บทที่ 6 การพบหน้าน้องสะใภ้ (4)

ปิ่นอนงค์หันขวับมามองเตโซด้วยความตกใจกับสิ่งที่เขาทำอยู่แม้จะแอบไม่พอใจเขาในตอนแรก แต่ไม่คิดเลยว่าเขากำลังช่วยไม่ให้เธอถูกลูกค้าหัวหมอเอารัดเอาเปรียบสร้างความเสียหายให้กับทางรีสอร์ต และไม่คิดเลยว่าเขาจะช่วยเธอมากมายขนาดนี้ จนเริ่มไม่มั่นใจแล้วว่าถึงเวลาที่จะค้องปล่อยเขาไป

เธอจะปล่อยเขาไปได้จริงๆ หรือ…

“แก! แกพูดอะไร ฉันชื่อมาเป็นแสนนะยะ พูดมานี่ดูกระเป๋าเป็นหรือเปล่ายะ” ลูกค้ายังคงโวยวายกลับมาแต่เริ่มมีท่าทีลุกลี้ลุกลนขึ้นมาเล็กน้อย

“เป็นไม่เป็น ผมรู้จักคนที่ดูกระเป๋าเป็น ผมสามารถเรียกเขามาได้นะครับ” เตโซพูดอย่างกดดันและข่มอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงทุ้มเข้ม

“แก! แกเป็นใคร มายุ่งอะไรด้วยยะ ไม่รู้ล่ะ ถ้าเธอไม่ชดใช้ รีสอร์ตได้เสียชื่อเสียงแน่” เจ้าหล่อนยังคงโวยวายกลบเกลื่อนไม่หยุด

“ยินดีครับ ผมเองก็จะฟ้องกลับเรื่องหมิ่นประมาทซึ่งหน้าและทำให้เสียชื่อเสียง และยังมีการฉ้อโกง ยังทำให้ผู้อื่นบาดเจ็บทางกายและใจ” เตโซตอบโต้กลับไม่วายชี้ไปทางพนักงานชงเครื่องดื่มในท้ายประโยค ซึ่งชายหนุ่มเห็นว่าพรักงานชายคนนี้ถูกทำร้ายร่างกายเมื่อเห็นรอยนิ้วมือและเล็บที่ข่วนแก้ม

“แก! นี่หล่อน! มันเป็นใคร คนวรรณวิภากิจบริการลูกค้าแบบนี้น่ะเหรอ” เจ้าหล่อนเลือกที่จะหันไปโวยวายกับปิ่นอนงค์แทน

“เอ่อ คือ” ปิ่นอนงค์เกิดอาการอึกอักขึ้นมาฉับพลันเมื่อสถานการณ์ที่ไม่ปกติทำให้เธอรับมือไม่ได้ที่อยู่ๆ เตโซก็มาแสดงความเก่งต่อหน้าเธอ

“ผมเตโซ วรากุลพาณิชย์ สามีของคุณปิ่นอนงค์ วรากุลพาณิชย์…ผมถือเป็นผู้ที่ต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ด้วยอีกคน” เตโซตอบเสียงดังฟังชัด

ซึ่งทำให้ผู้คนที่ได้ยินชื่อและนามสกุลต่างพากันยกมือปิดปากบ้าง ทาบที่หน้าอกบ้างด้วยความตกใจสำหรับคนที่พอจะรู้จักเตโซ เพราะข่าวงานวิวาห์ของชายหนุ่มไม่ได้ตีข่าวบอกให้คนทั้งประเทศทราบนอกจากภายในเท่านั้น จึงทำให้ผู้คนที่ได้ยินต่างตกใจไม่น้อยกับข่าวที่ไม่ใหม่แต่ใหม่สำหรับคนที่ไม่ทราบเรื่อง แม้แต่กับปิ่นอนงค์ยังตกใจเช่นกันที่ชายหนุ่มพูดออกไปเช่นนั้น

แน่นอนว่าปฏิกิริยาของลูกค้ารีสอร์ตมีไม่ต่างจากบรรดาพนักงานรีสอร์ตบางคนในวันแรกๆ ที่ได้รู้จักเตโซในฐานะสามีของปิ่นอนงค์

“ก็ดีนี่ สามีก็รับผิดชอบแทนภรรยาก็แล้วกัน ตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจแล้ว จากห้าหมื่นเป็นหนึ่งแสนบาท” เจ้าหล่อนยังคงทำตีมึนเป็นผู้เสียหายไม่เลิก

“ผมคงให้ไม่ได้นอกจากชดใช้ให้เท่าที่สมควรเท่านั้นครับ” เตโซยังยืนยันคำเดิม

“นี่! คิดจะไม่ชดใช้กันหรือไง” เมื่อได้คำตอบที่ไม่พอใจก็เริ่มโวยวายมากขึ้น

“ชดใช้ครับ แต่ชดใช้เท่าที่เหมาะสมกับราคาจริงๆ ของกระเป๋าครับ” เตโซไม่คิดใจอ่อน

“โอ๊ย! แย่! แย่ที่สุด ฉันจะไม่มาเหยียบที่นี่อีก คอยดูเถอะ ที่นี่จะถูกคนด่าให้ไม่ทีที่ยืนเลย ส่วนแก! ก็โดนนี้ชดใช้แทนก็แล้วกัน!” เจ้าหล่อนกรีดร้องออกมาต่อว่ารีสอร์ตก่อนจะหันกลับไปมองพนักงานชงเครื่องดื่มก่อนจะหยิบขวดเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ไม่ไกลจากมือที่บาร์มาแาใส่พนักงาน

ทว่า…

ปึก!!

“คุณโซ!” ปิ่นอนงค์อุทานด้วยความตกใจรีบวิ่งเข้าไปหาเตโซทันที

“กรี๊ด!” ผู้คนที่พบเห็นต่างอุทานออกมาด้วยความตกใจพลางยกมือขึ้นมาปิดปาก

“เลือด! คุณเตโซ คุณ…” ปิ่นอนงค์เอ่ยเสียงสั่นเครื่อมองเตโซด้วยสายตาเป็นกังวล พลันหยาดน้ำใสก็ตีตื่นขึ้นมาเอ่อคลอเบ้า

“ขอโทษครับคุณปิ่น ผม ผม…” พนักงานชงเครื่องดื่มรีบยกมือไหว้เมื่อทำให้สามีเจ้านายเจ็บตัว

“ไม่เป็นไร เขาไม่ผิด” เตโซห้ามพลางยกมือขึ้นแตะที่ขมับเมื่อรู้สึกเจ็บเล็กน้อยก่อนจะดึงมือกลับมาดูก็พบเลือดติดปลายนิ้ว

“พี่สาย พี่สายพาคุณเตโซไปที่ห้องพยาบาลก่อนค่ะ เดี๋ยวปิ่นจะจัดการตรงนี้ต่อเองค่ะ จรีพาภานพไปด้วย ไปรอที่ออฟฟิศ” ปิ่นอนงค์ออกคำสั่งทั้งที่สายตายังคงมองเตโซด้วยความเป็นห่วง สาวเจ้าพยายามควบคุมสติก่อนจะหันกลับไปมองลูกค้าที่ก่อเหตุซึ่งมีสีหน้าตกใจก่อนจะปรับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ยืนมองมา

“คุณเตโซคะ เชิญทางนี้ค่ะ” สายพิณรีบเข้ามาดูแลต่อทันทีอย่างเข้าใจเจ้านายสาวและแอบตกใจไม่น้อยที่เห็นสีหน้ากังวลจนน้ำตาคลอของปิ่นอนงค์

เพราะเจ้านายสาวไม่เคยมีปฏิกิริยาเช่นนี้กับใครมาก่อนนอกจากเจ้านายยาวที่ไม่สบายเป็นไข้จนต้องเข้าโรงพยาบาล และก็ต้องมาเห็นความห่วงใยของเจ้านายที่มีต่อเตโซ

บัดนี้เองที่สายพิณได้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงในตัวปิ่นอนงค์

เตโซยกมือห้ามสายพิณเอาไว้เมื่อเจ้าตัวพยายามพาออกไป ด้วยความเป็นห่วงหญิงสาว ชายหนุ่มจึงเลือกที่จะอยู่รอซึ่งสายพิณก็ขัดใจบังคับไม่ได้จึงยอมยืนอยู่เฉยมองปิ่นอนงค์จัดการปัญหา

“โอเคค่ะ คุณลูกค้าคะ ทางเรายินดีชดใข้ค่าเสียให้ตามที่เรียกร้องให้ค่ะ ไม่ว่ากระเป๋าจะของแท้หรือไม่แท้ แต่ทางเราจะขดใช้ให้ได้แต่ห้าหมื่นนามที่ลูกค้าเรียกร้องในตอนแรก เพราะตอนนี้คุณลูกค้าทำให้คนของรีสอร์ตได้รับบาดเจ็บถึงสองคน แต่ถ้าไม่ยินยอมทางเราจะต้องแจ้งความดำเนินคดีตามที่แจ้งไปก่อนหน้านี้นะคะ และจะมีข้อหาทำร้ายร่างกายเพิ่มขึ้นมาอีก” ปิ่นอนงค์พยายามควบคุมสติและกดอารมณ์ฉุนเฉียวเอาไว้พูดออกไปรวดเดียว

“แล้วรออะไรล่ะ ห้าหมื่นก็ห้าหมื่นสิยะ” เจ้าหล่อนพูดอย่างไม่สนใจคนเจ็บก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป

ปิ่นอนงค์ถอนหายใจออกมาหลังเก็บกดอารมณ์โทสะเอาไว้ก่อนจะหันกลับก็ยังพบเตโซยืนอยู่ รวมถึงคนอื่นที่เธอออกคำสั่งไป หญิงสาวจึงมีสีหน้าเรียบตึงจนพนักงานต่างหลบสายตาหนี ส่วนคนอื่นๆ แยกย้ายกันไป เธอเห็นแล้วว่าไม่มีใครทำตามคำสั่งจึงคิดเปลี่ยนคำสั่งอย่างไม่สบอารมณ์

เธอไม่เคยรู้สึกหงุดหงิดลูกค้ามาก่อนเลยเวลามีปัญหาและต้องถึงมือให้เธอต้องลงมาจัดการ แต่เพราะครานี้เตโซได้รับบาดเจ็บ เธอทั้งหงุดหงิดทั้งโกรธจนอยากจัดการในแบบเสียมารยาท แต่ทว่าเธอจะต้องรักษาชื่อเสียงรีสอร์ตและให้เกียรติลูกค้าอย่างที่เป็นกฎเหล็กของที่นี่ จึงทำได้แค่พูดตักเตือนและยอมชดใช้ให้เพราะไม่ว่าอย่่างไรแล้วทางรีสอร์ตก็ต้องรับผิดชอบอยู่ดีแม้ว่าลูกค้าจะผิดหรือไม่ผิด

ปิ่นอนงค์มองคนทั้งสี่คนที่ยังยืนที่เดิมไม่ไปไหนด้วยสายตาไม่สบอารมณ์ก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกครั้งเพื่อไล่อารมณ์เดือดข้างในเพื่อคลายอารมณ์โทสะ