บทนำ

บทนำ

เสียงคลื่นกระทบฝั่งอย่างไพเราะและให้ความสดชื่นยามที่ได้กลิ่นอายน้ำทะเลที่โชยมาพร้อมกับลมพัดเบาๆ ให้คลายร้อนจากบรรยากาศที่อบอ้าวขึ้นเมื่อเขาสู่ฤดูร้อนของปี หากทว่าลมพัดเย็นกลับไม่ได้ดับความร้อนภายในกายของปิ่นอนงค์ที่ก้าวเดินดุ่มๆ ไปตามทางเดินตรงไปยังห้องทำงานของเชอรีนด้วยสีหน้าเรียบตึงจนพนักงานที่หันมาสบสายตาต่างเบิกตาโตด้วยความตกใจแกมรู้สึกกลัวเมื่อผู้บริหารสูงสุดของที่นี่กำลังอยู่ในโหมดน้ำเดือดปุดๆ จนเย็นไม่ได้

ดวงตาหวานฉายแววความโกรธถึงที่สุดจนกลบความหวานของนัยน์ตาไปจนหมดสิ้น ก่อนจะทวีคูณขึ้นเมื่อสายตาเห็นประตูห้องทำงานของเชอรีน สองเท้าที่เคยเดินก็แปรเปลี่ยนเป็นวิ่งตรงเข้าไปภายในห้องทำงานแล้วกระโดดขึ้นไปบนโต๊ะทำงานของเชอรีนยื่นมือไปสุดแขนแล้วกระชากผมอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วจนทำให้เจ้าของห้องที่กำลังตกใจนั่งนิ่งเบิกตาโตที่เห็นปิ่นอนงค์วิ่งเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัวถูกกระชากผมจนตัวเอียงเข้าหาคนกระทำก่อนจะรีบยกมือของตัวเองขึ้นมาจับที่มือของปิ่นอนงค์และผมของตัวเองเพื่อบรรเทาอาการเจ็บพลางลึกขึ้นยืนเมื่อถูกอีกฝ่ายออกแรงกระชากมากขึ้น

“กรี๊ด! ยายปิ่น! ยายบ้า! แกทำอะไรของแก ปล่อยผมฉันนะยายบ้า” เชอรีนกรีดร้องด้วยความตกใจเมื่อปิ่นอนงค์ปีนลงมาจากโต๊ะทำงานทั้งที่ยังกระชากผมของตนไม่ยอมปล่อย

“ทำอะไรน่ะเหรอ ฉันสิควรถามแกมากกว่าว่าแกทำอะไรลงไป!” ปิ่นอนงค์สวนกลับด้วยคำพูดแค่นหัวเราะ

“ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย กรี๊ด! ฉันเจ็บนะ ปล่อยนะยายผีบ้า!” เชอรีนปฏิเสธเสียงแข็งไม่วายโวยวายกลับไปพลางพยายามแกะมือของปิ่นอนงค์ออกจากผมของตัวเองที่ทั้งถูกดึงถูกกระชากให้เดินตามอ้อมมายืนอีกฝั่งของโต๊ะทำงาน

“แกสิผีบ้า ไม่สิ ฉันเพิ่งนึกได้ว่าแกน่ะไม่ใช่ผีบ้าหรอกแต่เป็นชะนีหน้ามืดทำอะไรไม่คิด!” ปิ่นอนงค์สวนกลับก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างไม่เต็มใจเพราะหงุดหงิดลูกพี่ลูกน้องอย่างเชอรีนที่สร้างเรื่องเอาไว้จนทำให้คุณปู่ต้องล้มป่วยเข้าโรงพยาบาลที่ได้ยินสิ่งที่เชอรีนทำลงไป

“ยายปิ่น! แกกล้าด่าฉันว่าเป็นชะนีเหรอ ฉันเป็นพี่แกนะ” เชอรีนปรีดแตกทันทีรวบรวมแรงผลักปิ่นอนงค์ออกห่างจากตัวเองจนหลุดพ้นก่อนจะยืนชี้หน้าหลานสาวคนโตของเจ้าสัวทั้งที่เธอต่างหากที่ควรจะเป็นหลานสาวคนโตของตระกูลนี้

“พี่งั้นเหรอ กลับไปดูใบเกิดนะเชอรีน เธอเกิดช้ากว่าฉันสิบนาที” ปิ่นอนงค์แทบจะเลือดขึ้นหน้าที่อีกฝ่ายยังพยายามให้ตัวเองเป็นพี่สาวของเธอทั้งเวลาเกิดตามความเป็นจริงแล้วเธอคือพี่

“แต่มันก็ไม่ใช่ว่าเธอจะบุกมากระชากผมคนอื่นแบบนี้ได้นะ แกเป็นบ้าอะไร!” เชอรีนเลิ่กลั่กก่อนจะพูดพลางจัดผมตัวเองให้เรียบร้อย

“ไม่ใช่แค่กระชากหรอกนะ แต่ฉันจะตบแกด้วยเชอรีน” พูดจบปิ่นอนงค์ก็พุ่งเข้าไปหาหวังจะฟาดมือลงบนใบหน้าของเชอรีน

ทว่า…

ข้อมือของปิ่นอนงค์ถูกคว้าเอาไว้ด้วยมือหนาของเตโซที่รีบจ้ำอ้าวเข้ามาคว้าข้อมือพลางรวบเอวของภรรยาสาวให้ออกห่างจากเชอรีนที่ยืนตกใจยกมือขึ้นมาตั้งท่าป้องกันตัวเองและแน่นอนว่าจะมีสวนกลับเช่นกันหากสามีของปิ่นอนงค์ไม่มาขวางเสียก่อน

เตโซเป็นผู้ชายที่เชอรีนหมายปองมาตั้งนานแล้วแต่กลับกลายเป็นปิ่นอนงค์ที่ได้เขาไปเป็นสามีอย่างถูกต้องตามกฎหมาย แม้งานวิวาห์จะถูกจัดเรียบง่ายไม่ได้ออกสื่อแต่ข่าววงในก็ถูกตีแผ่ออกไปอย่างรวดเร็วจนทุกคนรู้กันหมดว่าทั้งสองคนแต่งงานจนทะเบียนเป็นสามีภรรยากันแล้ว

นึกแล้วเชอรีนก็หงุดหงิดใจที่ผู้ชายที่หมายปองตกไปเป็นของคนอื่น

“ปล่อยฉัน! ถ้าคิดจะมาขวางก็กลับไปซะ” ปิ่นอนงค์ยิ่งหงุดหงิดมากกว่าเดิมพลางพยายามดิ้นให้หลุดออกจากอ้อมแขนของเตโซ

“ใจเย็นก่อนได้ไหมปิ่น” เตโซเอ่ยขึ้นเสียงทุ้มนุ่มอย่างใจเย็น

“ใจเย็นงั้นเหรอ เชิญคุณใจเย็นไปคนเดียวเถอะ คุณก็รู้ว่าน้องนายสำคัญแค่ไหนกับฉัน แต่มัน! มันมาทำน้องนายจนเกือบเป็นอันตราย” ปิ่นอนงค์พูดพลางสะบัดข้อมือจนหลุดแล้วชี้ไปที่เชอรีนด้วยสายตาและสีหน้ากรุ่นโกรธจนควบคุมอารมณ์ไม่ได้

“นี่! แกเรียกฉันว่ามันเลยเหรอยายบ้า” เชอรีนวีนกลับ

“เออ!” ปิ่นอนงค์กระแทกเสียงสวนกลับ

“นัง…”เชอรีนกำลังจะด่ากลับ ทว่าถูกเตโชสวนกลับแทนปิ่นอนงค์

“คุณอย่าคิดที่จะพูดคำหยาบใส่ปิ่นนะคุณเชอรีน ผมเคยเตือนคุณแล้วว่าอย่ายุ่งกับปิ่น ไม่ใช่แค่ปิ่นแต่หมายถึงทุกอย่างที่อยู่ในความดูแลของปิ่น” เตโซหันขวับไปพูดเสียงแข็งด้วยสายตาราบเรียบจนดูน่ากลัวสำหรับเชอรีนที่สบสายตา

“อ๋อ แต่มันพูดหยาบใส่ฉันได้ยังงั้นเหรอคะคุณโซ” เชอรีนไม่พอใจขึ้นเสียงใส่เตโซกลับไป

“เป็นเรื่องที่สมควรแล้ว เพราะสิ่งที่คุณทำลงไปมันควรจะมากกว่าการพูดคำหยาบใส่” เตโซพูดพลางหันกลับมามองปิ่นอนงค์ที่กำลังหายใจหอบด้วยความโกรธมองไปที่เชอรีน

“คุณโซ!” เชอรีนตวาดลั่น

“ไม่ใช่แค่เรื่องน้องนาย แต่เรื่องของคุณโซด้วย อย่าคิดว่าฉันไม่เห็นนะว่าเธอไปอ่อยคุณโซถึงห้องตอนที่ฉันลงไปต้อนรับแขกของรีสอร์ตน่ะ คนอย่างเธอ…” ปิ่นอนงค์หยุดพูดเมื่อถูกเตโซเอ่ยแทรก

“เรื่องมันไม่มีอะไรเกินเลยนะปิ่น” เตโซพูดด้วยความตกใจเล็กน้อยที่ปิ่นอนงค์ทราบเรื่องทั้งที่เขาลังเลที่จะบอก

“ฉันไม่ได้มีเขาที่หัวนะคะ…คุณปู่รู้เรื่องที่เธอทำและบอกกับคุณอาแล้ว เธอเตรียมตัวแก้ตัวดีๆ ก็แล้วกัน กลับคะ” ปิ่นอนงค์ตอบเตโซก่อนจะหันกลับไปพูดกับเชอรีนอีกครั้งแล้วคว้ามือของชายหนุ่มให้เดินกลับออกมาจากห้องทำงานของเชอรีน

“คุณหึงหวงผมเหรอปิ่น” เตโซมองมือของหญิงสาวก่อนจะดึงสายตากลับมามองที่ด้านหลังของเธอแล้วถามออกไป

“หึง ก็แค่เล่นละครตบตาเชอรีนเท่านั้นแหละคะ แค่เรื่องที่เกิดขึ้นก็ทำคุณปู่เข้าโรงพยาบาลแล้ว ฉันไม่อยากให้ปัญหาของเราไปกวนใจคุณปู่เพิ่ม เอาเป็นว่าฉันจะทำตัวดีๆ เป็นภรรยาของคุณอย่างเหมาะสมก็แล้วกันนะคะ” ปิ่นอนงค์ตอบเสียงเรียบตามปกติที่ใช้คุยกับเตโซก่อนจะปล่อยมือออกเมื่อเดินมาถึงบริเวณด้านหน้าสำนักงานของรีสอร์ตแล้วหยุดเดินหันหน้าไปมองเตโซ

“คุณก็เป็นคุณสินะ” เตโซพูดพลางล้วงมือลงไปในกระเป๋ากางเกง

“ทำไมคะ อยากให้ฉันหึงคุณเหรอ” ปิ่นอนงค์ลองเชิงอย่างนึกสนุก

“ใช่” เตโซตอบออกมาตามตรง

ทว่า คำตอบของเขาทำให้เธอชะงักมองหน้าชายหนุ่มอย่างทำตัวไม่ถูกเมื่อคำตอบที่ได้แสนจะตรงไปตรงมาและเป็นความจริง ใช่ หญิงสาวทราบดีว่าคำตอบของเขาถูกพูดออกมาด้วยความรู้สึกจริงๆ ของเขา ตั้งแต่ต้องย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันจนเหมือนเป็นสามีภรรยากันจริงๆ ก็ทำให้เธอได้เรียนรู้นิสัยใจคอของเตโซไม่ใช่น้อยจนพอที่จะรู้ว่าสิ่งไหนที่เขาพูดจริงสิ่งไหนที่เขาพูดเล่น และเมื่อครู่คือเขาพูดจริง เขากำลังอยากให้เธอหึงหวงเขากับเชอรีน

ฉับพลันที่สรุปได้ว่าเป็นคำพูดจริงจากเขาหัวใจที่เพิ่งสงบไปจากความโกรธและเหนื่อยกลับมาเต้นกระหน่ำด้วยอาการหวั่นไหวกับคนตรงหน้าเสียได้จนปิ่นอนงค์รู้สึกได้ว่าสองแก้มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะแสงแดดที่ร้อนอบอ้าวหรือกำลังเขินไปกับคำพูดของเขากันแน่

ตกลงแล้วใครกันที่ควรจะทำให้หวั่นไหวเพื่อให้ได้ใบหย่ากันล่ะเนี่ย!