลางดันกล่องกำมะหยี่สีขาวกลับไปก่อนจะยิ้มขบขันออกมาเมื่อเห็นอาการไปไม่เป็นของหญิงสาว

“คุณยิ้มอะไรคะ” เธอรู้สึกเขินจึงถามออกไปแก้เก้อ

“ผมรู้สึกดีที่คุณรับของขวัญจากผม ก็เลยยิ้ม” เตโซพูดออกไปทั้งที่ความจริงเธอยังไม่ทันจะตอบตกลง

“ฉันยังไม่…” ปิ่นอนงค์พูดได้เพียงไม่ถึงครึ่งประโยคก็ถูกเสียงแหลมๆ ของเชอรีนแทรกขึ้นมาเสียก่อนจนเธอค้องกลอกตามองบนแล้วหันไปมองแขกที่ไม่ได้อนุญาตให้เดินเข้ามา

“ถ้าเธอไม่เอา ฉันเอาได้นะ ไม่ติด” เชอรีนพูดพลางยิ้มหว่านเสน่ห์ไปให้เตโซที่หันมามองเช่นกัน