บทที่ 3 หลานเขยสายเปย์ (3)

“ผมอยากให้ก็คืออยากให้ ไม่ใช่เพราะรู้สึกผิดเลยอยากชดเชยด้วยสิ่งของหรือของพวกนี้ ถ้าผมจะชดเชยก็คงเป็นสิ่งที่มีคุณค่ามากกว่ามูลค่า” เตโซตอบออกไปตามตรง

ทว่า คำตอบของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวชะงักค้างกลางอากาศอย่างไม่ทันตั้งตัวกับคำตอบเพราะเธอเดาไม่ออกจริงๆ ว่าเขาเป็นคนเช่นไรกันแน่ เพราะบางทีก็เหมือนจะเปิดเผยอย่างตรงไปตรงมาแต่บางครั้งก็เก็บเงียบไม่พูดออกมตามตรงหรือเปิดเผยให้เธอได้เข้าใจกับสิ่งที่เขาทำ หากว่าเขาไม่ตั้งใจจะให้รู้เธอก็ไม่มีทางรู้ได้

แต่ไม่คิดเลยว่าคำตอบของเขาจะมีผลกับเธอได้ขนาดนี้เช่นกัน

เพราะปิ่นอนงค์นิ่งค้างไปนานถึงสิบนาทีแม้แต่เตโซก็ได้แต่นั่งมองหน้าหญิงสาวอยู่เงียบๆ ไม่พูดคำใดออกมาอีกจนร้อนไปถึงเด็กชายตัวน้อยที่กำลังเคี้ยวอาหารในปากตุ้ยๆ จนสองแก้มพองออกมองสลับไปมาระหว่างปิ่นอนงค์กับเตโซก่อนจะกลืนลงคอแล้วพูดทำลายความเงียบ

“ทำไมมามี้กับปาป๋าไม่ทานกันต่อล่ะครับ” เสียงเล็กเอ่ยถามออกมาอย่างน่ารักน่าเอ็นดู

“ทานครับทาน น้องนายทานให้อิ่มเลยนะครับ” ปิ่นอนงค์กระแอมเบาๆ ก่อนจะหันมาสนใจเจ้านายพลางยิ้มเพื่อปรับอารมณ์และความรู้สึกของตัวเองให้เป็นปกติ ซึ่งไม่ต่างจากเตโซที่เลือกสนใจอาหารตรงหน้าต่อเมื่อเธอเลือกที่จะจบบทสนทนาเพียงเท่านั้น

และราวสิบนาทีที่ทั้งสองคนต่างคนต่างเงียบใส่กันจนในที่สุดเป็นปิ่นอนงค์ที่เริ่มบทสนทนาใหม่อีกครั้งเมื่อฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าจะถามเขาตั้งแต่วันงานวิวาห์แล้วหากแต่มีเรื่องวุ่นจนลืมไป

“เอ่อ คุณโซคะ ฉันมีคำถามที่ยังไม่เก็ตมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ฉันอยากจะถามคุณและเริ่มคุยเรื่องข้อตกลงกันอย่างจริงจังสักทีค่ะ” ปิ่นอนงค์ส่งเสียงขึ้นมาอีกครั้งด้วยความอึดอัดใจเมื่อเธอไม่รู้ว่าจะได้คำตอบที่คาดหวังไว้หรือไม่

“ครับ” เตโซตอบเพียงคำสั้น

“คุณยื่นข้อเสนอให้ฉัน…ถ้าฉันทำให้คุณหวั่นไหวได้จะยอมเซ็นใบหย่า ฉันพอเข้าใจว่าคุณอยากเลิกความรู้สึกที่มันผิดกับน้องชาย แต่ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมคุณจะต้องจริงจังกับฉันเหมือนเราแต่งงานกันจริงๆ แถมให้ของมูลค่าเป็นล้านแบบนี้” ปิ่นอนงค์พูดเกริ่นเพื่อให้เตโซได้รู้ว่าเธอกำลังพูดตรงประเด็น ฉะนั้นแล้วเขาจะอ้อมค้อมหรือคิดจะบ่ายเบียงไม่ได้ในการให้คำตอบกับเธอ

“สำหรับผม เพศหญิงคือเพศที่ผมควรให้เกียรติไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม สำหรับคุณคือหลานสาวคนโตของเจ้าสัว ทายาทวรรณวิภากิจ แม้การแต่งงานสำหรับเราสองคนเป็นเพียงเรื่องโกหกแต่ผมคงทำให้คุณดูไม่มีเกียรติไม่ได้” เตโซให้คำตอบอย่างตรงไปตรงมา

“ขอบคุณนะคะ แต่สำหรับฉันมันมากเกินไปค่ะ ถ้ามองแล้วคุณเสียเปรียบมากกว่าฉันเสียอีก” ปิ่นอนงค์ตอบกลับไปพลางยื่นมือไปหยิบกล่องสีขาวมามองแต่ยังไม่ยอมเปิดออกเสียที

“ไม่หรอกครับ…ชุดเครื่องเพชรที่ใส่ในงานแลกกับการที่ผมจะได้ร่วมลงทุนกับเจ้าสัว แหวนคือการให้เกียรติคุณเพื่อรักษาหน้าตาชื่อเสียง ผมไม่ใช่คนดีอย่างที่เห็นเพราะสิ่งที่ผมทำอยู่ตอนนี้มีการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์” เตโซยังอธิบายต่อออกมาอย่างไม่คิดปิดบังปิ่นอนงค์

“ทำไมต้องร่วมลงทุนคะ ฉันยังไม่เข้าใจกับชุดเครื่องชุดนั้นเลย อีกอย่าง…ในเมื่อคุณปู่ทำอสังหาริมทรัพย์ ส่วนคุณทำอัญมณี” ปิ่นอนงค์ไม่ใช่คนอ่อนต่อโลกจนไม่รู้สิ่งแวดล้อมรอบกาย หากแต่เธอไม่เข้าใจในการตัดสินใจของเขาในการทำข้อแลกเปลี่ยนกับเจ้าสัวธรรมรงค์

“ผมส่งต่อตำแหน่งให้น้องชายรับช่วงต่อ ส่วนผมมาบริหารบริษัทของน้องดาแทน และในเครือบริษัทของน้องดาไม่ได้ทำแค่อัญมณีแต่ยังมีอสังหาริมทรัพย์เป็นบ้านพักต่างอากาศ ซึ่งผมไม่ถนัดและน้องดาก็ไม่สันทัด ส่วนชุดเครื่องเพชรที่คุณใส่ในวันงานจริงๆ แล้วเป็นของขวัญจากเจ้าสัวที่จะให้คุณแต่ผมไม่คิดราคาก็แค่นั้น เจ้าสัวเลยใช้เป็นจ้อแลกเปลี่ยนกับการร่วมลงทุนด้วยกัน” เตโซยังคงมีคำอธิบายเสมอ

“คุณก็เลยยอมตกลงแต่งงานกับฉันเพื่อธุรกิจด้วยชุดเครื่องเพชรชุดนั้น ซึ่งถ้าเทียบแล้วยังไงคุณปู่ก็ไม่ยอมง่ายๆ แน่ มันต้องมากกว่านั้น งั้นฉันขอถาม…หนึ่ง เรื่องน้องสะใภ้ สอง เรื่องธุรกิจ ข้อไหนคือเหตุผลแรกที่ทำให้คุณตกลงแต่งงานคะ แล้วทำไมคุณปู่ถึงยอมด้วยแค่เพียงชุดเครื่องเพชรหนึ่งชุดเท่านั้น” ปิ่นอนงค์ถามออกไปอย่างไม่อ้อมค้อมและตั้งใจฟังคำตอบมากเสียจนยังไม่เข้าใจตัวเองว่ากำลังหวังคำตอบแบบไหนกันแน่จากเขา

“ข้อที่หนึ่งครับ” ชายหนุ่มตอบอย่างไม่ลังเล

“ฉันคงต้องเข้าไปทำความรู้จักกับน้องสะใภ้ของคุณแล้วสิคะ ถามไปถามมาก็ได้คำตอบหลักก็คือคุณยอมแต่งงานกับฉันเพราะน้องสะใภ้ของคุณ” ปิ่นอนงค์พูดขึ้นอย่างเข้าใจเมื่อได้รู้แล้วว่าเหตุผลหลักของเตโซคือข้อไหน ฉะนั้นเธอจึงต้องตั้งใจทำในสิ่งที่รับปากกับเขาเพื่อการหย่า

แม้จะไม่อยากทำก็ตาม

หรือต่อให้เธอรู้สึกดีกับเขาที่มันจะมากกว่าเพื่อนก็คงทำได้แค่ยอมทำตามข้อตกลงที่มีระหว่างเท่านั้น เพราะเธอรู้ดีว่าให้ดิ้นรนรั้งเอาไว้ก็รั้งไม่อยู่อยู่ดี แม้ตอนนี้เธอจะยังไม่ได้รู้สึกถึงขั้นนั้นก็ตาม

“คุณจะทำยังไง” เตโซถามกลับ

“ฉันก็คงจะลองเข้าไปที่บริษัทของคุณเพื่อลองทำความรู้จักกับน้องสะใภ้ ถึงงานแต่งเธอจะเห็นฉันแล้วก็เถอะ แต่เดี๋ยวนี้การแต่งหน้าให้คนจำไม่ได้ก็ทำได้จนน่าทึ่งแล้วค่ะ ถ้าอยากจะประเมินศัตรูหัวใจก็ต้องเข้าถ้ำศัตรูสิคะ” ปิ่นอนงค์พูดพลางยิ้มขบขันกับคำพูดของตัวเองในท้ายประโยค

แม้จะเป็นคำพูดล้อเล่นกับชายหนุ่มเพื่อไม่ให้บรรยากาศอึดอัดไปมากกว่านี้กับบทสนทนาถึงเหตุผลของการตัดสินใจแต่งงานกับผู้หญิงที่แอบอ้างว่าคบหากับเขาทั้งที่ไม่รู้จักกันมาก่อน ยอมที่จะเสียเปรียบเพื่อให้ได้กำจัดความรู้สึกที่มีต่อดาริกาออกไปอย่างรู้สึกผิดต่อน้องชาย ก่อนจะมองสบสายตาคมของเขาที่นั่งมองมาด้วยท่าทีปกติอย่างไม่มีความรู้สึกใดๆ เผยออกมาแต่ก็ไม่ได้เฉยชาเข้าขั้นเย็นชาไม่รู้สึกอะไรเลย

เขาแค่ทำตัวตามปกติก่อนจะถามถึงของขวัญจากเขาที่ตั้งใจจะให้กับเธอ