บทที่ 3 หลานเขยสายเปย์ (5)

“ใครบอกว่าฉันจะไม่เอา น้องนายก็บอกแล้วว่าอยากได้ ฉันก็ต้องเอาสิ อีกอย่าง สามีฉันตั้งใจเปย์สร้อยข้อมือสิบห้าล้านให้ขนาดนี้ ฉันจะต้องรีบคว้าไว้ก่อนหมาแมวจรมันจะมาแย่งไป ขอโทษทีนะ” ปิ่นอนงค์จีบปากจีบคอพูดตอบกลับพลางชูกล่องกำมะหยี่สีขาวที่ถูกเปิดออกให้เห็นสร้อยข้อมือ

หญิงสาวพยายามโชว์ในสิ่งที่ได้ทั้งที่ไม่ได้เอ่ยปากขอจากใครให้เชอรีนได้เห็นด้วยความหมั่นไส้อย่างอดที่จะรู้สึกไม่ได้กับการที่น้องสาวคนนี้ที่ห่างกันสิบนาทีชอบเข้ามาวอแวไม่เลิกแม้กระทั่งช่วงเวลาส่วนตัวเช่นนี้ หนำซ้ำเดินเข้ามาอย่างไม่ให้ใครตั้งตัวจนเคนและสายพิณเข้าไปห้ามไม่ทันเช่นนี้

“ปิ่น!” เชอรีนขึ้นเสียงทำท่าจะพุ่งเข้าใส่ปิ่นอนงค์แต่ก็ต้องยั้งเอาไว้เมื่อเคนและสายพิณเดินเข้ามาใกล้ ทั้งยังมีพฤกษ์ยืนอยู่ไม่ไกลในมุมสลัว

“ฉันจำชื่อตัวเองได้ ถ้าจะเข้ามายุ่งวุ่นวายชีวิตคนอื่นก็กลับไปพัฒนาตัวเองให้ได้ขึ้นมาเป็นผู้บริหารแทนพีอาร์เถอะ เธอไม่สงสัยบ้างหรือไงว่าทำไมคุณปู่ถึงไม่ยอมให้เธอเลื่อนตำแหน่งมาเป็นจีเอ็มสักที ฉันเองก็เหนื่อยนะที่ต้องวิ่งเป็นจีเอ็มเป็นผู้บริหารนะ ฉันเองก็อยากมีจีเอ็มที่ไว้ใจได้คอยช่วยเหลือ โตได้แล้วนะเชอรีน” ปิ่นอนงค์ร่ายยาวตักเตือนสอนเชอรีนด้วยความหวังดี หากแต่เพราะตลอดเวลาไม่เคยจะพูดดีกันเลยเธอจึงไม่รู้จะเลือกใช้คำพูดอย่างไรให้ดูเบามากกว่าจะแรงและไม่รู้ว่าพูดโทนเสียงที่อ่อนลงจะทำให้อีกฝ่ายคิดว่ากำลังกดขี่หรือไม่

“ปิ่น! มันจะมากเกินไปแล้วนะ เธอไม่ได้เป็นพี่ฉันขนาดนั้นนะที่จะมาสั่งสอนกันได้ ฉันจะได้เป็นจรเอ็มหรือไม่ได้เป็นมันก็เรื่องของฉัน ห่วงตัวเองเถอะ รักษาของตัวเองให้ดีก็แล้วกัน ระวังเผลอเมื่อไรจะจับเอาไว้ไม่อยู่จนหายไป” เชอรีนวีนขึ้นมาทันทีด้วยเพราะไม่ชอบให้ปิ่นอนงค์มาสั่งสอนเพียงแค่คิดว่าตัวเองเป็นพี่ทั้งที่อานุเท่ากัน ความสามารถก็ไม่ได้ต่างกันมากนัก

“ก็คุณน้าไม่เก่ง นิสัยก็ไม่ดี มามี้ก็ต้องสั่งสอน” เจ้านายพูดขึ้นทันทีที่เชอรีนพูดจบ

“น้องนาย ทำไมพูดแบบนี้ครับ เป็นสิ่งที่ไม่ดีนะครับ ยังไงคุณน้าก็เป็นผู้ใหญ่นะครับ” ปิ่นอนงค์หันไปดุเจ้านายทันที หากแต่เสียงของเชอรีนก็ทำให้ปิ่นอนงค์ต้องลุกขึ้นมีปากเสียงด้วยทันที

“เด็กไม่มีพ่อไม่มีแม่อย่างแกอย่าปากดีให้มากนะ ระวังตัวไว้เถอะ” เชอรีนพูดอย่างไม่ใส่ใจว่าเด็กอายุเพียงห้าขวบจะรู้สึกเช่นไร

“เชอรีน! เธอพูดแบบนี้ได้ยังไง เธอเป็นผู้ใหญ่กว่านะ เด็กกำลังเรียนรู้กำลังอ่อนไหวได้ง่าย เธอไม่ควรพูดแบบนี้ ทำตัวให้เป็นผู้ใหญ่หน่อยก็ดีนะ!” ปิ่นอนงค์ลุกขึ้นพรวดเดินเข้าไปใกล้เชอรีนอีกนิดแล้วระเบิดออกไปเพราะสิ่งที่อีกฝ่ายพูดก็กำลังหมายถึงพี่สาวกับพี่เขยของเธอ

“มันก็เพราะเธอไม่ใช่หรือไง ถ้าวันนั้นเธอไม่เอาแต่ใจจะไปญี่ปุ่นให้ได้จนพี่ฉัตรต้องมารับหน้าแทนที่ภูเก็ต อุบัติเหตุมันก็คงไม่เกิด อย่ามาทำเป็นน้องสาวที่แสนดีรับดูแลเด็กเพื่อชดเชยเลยจะดีกว่า ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้มีดีเกินกว่าใครเลย อย่ามาทำตัวเหนือกว่าคนอื่นจะดีกว่า คำที่พ่นออกมาช่วยเอาไปสั่งสอนเตือนตัวเองด้วยนะ” เชอรีนวีนกลับอย่างไม่ยอมแพ้ด้วยความอยากเอาชนะและใช้จุดอ่อนมาเล่นงานปิ่นอนงค์

“…” ปิ่นอนงค์ยืนนิ่งกำมือแน่นไร้คำพูดจนลืมไปว่าเชอรีนพูดไม่ดีใส่เจ้านายที่กำลังเบะปากจะร้องไห้จนสายพิณต้องรีบเข้าไปอุ้มปลอบประโลมพร้อมกับเคนทันที

เตโซเริ่มเห็นสถานการณ์แย่ลงจึงตัดสินใจลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้ปิ่นอนงค์ก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือของหญิงสาวที่กำเอาไว้แน่นเพื่อให้เธอมีสติแม้จะไม่รู้เรื่องในสิ่งที่ทั้งสองคนกำลังสนทนากันก็ตาม แต่คำพูดของเชอรีนเล่นงานสาวเจ้าได้อยู่หมัด ก่อนจะมองไปที่พฤกษ์ซึ่งยืนเงียบไม่เยอมเข้ามาช่วยทว่าเมื่อมองไปอีกทีก็พบว่าพฤกษ์หายไปแล้วซึ่งทำให้เขาสงสัยในตัวลูกน้องคนนี้ไม่น้อย เพราะตั้งแต่งานวิวาห์ชายหนุ่มก็สังเกตเห็นว่าพฤกษ์พยายามหลบหน้าปิ่นอนงค์ แต่แล้วเรื่องของพฤกษ์ก็ต้องพับเก็บเมื่อตอนนี้ต้องให้ความสนใจปิ่นอนงค์ก่อน

“ดูเหมือนจะรู้ตัวดีนิ คราวหลังก็อย่ามาปากดีสอนคนอื่น” เชอรีนยิ้มเยาะพูดออกมาอีกครั้งเมื่อเห็นเตโซเดินเข้ามาหาปิ่นอนงค์

“ใช่! ฉันรู้ตัวดี แต่ฉันไม่พูดสิ้นคิดอย่างเธอกับเด็กแน่นอนเชอรีน น้องนายแค่ห้าขวบเองนะ การที่ถูกผู้ใหญ่พูดใส่แบบนี้จะรู้สึกแย่แค่ไหน เธอเองยังไม่ชอบเลยที่ฉันพูดจาแย่ๆ ใส่” ปิ่นอนงค์พูดขึ้นตอบโต้กลับไปหลังเงียบไม่พูด อาจด้วยเพราะได้มืออุ่นๆ ของเคโซที่สอดประสานกอบกุมมือกับเธอกระมัง

เธอจึงรู้สึกดีและมีกำลังใจขึ้นมาอีกครั้งอย่างน่าประหลาดใจที่เขาทำให้เธอสลัดอดีตที่ส่งผลต่อความรู้สึกเป็นอย่างมากออกไปได้แทบจะทันที

“แล้วยังไง เด็กมันไม่รู้เรื่องหรอก เดี๋ยวก็ลืม” เชอรีนพูดอย่างไม่ใส่ไม่พอแต่ยังมีปฏิกิริยาไม่แยแสจนปิ่นอนงค์รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก

ทว่า…

“คนอย่างพี่ก็คิดไม่ได้เหมือนเดิมเลยนะคะพี่เชอรีน”

“มุก”

“ยายมุก”